De bioscoop is geen airco-vluchtoord
Er wordt dit jaar weer driftig gespeculeerd over waarom Nederlanders massaal naar The Odyssey en Spider-Man: Brand New Day trekken, terwijl het terras toch de natuurlijke habitat is van de Nederlander in juli. Klimaatverandering, hoor ik dan: de Nederlander die het Amerikaanse vluchtgedrag overneemt zodra het kwik boven de 30 graden komt. Ik ben daar nog niet van overtuigd.
Eén hittegolf en een volle zaal in Veldhoven is geen trend, het is een zomaar een middag met mazzel. Niemand ook de knapste koppen uit de filmwereld niet weet hoe de Nederlandse zomer er over tien jaar uitziet, laat staan hoe wij ons dan gaan gedragen. Voorspellingen over “de bioscoop als koelcel van de toekomst” zeggen volgens mij meer over ons verlangen naar een verklaring dan over het weer — en het is bovendien een verklaring die toevallig heel goed uitkomt voor een sector die al jaren worstelt met dalende bezoekersaantallen. Een wens is geen prognose.
Wat mij betreft gaat het namelijk helemaal niet om de temperatuur, maar om de titels. Zet twee films tegenover elkaar die iedereen wíl zien, en de zaal loopt vol of het nu 35 graden is of hagelt. Dat was drie jaar geleden al zo met Oppenheimer en Barbie, en het is nu weer zo. Het weer is decor, het aanbod is de motor.
Stel je voor dat The Odyssey en Spider-Man: Brand New Day er dit jaar niet waren geweest. Dan had de hittegolf van deze zomer echt niet massaal mensen de zalen in gejaagd dan had diezelfde hitte gewoon geleid tot lege stoelen en een somber jaarverslag, precies zoals in de meeste voorgaande zomers. Het is verleidelijk om achteraf een klimaatverhaal op de cijfers te plakken, maar zonder die twee titels had niemand het over airconditioning gehad. Dan hadden we het gewoon over een matig zomerseizoen gehad, zoals gebruikelijk.
Over dat aanbod had ik een goed gesprek met de eigenaar van Lab1 in Eindhoven. Hij ergert zich, terecht, aan de gewoonte van distributeurs om in de zomer de mindere titels te dumpen als bijvangst bij een deal voor de mooie festivalfilms. Tien matige producties erbij kopen om aan één pareltje te komen is geen programmering, maar opruiming. Als het aan hem lag, stopte dat vandaag nog.
Ik snap zijn frustratie, al denk ik dat zolang Universal, Warner en Disney de top vijf bepalen, die dynamiek niet snel verandert. Een handvol Hollywoodtitels claimt de beste zalen, waardoor de middenmoot verdwijnt voordat het publiek hem heeft ontdekt. Jammer, want juist de vier- en vijfsterrenfilms van de festivals verdienen een eerlijke kans, niet pas ná de zomer.
Wat brengt de rest van het jaar? Voorlopig blijft het rustig, tot het najaar de betere titels loslaat die nu bewust worden opgespaard. Voor de winter tekent zich alvast een zwaargewicht af: Dune: Part Three moet half december het epos van Villeneuve afsluiten, en die kans laat het publiek terecht niet lopen. Vlak daarna volgt Werwulf: The Cursed Beast van Robert Eggers, met Aaron Taylor-Johnson, meteen een donkere start van 2027.
Daarna wordt het een kwestie van herkenning boven verrassing: een nieuwe Ice Age, Sonic the Hedgehog 4 in maart, later Shrek 5 en Man of Tomorrow, de Superman-opvolger van James Gunn. Ook een prequel op Ocean’s Eleven, met Bradley Cooper en Margot Robbie, staat voor 2027 op de kalender, evenals A Quiet Place: Part III. Precies het patroon dat sinds Jaws in 1975 de norm is: vervolg op vervolg, weinig risico voor de studio’s, veel voorspelbaarheid voor het publiek.
En misschien is dát de echte constante belangrijker dan graden Celsius. Niet het weer bepaalt wanneer wij massaal naar de bioscoop gaan, maar het aanbod dat de studio’s ons voorschotelen. Zolang distributeurs hun beste kaarten bewaren voor het najaar en hun mindere titels in de zomer dumpen, blijft die zomerdip een self-fulfilling prophecy. Verander het aanbod, en ik wed dat het bezoek verandert met of zonder hittegolf.
LK
👁️ 605 keer gelezen
Reacties
Nog geen reacties. Wees de eerste!