Het heerlijke leven van een pensionado

Er zijn van die momenten waarop je ineens beseft dat het leven als pensionado zo gek nog niet is. Sterker nog: het heeft zo zijn voordelen. Je hoeft namelijk bijna nergens meer rekening mee te houden. Geen baas die op maandagmorgen vraagt waarom je alweer vrij wilt. Geen collega die roept dat het toch echt hoogseizoen is. En vooral: geen agenda die bepaalt wat jij wanneer moet doen.

Je bepaalt het gewoon lekker zelf.

Hoe laat je opstaat? Zelf weten. Wanneer je koffie drinkt? Niemand die er iets van vindt. Een dag helemaal niets doen? Prima. Drie dagen achter elkaar niets doen? Ook prima. En als iemand vraagt: “Maar heb je dan helemaal geen plannen vandaag?” Dan is het antwoord simpel: “Jawel. Geen plannen.”

Ook vakantie is tegenwoordig een stuk eenvoudiger geworden. Want als pensionado hoef je natuurlijk niet meer in het hoogseizoen op vakantie. Dat hebben we jarenlang braaf gedaan. 

Nee, daar zijn we inmiddels vanaf.

En dan zijn er de Adults Only-hotels. Ik zie sommigen van jullie nu al met rode oortjes denken: Oehhh, Adults Only… Rustig maar. Het betekent gewoon dat er geen kinderen rondrennen. Of beter gezegd: geen kinderen rondrennen waarvan de ouders vervolgens doen alsof ze ze niet zien.

Want laten we eerlijk zijn: kinderen zijn hartstikke leuk. Vooral als ze van een ander zijn.

Heerlijk toch? Je ligt aan het zwembad met een boekje. Geen gegil, geen gespetter, geen bal die voor de zevende keer tegen je ligbed aankomt en geen vader die vanaf zijn zonnebed roept: “Jongens, doe eens een beetje rustig!”

Waarna niemand luistert.

Dat soort vakanties hebben we inmiddels wel gehad.

En het mooie van pensionado zijn: we kunnen tegenwoordig buiten het hoogseizoen. Geen schoolvakanties, geen drie weken van tevoren zenuwachtig zoeken naar een betaalbaar hotel en vooral geen prijzen waarbij je je afvraagt of je soms per ongeluk een kamer mét gouden bed hebt geboekt.

Buiten het seizoen scheelt het namelijk een aardige duit. En dat geld kunnen we vervolgens weer besteden aan iets wat minstens zo belangrijk is: de innerlijke mens.Een goed diner, een lekker drankje, een terrasje… want we zijn tenslotte niet voor niets met pensioen gegaan. Dus beste lezers van dit blog, de reden van dit bericht moge inmiddels duidelijk zijn.

Ik ga er weer even tussenuit.

Inspiratie opdoen, een beetje rondkijken, lekker eten, genieten van de rust en vooral even helemaal niets moeten. En mocht ik tijdens mijn vakantie op mijn tablet iets tegenkomen waarvan ik denk: “Hé, daar moet ik eens een column over schrijven…”

Dan doe ik dat natuurlijk niet. Ik ben met vakantie. Althans… dat neem ik me voor.

Vooralsnog ga ik heerlijk genieten op een van de Canarische eilanden. Zonnetje erbij, boekje mee en vooral geen gezeur. Want dat is misschien wel het grootste voordeel van pensionado zijn:

Je hoeft niet meer overal iets van te vinden.

Behalve dan wanneer iemand je rust verstoort. Want ja…
pensioen betekent vrijheid. Maar wel graag een beetje stil.

LK

ps: Deze foto is speciaal bedoeld van een van mijn lezers..