Soms hoef je voor een bijzondere culinaire ervaring helemaal niet ver weg. Soms moet je alleen even weten waar Meijel ligt. Ik geef het eerlijk toe: toen mijn dochter Sascha zei dat we voor mijn 70ste verjaardag naar een Indonesisch restaurant in Meijel zouden gaan, was mijn eerste gedachte niet meteen: geweldig, daar gaan we!

Mijn tweede gedachte was eigenlijk: waar ligt Meijel?

Dus werd er vooraf even digitaal gezocht. Meijel. Limburg. Peel en Maas. Niet bepaald om de hoek vanuit Eindhoven, maar ach… voor je 70ste verjaardag mag een mens best een stukje rijden voor iets bijzonders.

En zo reden mijn dochter en ik richting Limburg, met een gezonde dosis nieuwsgierigheid. Want ik ben dan misschien iemand die graag lekker eet, een echte foodwatcher of culinair recensent ben ik absoluut niet. Ik heb geen notitieboekje bij me waarin ik de zuurgraad van een saus ga beoordelen en ik kan ook niet aan één hap herkennen uit welke streek van Indonesië een kruid afkomstig is.

Ik weet vooral één ding:

Als iets lekker is, dan is het lekker.

En als iets bijzonder is, dan merk je dat vanzelf.

Onze bestemming was Restaurant Nakal in Meijel. Een naam die ik overigens prachtig vind. Nakal betekent zoiets als ondeugend of eigenwijs. En na wat ik inmiddels over het restaurant heb gelezen, is die naam eigenlijk helemaal niet slecht gekozen.

Want Nakal doet niet helemaal wat je bij een traditioneel Indonesisch restaurant verwacht.

Natuurlijk is er de rijsttafel. En gelukkig maar. Maar daarnaast wordt er behoorlijk eigenwijs gespeeld met Indonesische smaken, moderne bereidingen en westerse producten.  Maar dat wist ik allemaal nog niet toen ik er binnenstapte.

Ik was er gewoon. Met mijn dochter.

Voor mijn 70ste verjaardag.

En misschien is dat wel de beste manier om ergens te gaan eten: zonder verwachtingen die je vooraf al vertellen wat je moet gaan vinden. Wat daarna gebeurde, was voor mij een soort culinaire ontdekkingsreis. Je kent dat gevoel misschien wel. Je neemt een hap en je hersenen zijn een fractie van een seconde bezig met de vraag:

Wat proef ik eigenlijk?

Niet omdat je het niet lekker vindt. Integendeel. Juist omdat je mond iets tegenkomt wat hij niet direct kan plaatsen. En dat gebeurde bij Nakal regelmatig.

De ene smaak maakte plaats voor de andere. Kruiden, specerijen, zoet, hartig, pittig, fris… en dan weer iets waarvan ik dacht: verrek, wat is dit nou weer? Mijn smaakreceptoren hadden duidelijk een avondje uit. En mijn dochter zat ernaast, waarschijnlijk genietend van mijn pogingen om onder woorden te brengen wat ik proefde.

Want laten we eerlijk zijn: culinair taalgebruik is een vak apart. De een zegt: een prachtige balans tussen zoet en zuur. Ik zeg eerder:

“Jemig, dit is lekker.”

En dat was eigenlijk precies wat ik die avond wilde zeggen.

Het bijzondere aan Nakal is dat het niet voelt alsof je alleen maar een bord eten krijgt voorgeschoteld. De gerechten worden onderdeel van de avond. Er wordt verteld wat je krijgt, smaken worden uitgelegd en je krijgt de gelegenheid om rustig te ontdekken wat er op je bord ligt.

Dat gevoel komt ook duidelijk terug in de vele beoordelingen die over Nakal zijn geschreven. Op Tripadvisor staat het restaurant momenteel op 4,8 uit 5, met veel lof voor de gerechten, de bediening en de totale ervaring.

En nee, niet iedereen is lyrisch. Dat vind ik juist interessant. Sommige gasten vinden de prijs stevig of vinden bepaalde porties aan de kleine kant. Anderen missen bij sommige gerechten juist de uitgesproken Indonesische smaak.

Maar misschien is dat ook precies het risico wanneer je probeert iets anders te doen. Je kunt niet tegelijkertijd iedereen een ouderwetse Indonesische rijsttafel voorschotelen én de grenzen van die keuken opzoeken. Nakal kiest duidelijk voor dat laatste. En voor mij pakte dat bijzonder goed uit.

Ik heb in mijn leven al heel wat Indonesisch gegeten. Van eenvoudige rijsttafels tot restaurants waar de geur van sambal je al tegemoetkomt voordat je überhaupt aan tafel zit. Maar dit was anders.

Dit was voor mij geen simpele avond Indonesisch eten.

Het was een culinaire ervaring.

En misschien komt dat ook omdat ik er niet alleen zat.

Je kunt uitstekend alleen uit eten gaan. Je kunt ook met vrienden een tafel vol eten bestellen. Maar samen met je dochter uit eten gaan voor je 70ste verjaardag geeft zo'n avond toch iets extra's.

• Je praat.
• Je proeft.
• Je lacht.

Je vraagt je af wat er nu weer op tafel komt.

En ondertussen besef je dat je eigenlijk een cadeautje hebt gekregen dat niet in een doosje past. Een herinnering.

Ergens tussen Eindhoven en Meijel. Want achteraf moest ik er een beetje om lachen. Ik was 70 geworden en had vooraf nog moeten opzoeken waar Meijel eigenlijk lag.

En uiteindelijk bleek dat onbekende dorpje in Limburg de bestemming te zijn van een van de meest bijzondere Indonesische culinaire ervaringen die ik ooit heb gehad.Nakal heeft inmiddels niet voor niets een flinke schare liefhebbers opgebouwd. De combinatie van Indonesische traditie en moderne gastronomie wordt door verschillende culinaire bronnen juist als de kracht van het restaurant genoemd.

Maar laat ik vooral niet te gewichtig doen.

• Ik ben geen Michelin-inspecteur.
• Geen foodwatcher.
• Geen culinair wonder.
• Ik ben gewoon iemand die graag lekker eet.

En die op zijn 70ste verjaardag samen met zijn dochter vanuit Eindhoven naar Meijel reed.

Vooraf denkend: Waar rijden we eigenlijk naartoe?

En na afloop denkend:

Wanneer gaan we hier weer naartoe?

En misschien is dat uiteindelijk de beste restaurant recensie die ik kan geven.

Mijn smaakreceptoren hebben genoten. Mijn verjaardag kreeg een gouden randje.

Mijn dochter en ik hadden een prachtige avond.

En Meijel?

Ach…

Meijel blijkt helemaal niet zo ver weg als je denkt.

Zeker niet als er aan het einde van de rit een restaurant als Nakal op je wacht. En het dessert ? Ik ben de naam kwijt, maar het was voor mij een soort van openbaring. 

Selamat makan.

En eh… bedankt, dochter.

 

En ook mijn dank aan het voltallige team van Nakal  en in het bijzonder aan  Arjuna Besemboen en  Denise Besemboen-Raijmakers

 

Leon