MENU
Recensie: Elbow – Little Fictions
14 februari 2017
448 WOORDEN 1 MINUUT

“I’ve heard talk… of a clan of firemen waiting at the water’s edge. Led children down the earth by golden shores and gulls decorate the shadows with all their height. I’ve heard the mountains speak of their agony; a gripping smog hurting their stone,” bromt Charles Dance a.k.a. Tywin Lannister in The Climate Coalition’s onheilspellende short movie waarin onze soort in een 19e eeuws nostalgia sentiment tot de attentie wordt geroepen: “there is still time to rescue the tranquility!” De beelden krijgen een ruggengraat door Elbow’s Magnificent (She Says)opening track van hun nieuwste album Little Fictions. Een betere keuze was er niet.

In de romantische kunst, bijvoorbeeld in het werk van Caspar David Friedrich, leeft de ware betekenis van ‘het sublieme’: het idee van de confrontatie tussen de mens en het ongrijpbare; het gevoel van kansloosheid tegenover de krachten van de overweldigende grootsheid der natuur. Vergelijk nu eens Friedrich’s Wanderer Above the Sea of Fog en Elbow’s cover van Little Fictions. Snap je waar ik naartoe wil? Magnificent (She Says) is sublimiteit. Het zijn de ogen van een kind, vertelt Guy Garvey verwonderd, die, onwetend van alle pijn van de volwassen mens, de wereld knuffelt en liefheeft. Eén klein meisje tegen een gigantische wereld en ze knuffelt het. Is dit niet wat de wereld nodig heeft, die kinderlijke onwetendheid? Is ignorance truly bliss?

And there she stands
Throwing both her arms around the world
The world that doesn’t even know
How much it needs this little girl

De teleurstellingen en de dreigingen van respectievelijk Charge en Fly Boy Blue/Lunette op The Take Off And Landing Of Everything zijn met de dageraad vertrokken en hebben de ruimte opengelaten voor een vredigere wind. Dit betekent niet dat het geheel vlakker is – ieder nummer krijgt uiteindelijk zijn eigen gezicht – toch is het wel degelijk tammer dan zijn voorganger. Is dit dan Elbow’s soundtrack van het langzaam afdalen naar de serene duisternis van de eeuwige rust of een geluid van een groep ouder wordende mannen dat vrede heeft gesloten met de vrede? Ik zie het meer als gift om, als een vertroebelde romanticus, te ontvluchten van de alledaagse drukte en te schuilen in een plek met violen, troostende harmonieën en de stem van een knuffelbeer; een toevlucht naar een glimlach, naar een nostalgische plek die we nooit hebben gekend.

Het archetypische Elbow-geluid houdt in ieder geval stand: ambient-matig gebruik van herhalingen die de rust bewaren in een albummoot die vanuit een minimaal thema uitbouwt tot een episch luisterspel. Het is alsof je een berg aan je voeten hebt liggen. Om hem te beklimmen hoef je alleen maar te luisteren.

 

Tweet Share
Geschreven door
Nick Vermeer

Nick, alias Nicholas, alias Rooie God, slijt zijn dagen met het bedenken van dubbelzinnige one-liners, terwijl hij keiharde Air door zijn - inmiddels versleten - speakers knalt. Slaap voor 10, energie voor 6 - ...