Half september. We waren nog maar net terug van vakantie. De koffers stonden nog niet eens helemaal opgeruimd en in mijn hoofd zat ik eigenlijk nog met mijn voeten in het zand. Maar ja, het gewone leven wacht niet. Dus hup, de stad in. Even wat winterkleding kopen en een paar leuke boekjes voor de kleinkinderen, want die zijn binnenkort jarig. Niks bijzonders. Dacht ik.

Tot ik bij de HEMA naar binnen liep.

Ik weet niet of u weleens met enige verbazing naar een winkel kijkt, maar ik stond daar toch even met mijn mond open. Chocoladeletters. Midden september. Gewoon volop in de verkoop. Alsof Sinterklaas ieder moment met zijn stoomboot de Dommel op zou varen. Ik keek nog eens naar buiten. Zonnetje. September. Geen mijter te zien.

Ik liep verder de HEMA in en was eigenlijk ook nog even op zoek naar de counter. Ik had namelijk zin in een saucijzenbroodje. Je weet wel, zo'n oer-Hollandse HEMA-traditie waarvan je denkt dat die gewoon bij het pand hoort. Maar ik begon inmiddels te twijfelen of ik niet in de verkeerde winkel was beland.

Tussen de lingerie zag ik medewerkers druk bezig met het vullen van de schappen. Ik dacht nog: eindelijk, er wordt weer eens serieus geïnvesteerd in het betere ondergoed. Maar nee hoor.

Kerstdecoratie.

Kerstballen, kersttroep, kerstversiering. Terwijl buiten mensen nog met korte mouwen liepen en ik thuis mijn vakantieslippers nog niet had opgeborgen. En ondertussen stond ik daar dus gewoon op zoek naar een saucijzenbroodje tussen de kerstballen. Ik heb het niet gevonden. Waarschijnlijk lag het inmiddels ook achter een scherm, naast de kerstman. Ik dacht laat ook maar. Het zal wel aan mij liggen.

Bij de drogist (Kruidvat) wat verderop in de straat  werd het helemaal gezellig. Daar lagen de bakken met pepernoten al uitnodigend op de klanten te wachten. Pepernoten! Half september! Volgens mij hebben die dingen tegenwoordig nog sneller hun intrede gedaan dan de herfst. 

Na de stad nog even naar het tuincentrum van Coppelmans doorgereden. We moesten nog wat plantjes hebben, of zoals ze dat daar noemen: wintergoed. Ook daar verwachtte ik eigenlijk gewoon wat herfstbloemen en misschien een paar pompoenen voor Halloween. Maar nee. De helft van de winkel was afgezet met schermen.

Afgezet!

Alsof achter die schermen een geheime staatsoperatie plaatsvond. En ja, dan ken je mij natuurlijk. Als ergens staat dat je er niet mag komen, ontstaat er onmiddellijk een enorme behoefte om toch even te kijken. Dus ik gluurde door een opening. En daar stond hij. Het kerstdorp.

Niet een paar huisjes. Niet een verdwaalde kerstman die zich had vergist in de datum. Nee, een compleet dorp met ook nog eens een grote draaimolen voor de kinderen. Alsof Lapland was verhuisd naar het tuincentrum en de gemeente Nuenen vergeten was een vergunning aan te vragen.

Ik dacht werkelijk: WTF, het is half september! Dus ik stapte naar een medewerker. "Is dit niet een beetje vroeg?" Dat bleek een tamelijk domme vraag. "Meneer, u mag niet zomaar door de geplaatste hekken naar binnen." Dat was kennelijk belangrijker dan mijn vraag.

Maar goed, ik legde uit dat ik me gewoon verbaasde over het feit dat we half september waren en er al een compleet kerstdorp stond te wachten op publiek.

"Ja meneer, we hebben ruim zes à zeven weken nodig om alles klaar te zetten." Zes à zeven weken. Ik keek hem aan. Zes à zeven weken om kerstspullen neer te zetten?

Ik heb thuis nog nooit zes weken nodig gehad om kerst te vieren. Sterker nog, bij ons duurt het langer om te bedenken waar de kerstboom moet staan dan om hem daadwerkelijk op te zetten.

Maar ineens begreep ik het.

• Het ligt helemaal niet aan Sinterklaas.
• Het ligt niet aan Kerstmis.
• Het ligt aan ons.
• Wij zijn gewoon te laat.

Wij denken nog dat september bedoeld is om langzaam afscheid te nemen van de zomer, terwijl de commercie al maanden verder is. De winkels leven inmiddels ergens eind december.

Wij lopen achter.

Waarschijnlijk staat bij het tuincentrum achter dat scherm inmiddels ook de carnavalsafdeling klaar. En als ik volgende week terugga, staat er misschien al een pallet paaseieren naast de kerstman. Want zo gaat het tegenwoordig.

Je koopt in september een chocoladeletter, in oktober kerstversiering, in november vuurwerk en in december waarschijnlijk een opblaasbare flamingo voor de zomer van 2027.

En ondertussen vragen we ons af waarom een jaar zo verschrikkelijk snel voorbijgaat. Nou, misschien komt het doordat we tegenwoordig geen seizoenen meer hebben. We hebben alleen nog maar aanbiedingen.

Ik verlang bijna terug naar de tijd dat je na de zomer gewoon een beetje verkouden werd, de bladeren van de bomen vielen en je ergens eind november dacht: verrek, Sinterklaas komt er weer aan. Dat was overzichtelijk. Nu moet je blijkbaar al na je vakantie opletten dat je niet per ongeluk met je zonnebril op je hoofd en een zak pepernoten onder je arm tussen de kerstballen belandt.

En dat saucijzenbroodje? Dat zoek ik volgend jaar wel in augustus.

Dan is de kans tenminste groot dat de HEMA nog niet met de kerst bezig is.

Alhoewel… waarschijnlijk ligt het dan al naast de paaseieren.