Het is weer de derde dinsdag van september. Prinsjesdag. De dag waarop Nederland massaal de televisie aanzet om te kijken hoe politici, ministers en andere gewichtige mensen zich verzamelen in Den Haag om ons te vertellen hoe moeilijk het allemaal is. Maar eerlijk gezegd is dat niet eens het leukste onderdeel van Prinsjesdag. Nee, daarvoor moeten we naar de hoofden kijken.

Want het is vandaag ook de jaarlijkse nationale Hoedjesdag. Een dag waarop sommige dames blijkbaar hebben besloten dat een gewone outfit toch echt te gewoontjes is en dat er iets op het hoofd moet worden gezet waarmee je normaal gesproken nog geen schuur zou durven betreden.

En ik geef het eerlijk toe: ik heb zelf ook weleens een hoed op mijn hoofd. Maar ja, bij mij is daar een heel eenvoudige verklaring voor. Carnaval. Dan mag het. Sterker nog, dan moet het soms. Dan zet je zonder enige schaamte iets op je hoofd waarvan je je de rest van het jaar afvraagt hoe je daar in vredesnaam ooit mee over straat hebt durven lopen.

Maar carnaval is dan ook carnaval. Daar is gek doen het uitgangspunt. Op Prinsjesdag ligt dat toch een beetje anders. Daar wordt geprobeerd om het allemaal ontzettend chique , stijlvol en voornaam te laten lijken. En daar zit wat mij betreft precies de humor.

Want je ziet dames die zichzelf vanmorgen waarschijnlijk uitgebreid voor de spiegel hebben bekeken en gedacht: zo, vandaag zie ik er toch eens even bijzonder uit. En dat klopt.

Bijzonder zijn ze zeker.

Sommige hoofddeksels lijken rechtstreeks afkomstig uit een toneelstuk over de adelstand. Andere hebben zoveel veren, bloemen, linten en onduidelijke constructies dat ik me serieus afvraag of er vooraf een bouwkundige inspectie heeft plaatsgevonden. Je moet tenslotte voorkomen dat zo'n ding tijdens het Wilhelmus spontaan instort.

En ondertussen kijkt iedereen elkaar bewonderend aan.

• Wat een prachtige hoed.
• Dank je wel, die van jou is ook schitterend.
• Ik vraag me dan altijd af of ze dat echt menen.

Want laten we eerlijk zijn: als mijn buurvrouw op een willekeurige dinsdag met een halve lampenkap op haar hoofd bij mij voor de deur zou staan, zou ik toch even vragen of alles wel goed met haar gaat. Maar op Prinsjesdag heet het ineens mode.

En natuurlijk is er één dame die er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit steekt: koningin Máxima. Die heeft dat soort kunstwerken helemaal niet nodig om er stijlvol uit te zien. Zij zet een hoed op en het klopt gewoon. Misschien komt het doordat zij als een van de weinigen niet wanhopig hoeft te bewijzen dat ze chic is.

En dan hebben we nog het andere gedeelte van deze bijzondere dag. Het gedeelte waar we het eigenlijk allemaal voor doen: de politiek. Daar ga ik het vandaag maar even niet over hebben.

Niet omdat er niets over te zeggen valt. Integendeel. Je zou er met gemak een complete column over kunnen vullen. Over alle plannen, beloftes, miljarden, tegenvallers en vooral over de vraag wie uiteindelijk de rekening mag betalen. Maar daar hebben we nog een heel jaar voor.

Vandaag kijken we gewoon naar de optocht, de koets, de paarden, de mooie jurken en natuurlijk naar de verzameling hoofddeksels die ieder jaar groter lijkt te worden.

En ergens vind ik het ook wel mooi.

Nederland is een land waarin we klagen dat alles duurder wordt, waarin de politiek ons voortdurend vertelt dat er moeilijke keuzes moeten worden gemaakt en waarin de belastingbetaler steeds opnieuw de portemonnee mag trekken. Maar één dag per jaar zetten we dat allemaal even opzij.

Dan trekken we onze mooiste kleding aan, zetten we iets op ons hoofd dat waarschijnlijk meer kost dan mijn eerste auto en doen we alsof we allemaal onderdeel zijn van een sprookje.

Misschien is dat wel precies wat Prinsjesdag is geworden.

Een beetje politiek. Een beetje traditie. Een beetje Koninklijk.

En vooral heel veel toneel. Maar ach, ik zal er volgend jaar waarschijnlijk gewoon weer naar kijken.

En wie weet zet ik zelf ook weer eens een hoed op. Alleen dan wel met carnaval. Want daar mag je tenminste eerlijk zeggen dat je gek bent.

LK