MENU
Recensie: Kanye West – The Life Of Pablo
29 februari 2016
1363 WOORDEN 3 MINUTEN

MSG42016 geeft ons nu al een trilogie van onstuimige TIDAL releases. Rihanna’s ANTI wijst sterrendom af, terwijl Beyoncé’s Formation ‘black power’ (terug) injecteert in pop. Beide zijn misschien wel de duidelijkste mission-statements van hun carrières. En daar is Kanye, met een release die niets dan chaotisch was; van de meerdere tracklists, tot de delen van het album die nog ná de luister-presentatie van vorige week zijn opgenomen.

Het is onmogelijk het nieuwe Kanye West album, So Help Me God, SWISH, Waves, The Life Of Pablo, te zien zonder de stormachtige contexten die de plaat omgeven. Twitter meltdowns waarbij hij zichzelf in steeds problematischer licht zet, vele vertragingen en spontane track-releases, een bizarre fashionshow. En nu dus eindelijk het langverwachte zevende album, althans, als het niet opeens een update krijgt, een nieuwe versie, zoals dat gaat bij computersoftware. Ik zie het zo gebeuren, alles kan bij Ye.

Kanye West’s meerdere fronten omvatten designer, labelbaas, trollen van zowel haters als lovers, US 2020 presidentskandidaat, en sinds vorige week: computergame-ontwikkelaar. Terwijl hij al enkele maanden de schijnwerpers kaapt, is Kanye ofwel de maestro-poppenspeler van de moderne media, ofwel een getroebleerde genie, die worstelend probeert om te gaan met de grootse aandacht waar hij zo weigert afstand van te doen.

Na meer dan een decennium van paradigma-verschuivende artistieke prestaties, veranderde West, een ambassadeur van perfectie, alles met een all-access pas voor zijn creatieve proces. Een trip door studio’s, samenwerkingen en een modeshow + luister-feestje in Madison Square Garden. Een bizarre Ye-trip die net als zijn nieuwe Yeezy collectie, trots de flarden en naden op de oppervlakte draagt.


TLOP

De Lyrics

Ultralight Beam opent The Life of Pablo met een oproep tot gebed, de meest religieuze track die Kanye ooit maakte. Er is een gospelkoor, maar het ontheft hem niet van de zonden op de 17 nummers die volgen. Kanye is een egomaniak, maar laat Chance The Rapper misschien wel het beste verse op de hele plaat doen. Iedereen zoekt naar verlossing, maar dit album geeft je alles behalve antwoorden.

We kunnen er niet omheen: The Life of Pablo bevat enkele bijzondere smakeloze teksten. Kanye is een artiest; de nu al beruchte line in Famous is niet een letterlijk persbericht over Taylor Swift, maar dat maakt niet uit als je het onderwerp van aanspreken bent. Door het rappen van “I feel like me and Taylor might still have sex” zórgt Kanye ervoor dat het sowieso nooit gebeuren zal; hij weet dat het een onzinnige tekst is. “I made that bitch famous” — nope, dat deed ie niet. Ze kreeg misschien wel wat extra aandacht door het VMA-incident, maar daar wás ze al voor genomineerd, en bekend was ze zeker al. De line is geen diss, maar zet alleen maar hemzelf in nog kwader daglicht. Was dat het nou waard? Veel rare tegenstellingen op dit album, en dit zijn pas enkele zinnen van deze verdomde plaat…

West namecheckt Steve Jobs, één van zijn grootste idolen, tweemaal – op Feedback en No More Parties in LA. Danny Boyle’s biopic over Steve Jobs beschrijft het ‘reality distortion field’ om de man heen – deels persoonsverheerlijking, deels waan, deels oprechte bron van inspiratie voor hen om hem heen. Kanye is maar al te bewust van zijn eigen ‘reality distortion field’. Als The Life of Pablo érgens over gaat, is het wel het absurditeit van het Kanye West zijn. In Famous, zwelgt hij in zijn beroemdheid; op Wolves eet het hem levend. Soms wordt hij onderbroken door engelachtige stemmen – Nina Simone, Rihanna, The Weeknd, Chris Brown – die zijn stemming doorbreken, en fungeren als zijn geweten. Maar Kanye West componeerde deze stukken zelf. Hij kan alleen niet zijn eigen Nar spelen.

Op de meest rustige, meeslepende nummers van de plaat, kijkt Kanye terug op zichzelf. Op Real Friends, klaagt hij over de vele meelopers in zijn leven, waar zijn eigen relaties misschien nog erger zijn. Hij heeft nauwelijks tijd voor iemand, hik kan niet eens “FaceTimen met zijn eigen dochter”. Op 30 Hours, haalt hij herinneringen op over de cross-country ritten tussen LA en Chicago, zijn geboorteplek en woonplaats van zijn toen-vriendin. Hij maakt de rit niet af, hij laat de beat totaal over zijn eigen eigen spijt heen walsen.

