MENU
Concertverslag: Eefje de Visser @ Tivoli Oudegracht
12 mei 2014
781 WOORDEN 2 MINUTEN

Het publiek wacht en dan ineens is het zo ver: in witte gewaden betreden de bandleden het podium. De spotlights, die wit licht toeschijnen, staan gericht op de band en dan met name de zangeres. Het lijkt wel een sprookje, waarin de engelen arriveren. Na een kort moment waarbij de zangeres en de andere muzikanten elkaar aankijken, wordt er afgeteld en speelt de groep het eerste nummer. Eefje de Visser betrad op 11 mei 2014 het podium van Tivoli Oudegracht, waar ze een concert gaf in de serie Tivoli Tijdloos. De Visser zong de sterren van de hemel.

Het gebeurt niet zo vaak dat de zang tijdens een optreden bijna gelijk is aan die op een album. Toch weet De Visser dat voor elkaar te krijgen. Zou dat komen doordat er weinig gesmokkeld werd met stemvervormingen tijdens de opnames, of zou de zangeres gewoon oprecht een mooi stemgeluid hebben? De tweede optie is het meest aannemelijk. De Visser weet met haar stem te raken. Ze haalt iedere toon: hoog of laag, maar ook hard of zacht. Of het nummer nu energiek is of juist rustig en intiem, het maakt niet uit, want ze baant zich door beide richtingen een weg. Daarnaast heeft ze een aparte manier van het uitspreken van woorden, zoals eigenlijk niemand anders dat heeft. De manier waarop De Visser zowel op het gebied van taal als ritmisch met de Nederlandstalige woorden speelt, maakt de muziek heel indrukwekkend en opvallend.

Niet alleen De Visser weet de nummers goed te brengen, haar bandleden helpen haar daarbij. Zij zingen ook maar al te graag een regeltje mee in een liedje, vaak zelfs met zijn allen tegelijk. Dit zorgde voor meerstemmige stukjes in de nummers, wat kippenvel op de armen van het publiek bezorgde. Muzikaal zijn de artiesten overigens ook meer dan zeker. Zo bespeelde de toetseniste voornamelijk het keyboard, maar ook kent ze de saxofoon en het drumstel. Tijdens het nummer waarbij ze drumde, kroop de drummer achter het keyboard. De rollen werden omgedraaid en de techniek was daarbij misschien niet zo uitgebreid dan wanneer ze hun vertrouwde instrument bespeelden, maar dat mocht de pret niet drukken. Tijdens de wissel wilde De Visser iets vertellen over de toetseniste, maar was ze vergeten dat ze achter de drums had plaatsgenomen.

De zangeres leek wel vaker last te hebben van verwarring. Zo zette ze eens het verkeerde nummer in, het lied dat ze daarvoor al gespeeld hadden. Gelukkig houdt ze ook wel van een grapje, dus praatte ze zich er meteen weer onderuit. Een vlotte babbel heeft ze trouwens ook, zelfs in onverwachte situaties. Op een gegeven moment werd er vanuit het publiek gevraagd om EHBO, omdat er iemand was neergevallen. Het geschreeuw bereikte De Visser, waarbij ze dacht dat er om ‘Fabio’ geroepen werd. Toen ze erachter kwam dat er iets ernstigs aan de hand was, probeerde ze toch de vrolijke stemming erin te houden. Gelukkig stond de jongen weer op en kon hij zelfs nog lachen. De Visser vroeg om een applaus, “voor de jongen die nog leeft.” Daarna zei ze dat ze nu maar weer verder ging met het concert, want daar had de rest van het publiek natuurlijk wel voor betaald. Tevens weet ze het optreden persoonlijk te maken. Ze vertelde een verhaal over de stad Utrecht, waar ze woont, en het liedje dat ze daarover geschreven heeft.

Een bijzonder moment vond plaats toen alle bandleden ineens achter hun instrumenten vandaan kwamen en naast De Visser plaatsnamen. Ze zetten bijna a cappella een lied in, waarbij De Visser slechts heel zachtjes zorgde voor wat begeleiding met haar gitaar. Ze had van tevoren gevraagd of het geluid zachter kon, om het stemgeluid te kunnen benadrukken. Opnieuw vond hier een prachtig meerstemmig moment plaats. Om het effect wat vreemder te maken, verschenen er bijzondere visuals op de lichamen van de bandleden. Er liepen daarbij allerlei strepen over hun gezicht, armen en de rest van hun lichaam. Uiteindelijk kon men hun verschijning bijna niet meer herkennen.

Naar mate de avond vorderde, werden de liedjes wat harder. De band leek hiervan te genieten en er waren enkele dansmoves aanwezig. Af en toe werd met een apparaatje het geluid vastgehouden, om het vervolgens steeds achter elkaar door te laten gaan, terwijl er nieuw geluid overheen opgenomen werd: een soundscape. Het volume ging flink omhoog bij dit soort momenten en zelfs de stroboscopen gingen even aan. Toch werd de luidheid nog afgewisseld met een rustiger nummer. Zo speelde de band als eerste nummer van de toegift het lied Ongeveer, waarbij de hele zaal stil werd. Bij de twee laatste nummers, die daarop volgden, nam het geluid echter weer toe en werd het concert afgesloten met een knal.

Tweet Share
Geschreven door
Anna

Als student Communicatie- en informatiewetenschappen leidt Anna het leven op kamers in Utrecht. Haar muzieksmaak varieert van indie tot techno, waarbij ze vele feestjes en festivals afgaat. Haar grootste hobby ...