Ik heb het al vaker over hem gehad. En laat ik eerlijk zijn: Stijn Steenbakkers is, voor zover ik hem persoonlijk heb meegemaakt, een aardige vent. Altijd vriendelijk, enthousiast en met een glimlach waar de gemiddelde tandpastareclame jaloers op zou zijn. Maar helaas… een sympathieke kerel zijn en een goede wethouder zijn, blijken toch twee totaal verschillende beroepen.

Vandaag dook zijn naam weer op in het nieuws. Niet vanwege een briljant succes, maar vanwege een project dat inmiddels de geschiedenisboeken in kan als: “Hoe geef je zeven ton uit zonder dat iemand er echt beter van wordt.”

Tijdens de coronaperiode moest Eindhoven vooroplopen. Innovatie! Showcases! Samenwerking! Het klonk allemaal prachtig. Signify zou met desinfectielampen de klaslokalen veiliger maken. De subsidievoorwaarden leken daarbij wel heel toevallig op een productfolder van… juist ja, Signify. Concurrenten mochten blijkbaar meedoen aan een wedstrijd waarvan de winnaar al bekend was.

En toen begon de echte komedie.

Er werd gerekend met klaslokalen van bijna vier meter hoog. Alleen jammer dat de meeste plafonds een meter lager zijn. Oeps. Dus waren er ineens twee peperdure lampen nodig in plaats van één. Geen probleem. Gewoon de subsidie verdubbelen. Het blijft tenslotte gemeenschapsgeld.

Vervolgens bleek het systeem alleen te werken in scholen met mechanische ventilatie. Precies de scholen die het minst behoefte hadden aan extra luchtzuivering. De scholen waar het wél nuttig had kunnen zijn? Die vielen buiten de boot.

Het RIVM twijfelde. Scholen twijfelden. TNO vond uiteindelijk nauwelijks verschil in ziekteverzuim. Het resultaat? Slechts een fractie van de geplande lokalen kreeg de lampen, terwijl het grootste deel van de zeven ton verdampte in een wolk van goede bedoelingen.

En toch blijft de wethouder trots. “Ik ben altijd trots als we innovatie toepassen.”

Dat is mooi. Ik ben zelf ook trots als ik een kraslot koop. Alleen noem ik het geen investering als er niets uitkomt.

Leon