MENU
Recensie: The xx – I See You
19 januari 2017
440 WOORDEN 1 MINUUT

I See You, daar bestaat geen twijfel over als The xx na bijna vijf jaar afwezigheid door middel van trompetgeschal zijn terugkeer aankondigt. De blazers zijn, net als veel elementen op de derde langspeler van een van de meest invloedrijke groepen van het afgelopen decennium, afkomstig van producer Jamie Smith, die de afgelopen jaren iedere dansvloer ter wereld met de grond gelijk leek te dj’en. Zelfs bandgenoten Romy Madley-Croft en Oliver Sim, die vocalen verzorgden op Smiths solodebuut In Colour, waren diep onder de indruk, zo is nu hoorbaar.

I See You hangt namelijk aan elkaar van synths en samples. Zoveel was al duidelijk op vooruitgesnelde singles On Hold (met Hall & Oates-sample) en Say Something Loving (met Alessi Brothers-sample), twee van de meest hitgevoelige nummers die het Britse drietal ooit schreef. Op de andere tracks van hun derde album blijken de Londenaren hun beproefde recept op nog interessantere manieren aan te scherpen. Scherpen inderdaad, want het geheel heeft de pit die velen ertoe verleidden het ondergewaardeerde Coexist af te doen als herhaling van zetten. De beat van Lips zou bijvoorbeeld niet misstaan op een harde hip-hopplaat. Het spannende A Violent Noise, een van de vroege hoogtepunten op de plaat, alle goede elementen van de Eurodance (die zijn er blijkbaar) combineert tot een oefening in ingehouden euforie, die ongetwijfeld ook live tot favoriet zal uitgroeien.

Het oog op dat vlak lijkt een van de katalysatoren van I See You. Op de eerste twee platen beperkte The xx zijn composities nog om ze live uitvoerbaar te houden, maar nu Madley-Croft en Sim volledig overtuigd zijn van de capaciteiten van hun bandgenoot mogen zijn synthesizers en bovendien zijn samplers ook mee op tour. Die rechtvaardiging van de drie-eenheid van The xx (die op de eerste twee platen vóór de schermen vooral een twee-eenheid leek) stelt de band in staat om ook op muzikaal gebied nieuwe gezichten te tonen. Performance is een prachtig gearrangeerde strijkersballad die samen met Brave For You het dichtst bij het oude geluid van The xx ligt, terwijl Replica en I Dare You juist richting rock gaan, zij het in zijn rustigste variant.

Is het gek dat I See You toch als een geheel voelt? Op papier wellicht, maar in de praktijk niet. Hoorbaar is hoe alle nummers zich ontwikkeld hebben binnen de context van het album. Natuurlijk boet The xx wat aan mysterie in, maar het wint op I See You veel meer. De band, die klaar lijkt voor headlinerposities op vooraanstaande festivals, stapt vanuit de schaduw de spotlights in, niet langer bang om te zien en gezien te worden.

Tweet Share
Geschreven door
Dirk
Dirk

Dirk raakte op Best Kept Secret 2013 verslaafd. Niet aan geestverruimende middelen, maar aan alternatieve muziek! Houdt van boeken en foto's, maar alleen degenen waar hij zelf niet op staat....