Iedere stad heeft van die horecazaken waar generaties Eindhovenaren herinneringen aan hebben. Plekken waar je afspreekt zonder eerst een routebeschrijving te hoeven sturen. "We zien elkaar wel bij De Volder." Iedereen wist vroeger meteen waar je moest zijn.

Alleen… De Volder bestaat officieel al jaren niet meer.

Op dezelfde plek, aan de Nieuwstraat op de hoek met de Hermanus Boexstraat, zit tegenwoordig Zoet & Zout. En nog langer geleden zat hier zelfs The Golden Egg. Ja, ik hoor u al denken: "Die columnist wordt ook geen twintig meer." Klopt. Ik kom er al zolang dat ik de verschillende naambordjes heb zien wisselen, terwijl de locatie eigenlijk altijd hetzelfde is gebleven.

Mijn vrouw en ik belanden er opvallend vaak. Niet omdat we vooraf besluiten: "Vandaag gaan we naar Zoet & Zout." Nee, het gebeurt gewoon. Na een middagje winkelen in de binnenstad eindigen we er steevast op het terras.

En eerlijk gezegd is dat helemaal niet zo vreemd.

Ik durf te beweren dat dit één van de mooiste terrassen van het centrum is als je van mensen kijken houdt. Aan de ene kant zie je de stroom winkelend publiek door de Hermanus Boexstraat trekken. Voor je loopt iedereen richting de Markt en achter je bruist de Nieuwstraat. Jong, oud, toeristen, dagjesmensen, zakenlui, studenten… je ziet werkelijk de hele Eindhovense samenleving voorbij wandelen.

Een beter gratis theater bestaat bijna niet.

De koffie? Gewoon goed. Niet de beste die ik ooit in Eindhoven heb gedronken daar heb ik eerder al eens een  columnn aan besteed heb maar absoluut niets mis mee. Gewoon een prima bak koffie waar je rustig nog eentje van bestelt.

Ook de menukaart is dik in orde. Van een eenvoudige lunch tot een uitgebreid diner, er is voor vrijwel iedereen wel iets te vinden. Natuurlijk zijn ook hier de prijzen de afgelopen jaren behoorlijk omhoog gegaan. Dat ontkomt tegenwoordig bijna geen enkele horecazaak. Toch vind ik dat Zoet & Zout nog steeds een nette prijs-kwaliteitverhouding heeft.

Maar waar ik misschien nog wel het meest enthousiast over ben, is het personeel.

Ik heb in al die jaren heel wat medewerkers zien komen en gaan, maar één ding valt vrijwel altijd op: vriendelijkheid. Je wordt snel geholpen, er is aandacht voor de gasten en je merkt dat veel medewerkers plezier hebben in hun werk. Dat lijkt misschien vanzelfsprekend, maar dat is het allang niet meer. Goede horeca wordt niet alleen bepaald door de keuken, maar vooral door de mensen die tussen de tafels lopen.

Toch zou ik geen eerlijke columnist zijn als ik alleen de loftrompet zou steken.Er is namelijk één moment in het jaar waarop wij bewust een andere horecazaak opzoeken.

Carnaval.

Zoals veel lezers inmiddels weten, ben ik tijdens die dagen vooral actief als De Lampegatse Reporter. Tussen alle optochten, optredens en feestgedruis proberen wij met een vaste groep vrienden ieder jaar ergens rustig een hapje te eten.

Afgelopen carnaval kozen we opnieuw voor Zoet & Zout.

Dat bleek achteraf geen gelukkige keuze.

De muziek stond zó ongelooflijk hard dat een normaal gesprek simpelweg onmogelijk was. We zaten niet naast een luidspreker; het hele restaurant dreunde. We moesten tegen elkaar schreeuwen en zelfs dan verstonden we elkaar nauwelijks. Uiteraard vroegen we vriendelijk of het volume misschien een stukje zachter kon.

Het antwoord was kort.

"Het is toch carnaval?"

En daar zit nu precies het verschil van inzicht.

Ja, het was carnaval. Maar wij zaten niet midden in een feesttent op het Stadhuisplein. We zaten in een restaurant waar mensen ook gewoon willen eten, bijpraten en gezellig samen aan tafel zitten. Een beetje carnavalsmuziek? Prima. Sterker nog, dat hoort erbij. Maar als je elkaar niet meer kunt verstaan terwijl je tegenover elkaar zit, dan is de balans wat mij betreft zoek.

Dat ene bezoek heeft ervoor gezorgd dat onze vaste carnavalsgroep inmiddels voor een andere locatie kiest. Niet uit boosheid en ook niet omdat het eten of de bediening slecht zouden zijn, maar simpelweg omdat wij tijdens het eten ook graag een gesprek voeren.

En dat vind ik eigenlijk best jammer.

Want laat één ding duidelijk zijn: de overige 361 dagen van het jaar blijf ik hier met plezier terugkomen. Voor een kop koffie, een lunch, een diner of gewoon een uurtje mensen kijken vanaf misschien wel één van de gezelligste terrassen van Eindhoven.

Alleen zal ik het waarschijnlijk nooit meer afleren.  Als iemand vraagt waar ik zit, zeg ik nog steeds:

"Bij De Volder."

En iedere echte Eindhovenaar van een zekere leeftijd weet dan precies waar ik ben.