MENU
Recensie: Pink Floyd – The Endless River
14 november 2014
612 WOORDEN 1 MINUUT

Na twintig jaar geen enkel studiowerk uitgebracht te hebben blijkt Pink Floyd nog steeds te bestaan. De legende in bandvorm, nu nog enkel bestaande uit gitarist/zanger David Gilmour en drummer Nick Mason, heeft The Endless River uitgebracht, een eerbetoon aan overleden toetsenist Rick Wright. The Endless River is een uitwerking van demo’s die overbleven na de sessies van het vorige album The Division Bell. En ook niet veel meer dan dat.

Het bijna volledig instrumentale album is een poging om dat wat nog over was van Pink Floyd af te sluiten, om een laatste groet te doen voordat de band er permanent mee stopt. Dit is duidelijk hoorbaar: de nummers, ondanks gebrek aan vocalen, bevatten invloeden uit veel eerdere werken van Pink Floyd, en hebben het geluid dat iedereen herkent als Pink Floyd, van het begin tot het einde. Alleen is daarmee ook alles gezegd. De innovativiteit die Pink Floyd tot en met The Division Bell heeft volgehouden ontbreekt en haast alles wat er te horen valt is ook op vorige albums te horen geweest. Uitzonderingen op dat idee zijn Autumn ‘68, waar opeens een kerkorgel te horen is, wat klinkt als een ambient-versie van een protestantse kerkdienst, en Calling, dat meer klinkt als een filmsoundtrack dan als Pink Floyd.

Sommige tracks klinken daarentegen weer als regelrechte demoversies van vorige Pink Floyd-tracks, It’s All We Do kan met weinig verschil de intro van meesterstuk Shine On You Crazy Diamond vervangen, en de drums uit Skins zijn de drums uit A Saucerful of Secrets in een andere setting.

Wat het werk van Rick Wright betreft is Anisina het meest typisch: zijn duidelijk herkenbare pianospel is de basis van de compositie, met wat geluidseffecten, saxofoon en gitaar er overheen. Het is een opeenvolging van kalme solo’s, zoals veel andere tracks, maar dan met een veel prettigere pianobasis.

Zoals David Gilmour al aankondigde, is het album voornamelijk ambient. Pink Floyd goes ambient klinkt eigenlijk precies hetzelfde als Pink Floyd makes an intro or an interlude, Pink Floyd heeft immers al meerdere albums lang geëxperimenteerd met ambient en soundscapes. Echter is dat niet waar de kracht in zat: de Pink Floyd die we kennen maakte volledige composities, terwijl de luisteraar hier na elk stuk verrast wordt door een abrupt einde. Zonde, want de demo’s zijn sterk, en hadden bijzonder mooie stukken à la A Momentary Lapse Of Reason of The Division Bell, of misschien zelfs Meddle of Wish You Were Here. Het blijft echter bij gepolijste demo’s, die niet prikkelen of intimideren, maar slechts het geluid van Pink Floyd herhalen.

Als afsluiter komt Louder Than Words, de enige volledige track van het album, waar lyrics en vocalen ook echt in voorkomen. De tekst is echter vrij verschrikkelijk, een grote teleurstelling. Het goede aan het nummer is dat Gilmour’s typische gitaarspel er het duidelijkst in voorkomt van het hele album, inclusief de langverwachte solo. Louder Than Words is zeker geen hoogtepunt, maar wel een opfrissing na zeventien composities ambient.

Nou is het geen slecht album. De intentie van Gilmour en Mason kennende, een laatste groet doen met wat er nog bewaard was van Pink Floyd-materiaal, weet men dat het niet gaat om een volledig album met volledige tracks. The Endless River zit uitstekend in elkaar, klinkt ook bijzonder goed en is het vaker opzetten ook wel waard. Als achtergrondmuziek dan, achtergrondmuziek die klinkt als Pink Floyd. Dat hoeft niet te beledigend te zijn, maar de innovativiteit mist wel, en de variatie in geluid die het gemiddelde Pink Floyd-album kende. The Endless River is typisch Pink Floyd, en prettig voor de oren, maar saai. Niks denderends, niks briljants, aangenaam, maar gewoon saai.

Tweet Share
Geschreven door
Rick

Houdt van eten en muziek. Doet of hij verstand heeft van beiden. Houdt niet van naar de kapper gaan. Vaak nogal gedesoriënteerd. Heeft een hechte band met zijn matras en met chocolade. Heeft een hekel aan haa...