MENU
Recensie: Fat White Family – Songs For Our Mothers
26 maart 2016
484 WOORDEN 1 MINUUT

FWF_SFOM_coverDik zijn ze niet, blank zijn ze wel en als ze allemaal familie zijn, dan zouden de incestueuze relaties de vreemde kijk op de wereld van Fat White Family enigszins verklaren. Goed, te letterlijk moet je de uitlatingen van dit Londense collectief dus niet nemen. De kans is vrij groot dat het je een deuk in je zelfvertrouwen oplevert als je dat wel doet. Laat die Songs For Our Mothers dus bij voorkeur niet aan je moeder horen. We hebben je gewaarschuwd.

Fat White Family is de band die op dit moment waarschijnlijk bij de meeste Britse zalen op de zwarte lijst staat. Zet dat familie-uitje maar uit je hoofd: de shows van de Londenaren staat als een huis. Het Playboy Mansion, welteverstaan. Waar het Amerikaanse blad recentelijk besloot geen naakt meer te publiceren, neemt Fat White Family die sociale taak met plezier over. Op debuut Champagne Holocaust (2014) gaf de band al plankgas, nu blijkt op Songs For Our Mothers tot overmaat van ramp dat de rem kapot is. Die vangrails? Die staan er echt maar voor de sier.

De vooruitgesnelde single Whitest Boy On The Beach opent de plaat met een muzikale ommezwaai door te knipogen naar dansbare disco krautrock. Die dodemansdans ontaardt echter al gauw in een ongecontroleerde gekte. De inktzwarte thematiek die diezelfde witte jongens op Holocaust al ten tonele voerden, wordt wél zonder pardon doorgetrokken op nummers als Lebensraum, een Duitstalige schlagersong inclusief tuba, die later ook klinkt op zeemansanthem When Shipman Decides, over de Britse arts Harold Shipman, die honderden van zijn patiënten vermoordde.

FatWhiteFamily_PhotoBy_RogerSargent_1

Net als je denkt dat het allemaal niet erger kan, doet Fat White Family er nog een schepje bovenop. Songs For Our Mothers bevat nummers over Benito Mussolini (Duce), Joseph Goebbels (Goodbye Goebbels, geschreven vanuit het perspectief van Adolf Hitler: “I think we’re alone now, goodbye Goebbels. Sometimes there’s no solving problems and pain.”), Auschwitz (Satisfied) en de gewelddadige relatie van Ike en Tina Turner (Hits Hits Hits).

Fat White Family lijkt zich als doel gesteld te hebben om te bewijzen dat er geen doel is. Dat zorgt ervoor dat het voelt alsof de band choqueert om te choqueren, hetgeen een bittere smaak achterlaat, zelfs bij degene die al aan de smaakloosheid van de Britten gewend is. Hoe lang we de muziek van Fat White Family nog als kunst kunnen beschouwen? In een tijdperk waarin alles en niets als kunst kan worden aangezien, zullen we het antwoord op die vraag waarschijnlijk nooit kunnen geven.

We geven dit rariteitenkabinet voor deze keer nog even het voordeel van de twijfel. Het feit dat Fat White Family keer op keer zo gericht op de zere plek terecht weet te komen, doet namelijk vermoeden dat we hier allerminst met een ongeleid projectiel te maken hebben. De lijn tussen geniaal en geschift was nog nooit zo dun.

Fat White Family staat op zondag 19 juni op Best Kept Secret 2016.

Tweet Share
Geschreven door
Dirk
Dirk

Dirk raakte op Best Kept Secret 2013 verslaafd. Niet aan geestverruimende middelen, maar aan alternatieve muziek! Houdt van boeken en foto's, maar alleen degenen waar hij zelf niet op staat....