MENU
Recensie: King Gizzard & The Lizard Wizard – Nonagon Infinity
13 mei 2016
980 WOORDEN 2 MINUTEN

400KingGizzard_NonagonInfinty_CoverRGB

“A way a lone a last a loved a long the riverrun, past Eve and Adam’s, from swerve of shore to bend of bay, brings us by a commodius vicus of recirculation back to Howth Castle and Environs.” – James Joyce

“Nonagon Infinty opens the door.” – King Gizzard & the Lizard Wizard

Toen James Joyce in 1939 Finnegans Wake publiceerde maakte de Westerse wereld kennis met een schrijfstijl beter bekend als ‘stream of consciousness’: ongefilterde, ongereviseerde gedachten, recht uit het brein op het papier gespuugd; bye bye, coherence. De pseudo-aanwezige coherentie van JJ’s quote hierboven is te danken aan de loop; de eerste 11 woorden van de zin zijn te vinden op de laatste pagina en ‘sluiten’ het verhaal terwijl de rest van de zin het verhaal opent op pagina 1. Een oneindig verhaal, eeuwig veranderlijk. De negen tracks van Nonagon Infinity volgen diezelfde sequentie: een eenmalige opening zonder enig uitzicht op closure met een volle 40 minuten, ononderbroken surfend tot in het eindeloze.

De mens evolueert al lang niet meer zo snel als het gros van de andere organismen. Om te evolueren als ras heb je de dood nodig. Bij de mens gaat dat met de snelheid van dikke poep door een trechter nu onze tijd geschat wordt op zo’n 80 jaar voordat ons bloed stopt met stromen, ons hartje het begeeft en we onszelf langzaam afbreken tot humus. De maatschappij daarentegen verandert in sneltreinvaart. De dood van de VHS is de bevruchting van mama Netflix en de gadgets om ons heen komen steeds dichter bij het lichaam – je smartphone zit 90% van de tijd tegen je bovenbeen geplakt of hard werk te verrichten in je handpalm.

Hoe lang nog voordat we lichaamsdelen daadwerkelijk gaan vervangen met technologie? Wat doet het met ons brein en ons gedrag als technologie zo dichtbij komt? En hoe lang zal ons lichaam dan volhouden, als je naar de knoppen gezopen lever in een vingerknip vervangen wordt met een nieuwe, mechanische uitvoering? Is dit het einde van het einde? Hoe cryptisch King Gizzard and the Lizard Wizard ook te werk gaat met zijn teksten, wat de ruimte voor interpretatieve vrijheid opengooit, dat ‘technologiserende’ lichaam lijkt de rode draad te zijn op Nonagon Infinity.

Plaatopener Robot Stop laat direct horen waarom. Verzadigd met diepe, twangy fuzz-sounds die alles onder hoge spanning zetten, zingt zanger Stu Mackenzie: “My body works, I know/ It’s just the same, I know/ My only difference/ Is robot influence”. En het is niet alleen de samensmelting van mens en machine waar Mackenzie en zijn verassend nuchtere metgezellen kritiek op leveren – ik mag aannemen dat het kritiek is, stelletje nostalgie-vaarders dat het zijn met hun heftige Motörhead-riffs en King Crimson-progressies. Big Fig Wasp laat horen dat ook de huidige collectieve staat van bewustzijn niet bepaald gezond is. Dat is, oogkleppen op, automatische piloot aan en gaan, dag in, dag uit.

Die blasé attitude is niet bepaald wat een ‘fig wasp’ met zich draagt, maar de essentie is hetzelfde: een fig wasp’s enige doel is eitjes leggen in het geval van de vrouwen, eitjes bevruchten in het geval van de mannen en in beide gevallen direct daarna sterven. Oogkleppen open, automatische piloot aan en gaan, dag in, dag uit. En zo gaat het door, van track tot track, als één grote continue flow van oorgeweld en maatschappijkritiek.

Dit is overigens niet het eerste conceptalbum dat het Melbournse hof van de psych-rock de wereld in harry-pottert. Het concept van een conceptalbum is dat alles op een bepaalde manier met elkaar verbonden is. Op Quarters!, dat begin vorig jaar werd uitgebracht, waren het vier tracks met elk 10:10 op de teller. Maar op Nonagon Infinity is die onderlinge verbondenheid opgeblazen tot een megalomane grootsheid; letterlijk alles is met elkaar verbonden (voor de oplettende kijkertjes thuis, de albumcover laat dat inderdaad zien).

Riffs komen genadeloos hard naar de oppervlakte, steken je aan, duiken weer onder om later weer uit het niets te ontspruiten. Ook de trans dimensionale, mathematisch spirituele strijdkreet ‘Nonagon Infinty opens the door’ gonst non-stop door je oren. Potjandorie, zelfs de muziekvideo’s zijn naadloos met elkaar verbonden (beter heb je de video van Gamma Knife bekeken).

Het zijn ideeën als deze die King Gizzard & The Lizard Wizard op de troon van de psych-rock plaatsen – al is het ook garage, een beetje surf, een beetje blues en veel progressieve rock. De mannen zelf beweren geen psychedelische intenties te hebben: “[We]’ve always felt more like a garage band than anything. We don’t write songs about space, either.” Maar het gaat ook niet per se om het onderwerp als je songs als Road Train je in een diepe trance gooien en je hoofd – met de benodigde middelen – als een overactieve gesmolten zombie op het ritme mee laten beuken alsof je een gemotoriseerde bobblehead op het dashboard van een volgetatoeëerde militante truckdriver bent. Een sound zo bombastisch dat het live de microfoon van je mobiele telefoon buiten spel zet wanneer je hopeloos je iPhone in je selfiestick klikt en een mooi aandenkertje voor thuis probeert te vast te leggen. Je ouders zullen stellig blijven beweren dat “die muziek van tegenwoordig maar een bak herrie is”.

Een bak herrie? Ja. Maar een noodzakelijke bak herrie om te benadrukken hoe comfortabel gezeteld we in de sneltrein naar hersendood zitten. Dit hoef je overigens niet te geloven. ‘De auteur is dood’, zoals een man genaamd Barthes ooit zei, dus teksten staan open voor alle verschillende interpretaties. Als we Stu Mackenzie moeten geloven zijn de teksten allemaal maar een papje breinspinsels “surely [in] the same part of the brain as the music. The lyrics came as a stream of consciousness, all of these elements just falling out of my head as it was happening.” James Joyce, is that you?

Tweet Share
Geschreven door
Nick Vermeer

Nick, alias Nicholas, alias Rooie God, slijt zijn dagen met het bedenken van dubbelzinnige one-liners, terwijl hij keiharde Air door zijn - inmiddels versleten - speakers knalt. Slaap voor 10, energie voor 6 - ...