Er zijn tv-programma’s die je verstand verrijken, en programma’s die je doen twijfelen of menselijkheid überhaupt nog bestaat. Million Dollar Listing Nederland valt duidelijk in categorie drie: pure, gedistilleerde gêne, 96 procent alcohol.

Vanaf de eerste minuut word je meegesleurd in een wervelwind van arrogantie, opgepompt zelfvertrouwen en makelaars die denken dat zij de zon zijn waar de vastgoedmarkt omheen draait.

Vier makelaars, vier ego’s die moeiteloos kunnen wedijveren met de hoogte van hun courtage. Ze lopen door miljoenenpanden alsof zij persoonlijk door God zijn aangesteld als beheerders van de Nederlandse elite-huizenmarkt. En dat constante gespeculeer: „Dit huis is perfect voor een BN’er… of een internationaal topsporter… of iemand die gewoon héél succesvol is, net als wij.”
Het is alsof ze hopen dat de klant spontaan z’n jaaropgave uit z’n zak haalt om indruk te maken.

Zelfingenomenheid

En dan dat Amerikaanse origineel. Tuurlijk, daar lopen ook makelaars rond die denken dat hun parfum meer kost dan het minimumloon. Maar de Nederlandse editie overtreft ze glansrijk in pure zelfingenomenheid. Waar Amerikanen arrogant zijn, zijn onze makelaars ronduit pretentieus. Ze kijken niet neer op klanten ze kijken door ze heen, als scanners voor ‘vermogen boven de zeven nullen’.

Maar de absolute kroon op de ellende? Het paradepaardje van de serie: het huis van Jan de Bouvrie. Ooit een icoon, een miljoenenbunker vol design en geschiedenis. En nu? Een vastgoedmiskoop in slow motion. Het ding is in een paar jaar tijd gewoon miljoenen minder waard geworden.
En hoe verkopen ze dat in de serie?
Met dezelfde vrolijke overtuiging alsof het om een versgebakken appeltaart gaat: „Kijk die lichtval!”
Ja, die lichtval die mooi schijnt op die verdampte waarde, bedoel je.

Het is pijnlijk om te zien hoe deze makelaars met droge ogen proberen te verhullen dat dit architectonische pronkstuk onder hun neus financieel is gehalveerd. Ze doen alsof het huis elk moment een nieuwe prins op het witte paard trekt maar ondertussen ziet elke kijker dat zelfs een goedbetaalde accountant met een midlifecrisis hier nog voorzichtig bij wegkijkt.

Uitgekeken en uitgeput

En toch, onze vier ego’s volharden. Met een glimlach dikker dan de bakstenen van het huis.
Ze blijven verkopen, pushen, manipuleren als het moet tot aan de rand van het riool. Alles voor ‘de deal’.

Na drie afleveringen was ik klaar.
Uitgekeken. Uitgeput. Uitgekotst.

Zou ik ooit via deze club een huis willen kopen?
Alleen als mijn grootste fantasie is dat een makelaar me neerbuigend toespreekt terwijl hij mijn banksaldo taxeert.

Maar goed, voor wie graag kijkt naar vallende huizenprijzen, vallende ego’s en vallende kwaliteitstelevisie: veel plezier met de rest van het seizoen.