Ik las deze ochtend de krant, na een gezellige Elluf Elluf. Mijn mond viel open. Ik had mijn ongezouten kritiek hier al eerder over geventileerd maar het blijkt nog erger. Oh en dan moet een rechter ook nog hierover een beslissing nemen. Dus tijd voor een vervolg.

Het klonk allemaal zo mooi, begin 2024. Een duurzaam carnaval! Geen plastic soep meer in Lampegat, maar een ingenieus bekersysteem bedacht door een stel knappe koppen die vermoedelijk nog nooit een pilsje in een feesttent hebben gedronken. CircularPET uit Diemen zou het allemaal in goede banen leiden: herbruikbare bekers, een milieuvriendelijke inzameling, en een schoon geweten voor de feestvierders. Nou, dat is gelukt — behalve dan het milieuvriendelijke, het schone en het gewetensvolle deel.

Iedereen met een beetje gezond verstand had kunnen bedenken dat dit plan vanaf dag één gedoemd was te mislukken. Betaalde bekers, te weinig inleverpunten, en dan ook nog eens een minimum van tien stuks per inlevering. Gezellig toch, als je in je eentje een biertje wilt halen? Sta je daar met je ene beker, op zoek naar negen vrienden met dezelfde maat drinkglas. En als je die niet vindt? Dan flikker je die beker dus gewoon op de grond. Niet duurzaam, maar wél praktisch.

De hygiëne was trouwens ook een feestje op zich. Bekers (hardcups)  die “even snel gespoeld” werden met koud water – waarna je je lippen weer mocht zetten aan een plastic cup waar God mag weten wie de vorige keer aan heeft zitten lurken. Van wasstraten was nauwelijks sprake; ik heb er precies één gezien, en die leek meer op een geïmproviseerde autowasstraat voor plastic. Maar ach, het is carnaval – volksgezondheid is dan even optioneel.

En nu, een klein jaar later, komt de ontnuchtering: bijna de helft van de zogenaamd ingezamelde bekers is helemaal niet gerecycled. Een aanzienlijk deel ligt vermoedelijk vrolijk te smeulen in de afvalverbrander. CircularPET noemt het een “proef”, de FEC noemt het “een zooitje”, en de rechter noemt het “jammer, maar betalen moet je toch.” Ondertussen hangt de gemeente nog in dubio of de 18.000 euro subsidie misschien toch maar beter teruggevraagd moet worden.

Het mooiste is nog dat iedereen elkaar nu de schuld geeft. De cafés deden niet mee, de inzameling was een ratjetoe, de controle ontbrak, en de communicatie — nou ja, die was er eigenlijk gewoon niet. Kortom: een klassiek geval van carnavalspolitiek. Iedereen heeft zijn zegje, maar niemand zijn verantwoordelijkheid. Ik zou me kapot schamen als ik voor dit project een handtekening  heb gezet, maar goed sommige  mensen  denken alles beter te weten.

Sommige lezers zullen nu zeggen: “Daar heb je hem weer, die mopperaar.” Nee, ik mopper niet. Ik beschrijf slechts de realiteit zoals ze is. Een realiteit waarin een goedbedoeld plan verzuipt in bureaucratie, miscommunicatie en plastic rommel. Volgend jaar beter? Misschien. Maar eerst even een nieuw bekertje pakken – dit keer van glas. Dat spoelt tenminste wél schoon.

Iemand wist met trouwens ook te vertellen dat er z.g hardcups zijn en circulaire cups. Jaja om het nog allemaal ingewikkelder te maken. Dus even alles op een rij gezet voor zover het nog te begrijpen valt.

Wat is nou het verschil tussen een circulaire PET-beker en een hardcup?

Elk jaar lijkt het bij carnaval ingewikkelder te worden: muntjes die geen muntjes meer zijn, biertjes die “duurzaam” heten, en bekers met namen waar je nuchter al van in de war raakt. Want wat is in vredesnaam een circulaire PET-beker? En hoe verschilt die van een hardcup?

Laten we het even simpel houden.

Een circulaire PET-beker is een dun, doorzichtig bekertje – lijkt sprekend op een gewone wegwerpbeker, maar is officieel “circulair”. Dat betekent dat je hem inlevert, zodat hij kan worden gerecycled of afgewassen en opnieuw gebruikt. In theorie dus milieuvriendelijk. In de praktijk eindigen er toch aardig wat tussen de confetti of op de stoep.

Een hardcup daarentegen is een stevige, herbruikbare beker van dik plastic. Die kan tientallen keren mee en overleeft zelfs een duik in een polonaise. Ze worden na afloop afgewassen en opnieuw ingezet. Ideaal dus, mits iedereen ze netjes inlevert – want verdwijnen ze in rugzakken of vitrinekasten (“leuk aandenken!”), dan loopt het systeem spaak.

Tijdens carnaval werkt dat allemaal prima… op papier. In de praktijk heeft iedereen drie bekers: eentje vol, eentje kwijt, en eentje met lippenstiftresten van iemand die je vaag herinnert van gisteravond.

Dus ja, circulair of hardcup, het idee is goed – maar zolang we meer bezig zijn met zingen dan inzamelen, blijft het een uitdaging.
Zolang het biertje koud is en de sfeer warm, nemen de meeste feestvierders het woord “duurzaam” toch vooral letterlijk: zolang het feest maar lang duurt.

Proost op de verwarring!