De Sounds en Samples

Sinds zijn 808s & Heartbreak is Kanye al bezig om te veranderen hoe hip-hop beats kunnen klinken. Maar T.L.O.P. lijkt zijn hele carrière te omvatten. Ultralight Beam en Father Stretch My Hands hebben dezelfde soort soul en boom-bap als de stuwende krachten achter The College Dropout (2004), maar niet de nostalgie. Wolves en Facts hebben dan weer dat sinistere minimalisme dat Yeezus en 808s hadden, en Freestyle 4 neemt nog een extra stapje door letterlijk een horror-film soundtrack-sample te gebruiken.

De soul en gospel komen bijna op elk nummer terug, met onder andere Nina Simone’s Do What You Gotta Do en Father Children’s Dirt and Grime. Maar ook de oom van Drake komt voorbij (echt!), evenals geluidjes uit een NBA videogame en Street Fighter II. Een mooi overzicht van alle fantastische samples op dit album, vind je hier.

De CollabsKanye-Kirk-Franklin-Andre-3000-Diddy-2-Chainz-640x521

Het lijkt een afwisseling: op de eerste paar albums werkte Kanye West veel samen. Op 808s (2008) ging hij somber en solo aan de slag met een synthesizer. In 2010 was daar epos My Beautiful Dark Twisted Fantasy waarop onder meer Justin Vernon (Bon Iver), Jay-Z en Nicki Minaj featurden. 2013 bracht het minimale trap ondersteunde Yeezus, waar wel groepen producers zoals Daft Punk aan meewerkten, maar op zijn beurt weer geen features bevatte.

Welnu, het nieuwe album zou gerust een collab-plaat genoemd kunnen worden, want er zijn verses en hooks te vinden van Kendrick Lamar, Chance The Rapper, Kid Cudi, Swiss Beatz, Rihanna, Kelly Price, Young Thug, The Weeknd, Frank Ocean, en ga zo maar door. Je hoort dit terug in de variëteit van deze plaat. Elk nummer heeft een andere lading en een andere vibe, lijkt wel. Waar Dark Fantasy samen met alle features tot één geheel gesmeed werd, is dit eerder een verzameling van de beste tracks van allerlei verschillende samenwerkingsalbums. Het is wel te horen dat elke artiest zijn uiterste best doet om zich van zijn allerbeste kant te laten zien (van welk wereldformaat dan ook, tot aan de onbekende nieuwe artiesten die hebben meegewerkt). Dit zorgt ervoor dat zelf de hook van Chris Brown verdomde lekker is op het nummer Waves, één van de favorieten van de plaat namens ondergetekende.

Conclusie

Je kunt zo ongeveer alles zeggen over The Life of Pablo, en het klopt.

Het is een chaos, maar het is meesterlijk. Het wekt hier en daar ergernis, maar de vernieuwing blijft hij geven. Relateerbaar of identificeerbaar is Kanye eigenlijk al jaren niet meer; zijn ambities zijn existentieel en universeel: hij wil de wereld een betere plek maken, door mensen mode en kunst te verschaffen. Maar zijn zorgen en struggles framet in steeds onbegrijpelijkere vormen. Voor de mensen die zijn opgegroeid of meegegroeid met Wests muziek, is hij “onze” provocateur. Een echte millennial rockster. We willen van hem houden omdat hij de blanke-oude-mannen-garde graag een hak zet door beroemd, succesvol én onbeschaamd te zijn. Maar daardoor doet hij iedereen nóg meer pijn en ongeloof als hij Bill Cosby lijkt te supporten, vrouwen niet zo respectvol lijkt te bejegenen ten behoeve van zijn kunst, allemaal dingen waarvan je verwacht dat hij eroverheen zou zijn gegroeid. Een hak zetten is één ding, maar zowel je haters als je vrienden en fans trollen is Ye-level.

West is muzikaal vooruitgegaan, echter niet emotioneel. Hij is té mysogien, té ironisch, té eerlijk, té narcistisch. Hij is zichzelf tegenwoordig zéér bewust van zijn persoonlijke fouten, zo blijkt uit zijn twitter account de laatste tijd, maar lijkt daar ook stéeds minder iets om te geven, zo bewijst I Love Kanye op deze plaat. “Name one genius that ain’t crazy”, vraagt hij op Feedback. Er zijn wel drie Pablo’s, maar er is maar één Kanye.

Desalniettemin blijft Kanye West de grenzen van wat hiphop, of zelfs muziek, is, verleggen. Maar als we over een kleine eeuw nog eens terugkijken op de rapgeschiedenis in de 21e eeuw, dan zal Kanye waarschijnlijk niet de protagonist zijn, maar Kendrick.

Tweet Share
Geschreven door
Nout
Nout

Nout rondde zijn studie Artificial Intelligence af en verruilde Nijmegen voor Amsterdam, alwaar hij een master volgt. Hij reist graag en luistert al 10 jaar naar folk, rock&roll, hiphop, pop. Hij maakte een...