Tja, de Gouden Televizier-Ring. Gisteravond was het weer zover in Amsterdam. De Nederlandse televisiewereld trok zijn mooiste kleding uit de kast, de camera's draaiden overuren en bekende Nederlanders mochten elkaar feliciteren met de nodige prijzen. Een avond waarop de televisie-industrie zichzelf eens lekker op de schouder mocht kloppen. En wie ben ik dan om daar iets van te vinden? Nou, iemand die ook een televisie heeft, zullen we maar zeggen.

Ik ben eerlijk gezegd niet de meest aangewezen persoon om een deskundige mening te geven over de Nederlandse televisie. Ik kijk best televisie, maar wel heel selectief. Je zult mij eerder op Netflix aantreffen dan bij het gemiddelde aanbod van de commerciële zenders. Ik heb blijkbaar wat moeite met het idee dat je een avond lang naar mensen moet kijken die vooral druk zijn met zichzelf, elkaar of het produceren van zoveel mogelijk lawaai. Maar goed, ieder zijn hobby.

Aan het einde van de uitzending zag ik dat De Bondgenoten er met de Gouden Televizier-Ring vandoor was gegaan. En toen moest ik toch even controleren of ik het wel goed had gezien. De Bondgenoten? Serieus? Van alle programma's die de Nederlandse televisie rijk is, valt juist dát programma in de prijzen?

Als je mij vraagt wat er mis is met een groot deel van het huidige televisieaanbod, dan is De Bondgenoten voor mij ongeveer het schoolvoorbeeld. Af en toe kom ik het tijdens het zappen tegen. Een verzameling jongelui die bij elkaar in een huis zitten, wat met elkaar ouwehoeren, elkaar aftasten, relaties aangaan en ondertussen proberen de boel een beetje interessant te houden. En als er dan even niets gebeurt, zullen we de kijker wel weer trakteren op een portie onderlinge spanningen. Inhoudelijk? Voor zover ik het kan beoordelen, komt de teller bij mij niet veel verder dan nul komma nul.

Maar wacht even, voordat de liefhebbers nu massaal hun toetsenbord uit de kast trekken: ik beweer niet dat iedereen hetzelfde moet kijken als ik. Integendeel. Als miljoenen mensen er plezier aan beleven, wie ben ik dan om ze dat te ontzeggen? Alleen begrijp ik er zelf werkelijk geen bal van. Misschien ligt het aan mijn leeftijd. Misschien ben ik inmiddels gewoon te oud geworden voor dit soort televisie. Of misschien heb ik in mijn leven al zoveel onzin gezien dat ik er niet meer warm of koud van word.

Kijk, Heel Holland Bakt is ook niet bepaald mijn favoriete tijdverdrijf. Ik heb niets tegen mensen die met veel liefde een taart in elkaar draaien, maar ik hoef niet per se een uur lang te zien hoe iemand een biscuitbodem bakt, slagroom klopt en vervolgens in spanning afwacht of de jury het resultaat wel luchtig genoeg vindt. Toch kan ik me daarbij nog voorstellen dat mensen er plezier aan beleven. Er wordt tenminste iets gemaakt. Bij De Bondgenoten vraag ik me soms af wat ik nu eigenlijk zit te bekijken.

En dan hebben we het nog niet eens over de vraag wat zo'n prijs eigenlijk zegt. De Gouden Televizier-Ring is natuurlijk een publieksprijs. Het gaat dus niet noodzakelijk om het programma met de meeste diepgang, de beste journalistiek of de grootste maatschappelijke betekenis. Het gaat om wat het publiek graag wil zien en waarop het stemt. En kennelijk hebben de kijkers van De Bondgenoten zich massaal laten horen. Tja het is een publieksprijs, dus wellicht zegt het meer over de kijkers..........

Dat is op zichzelf best interessant. Want wat zegt het over onze kijkgewoonten als een programma als dit de grote winnaar wordt? Hebben we behoefte aan ontspanning, aan een kijkje in het leven van anderen, aan een beetje geroddel en relationeel geklungel? Of zijn we inmiddels zo gewend geraakt aan oppervlakkige televisie dat we nauwelijks nog stilstaan bij wat er allemaal níét wordt aangeboden?

Misschien is dat laatste wel een beetje flauw van mij. Tenslotte hoeft niet iedere avond voor de buis te eindigen met een maatschappelijk debat, een indringende documentaire of een journalistieke onthulling. Soms wil je gewoon even helemaal niets aan je hoofd hebben. Ook prima. Alleen zou je toch verwachten dat er tussen al dat vermaak af en toe wat meer waardering is voor programma's die daadwerkelijk iets toevoegen.

Neem bijvoorbeeld Kassa. Een programma dat consumentenproblemen aan de kaak stelt, bedrijven aanspreekt op hun verantwoordelijkheid en onderwerpen behandelt waar mensen in het dagelijks leven echt iets aan hebben. Dat lijkt mij persoonlijk een programma dat best wat meer credits verdient. Niet omdat ik vind dat iedereen daarnaar moet kijken, maar omdat het journalistieke werk achter zo'n programma een andere maatschappelijke waarde heeft dan het volgen van mensen die samen in een huis verblijven.

Maar ja, daar zit misschien precies het probleem. Een televisieprijs wordt niet automatisch gewonnen door het programma dat maatschappelijk het belangrijkst is. Het publiek bepaalt, en het publiek heeft nu eenmaal niet altijd dezelfde smaak als pensionado Leon. Gelukkig maar, want anders zaten we straks allemaal naar hetzelfde programma te kijken en was er helemaal niets meer om over te mopperen.

En laat ik eerlijk zijn: die presentator Jan doet het best leuk. Daar ligt het wat mij betreft niet aan. Hij kan er ook weinig aan doen dat ik bij het zien van de winnaar even met mijn ogen knipperde en me afvroeg of ik misschien per ongeluk naar een herhaling van een oude grap zat te kijken.

Misschien moet ik het gewoon accepteren. De televisiewereld verandert, de kijker verandert en mijn smaak is waarschijnlijk ergens onderweg op een zijspoor beland. Ik blijf voorlopig lekker selectief kijken, met Netflix binnen handbereik en de afstandsbediening als mijn belangrijkste wapen tegen programma's waar ik helemaal niets mee heb.

En volgend jaar? Dan kijk ik misschien weer even naar de Gouden Televizier-Ring. Gewoon om te zien of ik nog iets begrijp van de Nederlandse televisiewereld.

Al vrees ik dat ik dan opnieuw tot de conclusie kom dat ik beter een goede serie op Netflix kan aanzetten.

Want hoe Holland bakt, daar kan ik nog wel inkomen. Maar hoe Holland televisie kijkt? Daar snap ik, eerlijk gezegd, nog steeds de ballen niet van.

Salaai!