Ik ben inmiddels 70. Ja, u leest het goed. Zeventig.En voordat iemand nu denkt dat ik de hele dag achter de geraniums zit te wachten tot de thuiszorg een kopje koffie komt brengen: absoluut niet. Stilzitten is nooit echt mijn sterkste kant geweest en dat is op mijn zeventigste nog steeds niet veranderd.

Ik probeer mezelf een beetje bezig te houden. Schrijven, muziek maken, websites bouwen, met AI experimenteren, dingen bedenken waarvan anderen waarschijnlijk denken: waar haalt die man in vredesnaam de tijd vandaan? Nou, daar gaat deze column dus over.

Tijd. Of beter gezegd: het gebrek eraan.

Want hoe ouder je wordt, hoe merkwaardiger het begrip tijd eigenlijk wordt. Toen ik twintig was, leek een jaar een eeuwigheid te duren. Tegenwoordig lijkt een jaar ongeveer net zo lang te duren als de tijd die je nodig hebt om je wachtwoord opnieuw aan te vragen bij een overheidswebsite. En daar zit meteen een probleem.

We hebben tegenwoordig werkelijk alles om tijd te besparen. Computers, smartphones, navigatie, automatische agenda's, boodschappenbezorging en kunstmatige intelligentie die binnen een paar seconden een tekst voor je kan schrijven. En wat doen we met al die tijd die we daarmee besparen?

We maken nieuwe dingen om tijd aan kwijt te zijn. Dat is toch fantastisch? Vroeger ging je naar de winkel.Tegenwoordig kun je online boodschappen bestellen, een bezorgtijd kiezen, de bestelling volgen op een kaart en vervolgens twintig minuten naar een klein autootje op je scherm kijken dat volgens de app "bijna bij u is".

Vroeger belde je iemand op. Nu stuur je een WhatsApp. Dan wacht je. Dan zie je twee blauwe vinkjes. Dan wacht je nog wat langer. En uiteindelijk stuur je: "Laat maar."

Waarna de ander onmiddellijk antwoordt: "Sorry, ik was even druk." Iedereen is druk. Dat is inmiddels het nationale excuus.

We hebben het allemaal druk, terwijl we ondertussen uren van onze dag besteden aan het kijken naar filmpjes van mensen die wij helemaal niet kennen en die ons uitleggen hoe je efficiënter met je tijd moet omgaan. Daar kan ik wel om lachen.

Sterker nog, misschien is dat precies waar mijn eigen generatie zich tegenwoordig een beetje schuldig aan maakt. We zijn opgevoed met het idee dat je iets moet doen met je tijd. Niet omdat alles nuttig moet zijn, maar omdat je niet de hele dag niets hoort te doen.

Dus probeer ik op mijn zeventigste nog steeds iets te maken.

Een column bijvoorbeeld.

En ja, daar zullen ongetwijfeld mensen bij zitten die denken: "Wat een geweldige onzin schrijft die man toch."

Kijk. Dat vind ik dan weer geruststellend. Want het betekent in ieder geval dat iemand mijn proza leest én er een mening over heeft. Je zou het ook een maatschappelijk succes kunnen noemen.

Maar serieus: ik geloof dat bezig blijven belangrijk is. Niet omdat iedere minuut nuttig moet zijn, maar omdat nieuwsgierig blijven je jong houdt.

• Ik wil nog steeds weten hoe dingen werken.
• Ik wil nieuwe dingen proberen.
• Ik wil muziek maken die gisteren nog niet bestond.
• Ik wil met AI spelen, schrijven over onderwerpen waar ik me aan erger en af en toe een mening hebben waar iemand anders zich vervolgens weer aan ergert.
• Dat lijkt mij een prima invulling van de tijd.
• Want ouder worden betekent wat mij betreft niet dat je moet stoppen.
• Het betekent vooral dat je beter gaat begrijpen dat je tijd niet onbeperkt is.
• En misschien maakt dat je juist gretiger.

Ik hoef niet meer zo nodig de wereld te verbeteren. Dat hebben anderen de afgelopen zeventig jaar al geprobeerd en kijk eens hoe gezellig het geworden is.

Maar ik wil nog wel iets toevoegen.

• Een verhaal.
• Een liedje.
• Een idee.
• Een glimlach.
• Of desnoods een stukje geweldige onzin.
• Want uiteindelijk gaat het niet om hoeveel tijd je nog hebt.
• Het gaat erom wat je ermee doet.
• En zolang ik nog achter mijn computer zit te schrijven, muziek zit te maken of mezelf zit af te vragen waarom iemand in hemelsnaam een koelkast met internetverbinding nodig heeft, ben ik in ieder geval bezig.

Dus nee, ik ga voorlopig niet stilzitten. Daar ben ik veel te nieuwsgierig voor.

En bovendien... Als ik dan toch onzin moet schrijven, kan ik het maar beter zelf doen. Dan heb ik er tenminste nog plezier van.