MENU
Recensie: MMOTHS – Luneworks
18 maart 2016
720 WOORDEN 2 MINUTEN

mmoths-luneworksComedy wordt vaak onderschat als cinemagenre. Het wordt als iets minderwaardigs gezien; om van te genieten, maar niet zó waardevol als de andere genres. Op een vreemde manier heeft ambient binnen de muziekwereld vaak te maken dezelfde soort problematiek. Velen lijken te genieten van het genre, maar al te vaak wordt het afgedaan als achtergrondmuziek: muziek om bij te werken, of bij te schrijven. Waar dit misschien het geval is voor veel instrumentale muziek, komt er af en toe een album voorbij dat zó delicaat en magisch aanvoelt, dat het alle aandacht verdient. Luneworks, het debuutalbums van MMOTHS, is zo’n zeldzame plaat. Jack Colleran, de Ierse kerel achter deze artiestennaam, heeft een erg mooi eigen geluid neergezet met deze release. Het is een veel duidelijker vastgelegd geheel dan zijn EPs; je kunt een duidelijke groei horen. Een groei die tot stand lijkt te zijn gekomen door de tijd te nemen.

Na twee EP’s die in 2012 en 2013 verschenen, nam Colleran maar liefst drie jaar de tijd om te schrijven en op te nemen, om te schaven aan zijn debuut. Ondertussen verhuisde hij ook nog naar L.A. Het album zet de downtempo, gerekte sfeer van zijn EP’s voort, met ambient technobeats en keyboard-melodieën gehuld in uitgestrekte, grot-achtige galm. Het is de muziek die ik hoor als ik me bedenk wat Radiohead zou doen, als ze na hun laatste album nóg meer de electro-kant zouden verkennen.

Waar de oudere nummers vocals hadden van gastmuzikanten als Holly Miranda en Keep Shelly in Athens, is Luneworks in zijn geheel ingezongen door Jack Collbran zelf. Wel in lijn met zijn EP’s is zijn falsetto. Het voelt nog eerder als een schaduw op de muren van de studio, dan een stem die direct de microfoon in gezongen is. Ook is het lastig te bepalen of de tracks “échte” songteksten hebben. De veertien nummers (met een interlude hier en daar) stromen in elkaar over, in tegenstelling tot de compactere song-structuren van zijn vorige werken, wat bijdraagt aan de droomachtige sfeer van Luneworks.

Colleran lijkt bovendien meer gecharmeerd te zijn geworden van gitaar-feedback. Veel van de tracks op dit album zijn overspoeld door lagen van stijlvol geplaatste elektrische instrumenten. De shoegaze-achtige gitaren en vocals op nummers als Deu doen denken aan het werk van bands als Slowdive uit de jaren 90 (denk aan slow-tempo nummers als Machine Gun). Meneer MMOTHS grijpt tal van mogelijkheden aan om af te glijden in ruimtes zonder beats, resulterend in prachtige momenten zoals caleidoscopische pianofantasieën op Verbena. Meer memorabele momenten zijn er ínclusief beats, zoals de stuwende 4/4-beat op het melancholische Eva, een van de mooiste liedjes op de plaat, waar Collerans klagende zanglijnen de spotlights krijgen, en waar de lagen met gitaar-feedback gelijkmatiger zijn verdeeld.

Zowel de uit minimal-music afkomstige phasing technieken op nummers als Body Studies, als de klap-ritmes en marimba’s op 1709 suggereren Steve Reich-invloeden bij MMOTHS. Luneworks is significant experimenteler dan zijn eerdere muziek, maar ook persoonlijker. Het zet MMOTHS op de kaart met een uniek stemgeluid in elektronica en ambient muziek.

Mmoths-by-Jonas-Lindstroem-11

De Ierse producer levert prachtige nocturnes af op dit album. Mooie structuren en zeeën van muziek, opgebouwd uit geluidjes die soms op het eerste gezicht raar of lelijk lijken. Composities die bijna, maar precies net-niet, verkruimelen onder het gewicht van distortion, duidelijk geïnspireerd door shoegaze, terwijl onzekere vocals een verhaal van melancholie en heartbreak lijken te vertellen.

Dissonante soundscapes, complexe ritmes, geblurde vocals; ze blijven allemaal overeind in een soul-vol, delicaat geheel. De hoge, afgelegen vocals balanceren mooi tegen het gebrek van beats op sommige nummers aan.

Van het langzaam bekruipende openingsnummer You tot het groots opbouwende Deu, het is allemaal behoorlijk weemoedig, zonder zich te storten in totaal verdriet. Het is eerder inspirerend dan inschikkelijk. Het is het momentum dat de drijfveer achter Luneworks’ meeslepende dynamiek is. Zelfs de opvallendste nummers van de plaat wordt momentum gehouden door ze aan elkaar te koppelen. Zodra Para Polaris begint uit te faden, begint Verbena al te bloeien. Wanneer het laatste akkoord van Lucid dreigt te vallen, wordt Body Studies perfect aangesloten. Alsof het één lange trip is door insomnia en verlangen, op de mooist mogelijke manier. Luneworks van MMOTHS is een meeslepend epos dat ambient electro van de beste kant laat zien.

Tweet Share
Geschreven door
Nout
Nout

Nout rondde zijn studie Artificial Intelligence af en verruilde Nijmegen voor Amsterdam, alwaar hij een master volgt. Hij reist graag en luistert al 10 jaar naar folk, rock&roll, hiphop, pop. Hij maakte een...