Ik zou willen zeggen dat ik verrast ben, maar ik doe dit rubriekje nu te lang om nog ergens van op te kijken. Er is een kabinet. Geen gewoon kabinet een minderheidskabinet, het soort dat in elk leerboek staatsrecht "spannend" heet, wat ik inmiddels heb leren vertalen als: niemand weet wat er gebeurt en iedereen doet alsof dat de bedoeling was.

Premier Jetten is, op het moment dat ik dit zit te tikken, 124 dagen in functie en bevindt zich dus nog altijd in de fase waarin hij optimistisch best groot durft te noemen wat volgens mij vooral een gok met een muntje is. Voor 15 september moest er een begroting liggen die het haalt in beide Kamers. Zonder eigen meerderheid, wel te verstaan. Met een oppositie die, als ik de berichten mag geloven, muurvast zit volgens PRO-leider Jesse Klaver en onvoldoende vindt volgens de SGP. Ik verzin die bijvoeglijk naamwoorden niet, en het zijn ook niet de woorden waarmee je normaal een feestje aankondigt.

En de klok tikt intussen gewoon door: nog een dag of twee voordat de ministerraad duidelijkheid wil, waarna de stukken naar de Raad van State moeten. Wat mij persoonlijk het meest vermaakt: zelfs binnen de eigen coalitie D66, VVD, CDA, drie partijen die officieel hetzelfde regeerakkoord hebben ondertekend ligt de knuppel al in het hoenderhok over de vrijheidsbijdrage, die belastingverhoging voor de defensie-uitgaven. Niets zegt eendracht zo goed als drie coalitiepartners die elkaar aankijken over wie de rekening mag betalen, terwijl de klok, in de mooie woorden van de pers, vrolijk doortikt. Vrolijk. Alsof die klok er zelf ook nog plezier aan beleeft.

En dan is er, uiteraard, de nooduitgang: als het écht niet lukt, presenteert het kabinet gewoon een vage, tandeloze Prinsjesdagbegroting en gaat het daarna maandenlang op zoek naar meerderheden. Ik noem dat geen Plan B. Ik noem dat uitstel verkopen als daadkracht. Tijd kopen, geen zekerheid dat zeggen de analisten zelf al, ik hoef er weinig aan toe te voegen.

Mijn oma had groot gelijk, en ik zeg dat niet omdat het een leuke openingszin is: haastige spoed is zelden goed. Alleen zie ik hier het omgekeerde probleem. Niemand maakt haast, terwijl iedereen wél doet alsof de nood torenhoog is. Dat is voor mij dé Haagse kunst ten voeten uit: de urgentie van een brandalarm combineren met het tempo van een postkoets die is vastgelopen op de Utrechtsebaan.

Dus bij dezen mijn voorstel aan de Koning: op de derde dinsdag van september, in plaats van een troonrede vol "scherpe keuzes" en breed draagvlak, gewoon een voorleesuurtje. Een sprookje over een klein landje met een kabinet zonder meerderheid, dat wekenlang onderhandelt met zes oppositiepartijen tegelijk de een wil een hogere vliegtaks, de ander wil het stikstofbeleid juist slopen en dat uiteindelijk, plot twist, helemaal geen begroting krijgt die ergens op slaat, maar wel een hoedenparade en een gouden koets. Happy end gegarandeerd, want in Den Haag hoeft niemand af te treden voor een mislukking. Dat heet hier gewoon voortmodderen, en daar is subsidie voor.

Tot die tijd hou ik het zelf maar op koffie, want die schijnt sowieso niet aan te slepen te zijn bij de onderhandelingen. Wordt vast weer een prachtig jaar voor de belastingbetaler die zoals gebruikelijk niet aan tafel zit, maar wel als eerste de rekening krijgt zodra iemand hem eindelijk weet te schrijven.

Den Haag presteert niets wordt, helaas, door mij ongetwijfeld vervolgd.