MENU
Recensie: Drake – Nothing Was The Same
25 september 2013
806 WOORDEN 2 MINUTEN

De zelfbenoemde uitvinder van de meest misbruikte term van de afgelopen tien jaar (YOLO) brengt na Thank Me Later en Take Care zijn derde studioalbum uit. Na single Started From The Bottom en zijn optreden van Too Much bij Jimmy Fallon was er bijster weinig duidelijk over de Canadees zijn nieuwste werk. Er zat zo’n enorm verschil tussen de twee nummers dat men geen idee had welke kant hij uiteindelijk op zou gaan. Het is inmiddels wél duidelijk. De toon van dit album is anders dan voorheen. ‘This is nothing for the radio/ but they still play it, though/ ‘Cause it’s that new Drizzy Drake, that’s just the way it go’

‘Waar kan ik Drake van kennen?’, zal je je misschien afvragen. Goeie vraag, want zo heel veel hits heeft de ex-Degrassi acteur de wereld nog niet gebracht. Hij heeft op vorige albums o.a gewerkt met Jay-Z, Lil’ Wayne, Nicki Minaj en Swizz Beatz. Drake z’n muziek had tot voor kort een commerciële toon en was duidelijk gemaakt om op populaire kanalen als MTV gedraaid te worden. Zo ook de eerste single van Nothing Was The Same. De clip van Started From The Bottom was al onderwerp van gesprek omdat hij voor meer dan 50% bestond uit sketches. Het nummer had de toon die je normaal gesproken ook op een Lil’ Wayne of Young Jeezy album zou kunnenn vinden. Kortom, verses van acht lines, lange hooks en weinig inhoud. Maar dat is precies het tegenovergestelde van wat Drizzy ons brengt op de rest van Nothing Was The Same.

Eind 2012 liet Drake een andere kant van zichzelf horen, op Kendrick Lamars album Good Kid, M.a.a.d. City. Op het nummer Poetic Justice hoorde we hem op andere muziek, met meer inhoud en nog belangrijker, samen met een rapper van een geheel ander kaliber. Het lot wil dat Drake dat enigszins doorzet. Het album opent met Tuscan Leather, een nummer van 6 minuten, zonder refrein. Het is niets voor de oude Drake om zo te werk te gaan. Dit wordt op Furtest Thing doorgezet, waarna Started From The Bottom inzet. Gek genoeg klinkt dat laatste nummer nu heel anders. Door het intro van het album krijgt de single een hele andere sfeer mee, wat het niet het nummer maakt wat het in eerste instantie leek. Een knap staaltje productiewerk.

Ook tekstueel komen Drake zijn vaardigheden een stuk beter uit de verf. Het lijkt haast wel alsof Drake al die tijd meegegaan is op de commerciële stroom, om zich vervolgens los te breken om alle ruimte en roem te hebben om zijn eigen gang te gaan. Hij heeft het hier een aantal keer over op het album. Onder de tekstuele hoogtepunten zitten Too Much, From Time en Paris Morton Music. De eerste heeft hij al te horen gebracht bij Jimmy Fallon, waar hij van tevoren zijn familie bedankte en zijn excuses aanbood, om ze vervolgens tekstueel aan stukken te scheuren. From Time is een vuurpeloton van punchlines en jawdrops en op Paris Morton Music stelt hij zich voor hoe het is om zijn kennissen van vroeger terug te zien en hoe zijn roem hem afschermt van diezelfde mensen. Drake is tekstueel beter dan ooit.

Het lijkt tegenwoordig een trend om met RZA samen te werken. De rapper van Wu-Tang is in het afgelopen jaar onder andere verschenen op nummers van James Blake, Earl Sweatshirt en Kid Cudi. Op Wu-Tang Forever en Own It is hij weliswaar alleen aanwezig als sample, maar een feature blijft een feature. Een andere goeie samenwerking op het album is Pound Cake, wat hij met Jay-Z maakt. Jay-Z is hier beter dan dat hij op heel Magna Carta Holy Grail is geweest, wat misschien ook wat zegt over het niveau van Jay-Z’s laatste album. Dit is zeker een van de hoogtepunten van Nothing Was The Same. Verdere samenwerkingen op dit album zijn met Sampha, Detail, Majid Jordan, Jhené Aiko en op de deluxe versie ook nog 2 Chainz en Big Sean.

Nothing Was The Same is zonder enige twijfel Drakes beste album. Hij is in de afgelopen jaren gestegen van verachte rapper, tot geaccepteerde rapper, tot een van de grootste rappers van het moment. Zijn muziek stijgt heel erg in kwaliteit en hij lijkt het YOLO tijdperk achter zich gelaten te hebben. Nu Kanye West experimentele hiphop maakt, heeft Drake nauwelijks concurrentie voor de titel van beste pop crossover rapper. Drake laat op dit album zien hoe goed hij kan rappen en hoe goed zijn producties kunnen zijn. Hij heeft hiermee de deur geopend naar een geheel nieuwe groep fans, fans die voorheen niet naar hem luisterden vanwege zijn inhoudsloze gepronk. Drake heeft een heel spannend album neergezet. Afgezien van esdoornsiroop het leukste uit Canada in jaren.

Nothing Was The Same ligt sinds 24 september in de (online)winkels

Tweet Share
Geschreven door
Jesse

In zijn tienerjaren verhuisde Jesse van de dierentuin naar het prachtige Deventer. Hij ademt muziek, maar houdt ook van Drakes dansmoves imiteren en getackeld worden door zijn vrienden. Nu nog op je beeldscherm...