MENU
Recensie: Foxygen – Hang
23 januari 2017
381 WOORDEN 1 MINUUT

Je zou kunnen zeggen dat Foxygen postmoderne muziek maakt. Sinds hun “doorbraak” We Are The 21st Century Ambassadors of Peace and Magic (uit 2013, maar ook al met de plaat daarvoor) hebben Sam France en Jonathan Rado de toon weten te zetten met het gemaskerd recyclen van muzikale verwijzingen. Ze spelen met invloeden en vinden het verleden opnieuw uit door er anders naar te laten kijken. Het duo presenteert hun plaat Hang, een schitterende bereiding van acht theatrale liederen, die in sterk contrast staan met de 24 tracks-tellende chaotische psych-voorganger.

De voorgaande platen werden gekarakteriseerd door glorieuze psych-pop en vertederende lo-fi rock. Steeds ambitieuzer in hun gelaagdheid, maar And Star Power (2014) haalde niet het succes van We Are The (…) (2013), waar élk nummer een catchy killer-single bleek. Het leek even gedaan te zijn met Foxygen na interne struggles en een farewell tour, maar na drie jaar (in Foxygen-albums-termen een lange tijd), is een album verschenen dat niet alleen overzichtelijk is qua lengte, maar weer met elk nummer de juiste snaar weet te raken.

Hang is een wonderschone collectie liedjes, zorgvuldig uitgewerkt. Het is dan ook de eerste plaat van de band die uitgebreid in een studio is opgenomen. Dat niet alleen, maar voor de hele 32-minuten durende set, is gebruik gemaakt van een meer dan veertig leden tellend orkest. Het resultaat grijpt terug naar de muziek uit de tijden van classic Broadway musicals. Tympani, electric guitar, harpsichord en tap-dansen, dat zijn enkele zaken die bijvoorbeeld toegeschreven worden aan Steven Drozd, de drummer van The Flaming Lips, die één van de meerdere muzikanten is met wie werd samengewerkt.

Wellicht wel het mooiste nummer van het album, start de plaat toonaangevend. Follow The Leader heeft een funky groove, een heerlijke brass-sectie, backing vocals en France’s typische, snauwende (maar niet vervelende) stem. Avalon doet in het chorus denken aan niemand minder ABBA. Het belangrijke epicentrum van de plaat is anthem America, een opeengepakt epos dat decennia van jazz, rock en show tunes in een soort Disney-musical lied combineert. De lyrics liegen er ook niet om: “If you’re already there, then you’re already dead. If you’re living in America.” Het album is misschien nog wel ambitieuzer dan een extravagante Broadway show, maar bevat nog steeds alle uitzinnige Foxygen-waanzin.

Tweet Share
Geschreven door
Nout
Nout

Nout rondde zijn studie Artificial Intelligence af en verruilde Nijmegen voor Amsterdam, alwaar hij een master volgt. Hij reist graag en luistert al 10 jaar naar folk, rock&roll, hiphop, pop. Hij maakte een...