Nee, deze keer geen politiek. Geen andere publieke zaken waarvan iedereen denkt: hoe is het in hemelsnaam mogelijk. Deze keer een column over een unieke marathon.

Niet die van zondag, waar alle professionele lopers voor komen met hun schema's en hun seconden. Maar die van zaterdag. De Urban Walk van 10 en 15 kilometer, de Your Marathon Challenge, de verschillende afstanden voor de kinderen van 1,5 en 2,5 kilometer. Het programma waar Eindhoven eigenlijk al begint te juichen.

Ik ging kijken naar de kinderen. En daar liep mijn hart vol.

Het zijn die kleine handjes in grote handen die je bijblijven. Papa's die ineens niet hard mogen lopen omdat hun dochter van zes het tempo bepaalt. Mama's die bukken en fluisteren: nog een klein stukje, je kunt het. Het ging zaterdag niet om de afstand. Het ging om die smoeltjes.

Die blik als ze de bocht omkomen en ineens de finishboog zien. Die pure, ongefilterde blijdschap. Die trotse gezichtjes dat zij het gehaald hebben. Dat zorgt voor veel enthousiaste gezichten bij al die kids, maar net zo hard bij de papa's en mama's en de opa's en oma's langs de kant. Waarvan ik er zelf ook een ben. Tuurlijk, dat is toch logisch dat je daar staat te klappen alsof je zelf hebt meegelopen.

En dan die medaille. Prachtig om te zien.

Ze kijken niet meer vooruit. Alle kopjes staan met een hoek naar beneden, alleen maar starend naar dat pronkstuk dat om hun nek bungelt. Het rinkelt, het glimt, het schuurt een beetje, maar het is van hen. Voor altijd. De eerste echte medaille.

En hoe blij kun je zijn met een bekertje water na afloop? Of een Snelle Jelle? Normaal drinken ze liever geen water, en zo'n Snelle Jelle is doorgaans ook niet hun favoriete hapje in de broodtrommel. Maar nu, na dat stuk rennen, was alles lekker. Alles was feest.

Ik heb genoten. Van de kinderen, van de ouders, van alle toeschouwers die er een dag van maakten. Bedankt organisatie, jullie hebben weer heel veel nieuwe sportieve talenten blij gemaakt, en ik weet zeker dat ze volgend jaar weer van de partij zijn.

Maar ook de meeloop-coaches, zonder jullie was dit ook niet mogelijk geweest. Tot volgend jaar, ik kom weer kijken..