MENU
Live: Warhaus toont de schoonheid te midden van de chaos.
10 november 2016
851 WOORDEN 2 MINUTEN

Het is woensdagavond 8 november. Naast de wirwar van bladeren op straat verraadt een enkele bebladerde boom dat het herfst is, maar de blauwe bedruppelde knokkels aan mijn stuur laten me weten dat de winter op de loer ligt. Meutes mensen bewegen zich razendsnel door de stad, het weer ontvluchtend. Er hangt chaos in de lucht van Nijmegen. Het is pas nadat ik mijn eerste koude biertje in mijn hand krijg gedrukt dat ik besef dat de verwarming in Doornroosje aan staat en mijn knokkels niet langer blauw zijn. Dit is enkele minuten voordat Maarten Devoldere, bekend van Balthazar, met zijn pasgeboren pop-noir act Warhaus de Paarse Zaal laat voelen dat chaos ook een rustpunt kent.

dscf7114

©Mila Moxom

We Fucked A Flame Into Being werd afgelopen september gereleased, maar door de compleetheid van het geluid komt de minimalistische set-up op het podium als een verrassing; er lijkt maar plaats te zijn voor drie man. Die plaatsen worden opgevuld door Jasper Maekelberg (Faces On TV), Michiel Balcaen (Balthazar) en natuurlijk Maarten zelf. En vaak is het zo dat bij zo’n minimale bezetting niks bombastisch moet worden verwacht. Dat dacht de rest van het publiek vast ook; ik kan niet de enige zijn geweest die een stapje terugdeed bij de inzet van showopener ‘Well Well’, die overigens niet te vinden is op het album. Maarten beschikt over een basgitaar, trompet en microfoon; Michiel breidt het geluid verder uit met een kit gebaseerd op een serie drumpads, een snare, één tom en een bekken en Jasper maakt het volume compleet met gitaar, soundpads, een synthesizer en allerlei minuscule percussie instrumenten waarvan afgevraagd wordt waar hij ze allemaal vandaan tovert. De eerste noot crasht als een golf het publiek in.

Het is voornamelijk de creativiteit in het gebruik die onbegrip transformeert in antwoorden. Is Jasper druk bezig de drumstokken in zijn hand neer te dreunen op het rubber van zijn drumcomputer, dan wordt de gitaarpartij opgevangen door Maarten die op de lage bassnaar na alle snaren heeft vervangen door gitaarsnaren terwijl Michiel percussioneel de cabasa om zijn bassdrumpedaal wikkelt. Samen creëren ze een sound zo log en dreigend dat Tarantino geld zou besparen als hij bovenstaanden in zou huren mocht hij ooit een remake van Sin City maken.

Toch, in het midden van die dreiging bevind zich een rustpunt. Waar die precies ligt is voor niemand duidelijk. Maar dit maakt wel het verschil tussen een publiek dat aan het moshen is of een publiek dat verstijfd aan de grond staat alsof er bij voorhand een laag gelatine over de vloer is gegoten die inmiddels opgedroogd is. Zelfs ‘Memory’, wat Devoldere’s toegang tot de commercie is op We Fucked A Flame Into Being, brengt hier geen verandering in. Het is een publiek dat louter stil en vol verwondering staat te kijken. Alleen de burst aan applaus laat weten dat men nog leeft.

dscf7226

©Mila Moxom

Nu is Maarten ook niet je doorsnee spraakwaterval – hij had beter Willem geheten, dan had het pseudoniem Willem De Zwijger hem ook gepast. Zijn gesproken woord wordt enkel gebruikt voor een ‘huishoudelijke mededeling’ (“Naderhand verkopen wij ons nieuwe album, maar tevens ook koffietassen, aanstekers, zwangerschapstests en Jasper’s favoriete gitaarakkoord”) en de vraag om stil te zijn voor de aanvang van ‘Kreusch’ (“Maar dat is niet nodig hè, ge zijt al zo stil”). Het is de spanning van de muziek die iedereen verbaal verlamt

Het blijft ook constant boeiend. Is het niet de enorme intrigerende combinatie van karakters op het podium (Michiel full-focused, Maarten onverschillig en lichtelijk arrogant en Jasper opgefokt en krachtig) dan is het de doorlopende vraag “Wat komt er nu?” Want Warhaus is onvoorspelbaar. De dromerige, of melancholisch sinistere soundscape van ‘I’m Not Him’ lijkt de norm te zijn voor de sfeer, één die op de meest onverwachte momenten wordt doorbroken door een heftige eruptie van bekkens een dissonante snaarschreeuwen à la dEUS. Warhaus is gevaarlijk; Warhaus blijft de aandacht trekken.

Maar ondanks die erupties die de rust van de rivier doorbreken blijft het eeuwig mooi. Maarten zelf is het epitome van Warhaus. Bij ‘Kreusch’ is het alleen zijn lage Leonard Cohen-achtige stem en zijn basgitaar. Zijn basgitaar lui in timing maar consequent in ritme. Zijn woorden uitgetrokken over de maat en vrij in inzet en afsluiting. Alles loopt door en over elkaar. Maar het is coherent. Het is een onvoorspelbare lijn in het rizoom van de chaos, maar een lijn doordrenkt van weemoed en schoonheid.dscf7324

©Mila Moxom

Naderhand, in de rokersruimte, is hij even spraakzaam als op het podium, alsof hij niet doorheeft hoe indrukwekkend hij is, hoe hij de avond heeft gesierd. Want wanneer we buitenstappen lijken de uitgetufte bladeren al lang niet meer zo chaotisch, maar beginnen we patronen te herkennen als we lang- en zwijgzaam onze voeten laten leiden naar ons warm huis waar de verwarming aan staat; Warhaus heeft avond warm gekleurd met zwart-wit muziek door de schoonheid te tonen te midden van de chaos.

Warhaus staat 19 november in ‘Made in Belgium’, Bergen Op Zoom en op 27 november op ‘Zondag Vosdag’ te Gent.

 

Bijzondere dank aan Mila Moxom: milamoxom.tumblr.com

Tweet Share
Geschreven door
Nick Vermeer

Nick, alias Nicholas, alias Rooie God, slijt zijn dagen met het bedenken van dubbelzinnige one-liners, terwijl hij keiharde Air door zijn - inmiddels versleten - speakers knalt. Slaap voor 10, energie voor 6 - ...