MENU
Recensie: Savages – Adore Life
4 februari 2016
526 WOORDEN 1 MINUUT

OLE-1076-Adore-LifeEen obscuur, minuscuul vervallen zaaltje in een onbekende zijstraat van een anonieme stad, met zeer beperkt, flikkerend TL-licht om het podium te beschijnen voor een publiek dat verdoofd en met gesloten ogen deinst. Moge het de nodige werkzame middelen zijn geweest of toch de verdovende stem van zangeres Jehnny Bett, ondersteund door de trancematige muziek van het restant van Savages (Ayşe Hassan, Fay Milton, Gemma Thompson) die deze 21th-century trance atmosfeer heeft veroorzaakt.

Dit is het beeld dat ik me voorstel bij een optreden van Savages door louter te luisteren naar Adore Life, de verse plaat die vorige week openbaar werd gemaakt. Maar Savages is geen band meer voor die underground-scene. Niet na hun succesvolle debuut uit 2013, Silence Yourself. Hiermee werden al hoge ogen gegooid en kwam Savages al gelijk op plaatsen als het Pitchfork Festival: het platform voor veelbelovende nieuwkomers en lang-gewaardeerde oude rotten. Ook werden festivals als Coachella en Primavera Sound aan de tourlijst toegevoegd. Na die tour kwam er een samenwerkingsproject met Bo Ningen in de vorm van sonisch gedicht Words To The Blind en participeerde Savages samen met A Dead Forest Index en Fernanda Muñoz-Newsome aan ‘Station to Station: A 30-day Happening’, een kunstexpo door Doug Aitken. Wat hiermee duidelijk wordt is dat de filosofie van Savages verder strijkt dan muziek als muziek. Muziek is een kunstvorm, een politiek, emotioneel, esthetisch instrument om je te verzetten tegen de scheefgetrokken machten en foutief geïnterpreteerde ideeën die zich hebben genesteld in onze gewoontes.

Adore Life is een aanspraak hierop; hun muziek een wapen en hun woorden het bijbehorende manifest. Hun strekking: geloof niet meer in de grote verhalen. Geluk zoeken in alles wat behoort tot instituties is te onpersoonlijk en daarvoor een leugen. Geluk vind je in jezelf. Jij bent het grote verhaal! En in jou schuilt de liefde. Die liefde is je wapen – “Love is the answer” zoals de openingstrack van de plaat je op het hart drukt.

Een track die meteen de noot zet voor de rest van de plaat, want dat dreigende, donkere, post-punk gewaad zit strak vastgeknoopt en komt ook niet meer los. Een ‘second skin’ die nog niet expliciet aanwezig was op Silence Yourself. Wel die PJ Harvey-esque punk-attitude van het eerste album is blijven steken. Een ideologie uit de jaren ’70 die de problemen van onze contemporaine politieke landschap aanvalt. Een andere tijd, een andere message, maar nog altijd diezelfde spirit. Bewapend door een apocalyptische, dreigende geluidsmat, vooral te danken aan het singuliere, melancholieke feedbacktapijt van gitariste Gemma Thompson, wordt de aanval ingezet. Bijgestaan door de zware, logge bonzen van Ayşe Hassan’s bas maken songs als Surrender duidelijk dat het oorlog is. De oorlog tegen een onuitgesproken mening en voor de autonomie en het zelfbeschikkingsrecht. Viva el individuo!

Een plaat die staat als de grondvesten van de Chinese Muur: grof en gecontroleerd chaotisch. Mocht je de kans krijgen ze te aanschouwen op een van de vele festivals deze zomer – want daar zullen ze geheid te zien zijn: ga erheen. Echt. Verder: This album is to be played loud in the foreground.

Tweet Share
Geschreven door
Nick Vermeer

Nick, alias Nicholas, alias Rooie God, slijt zijn dagen met het bedenken van dubbelzinnige one-liners, terwijl hij keiharde Air door zijn - inmiddels versleten - speakers knalt. Slaap voor 10, energie voor 6 - ...