MENU
Recensie: Code Orange – Forever
21 januari 2017
453 WOORDEN 1 MINUUT

Pijn is een wezenlijk deel van het bestaan. Om daar je ogen voor te sluiten is gelijk aan het amputeren van je rechterbeen en dan proberen te lopen. Lekkere binnenkomer, maar het blijkt waar. We mogen spitten en het ondervinden in het dodelijk agressieve Forever van Code Orange, voorheen nog bekend onder de naam Code Orange Kids – de mythe gaat dat ze opgegroeid zijn. Wat ze wijzer zijn geworden is hoe pijn genuanceerder aan het licht gebracht kan worden dan op voorlopers I Am King en Love is Love/Return To Dust.

Ik val gelijk maar met de deur in huis: het is geen straf om naar Forever te luisteren. Dit komt grotendeels door het stormachtige spel van bovengenoemde, maar deels ook door de producerskwaliteiten van longtime-friend Kurt Ballou (Converge, Genghis Tron, Nails) en vers familielid Will Yip (Paint It Black, Touché Amouré). “Will’s skill set is in layering music and vocals,” maar de kracht van Forever ligt in Kurt’s werk. Zijn gevoel voor zwaarte-kracht maakt het verschil tussen Code Orange en Oathbreaker. Oathbreaker is een schrijnende sirene en Code Orange een bulderende Minotaurus. Iedere bass klinkt als een kanonschot, iedere burst snaren als een blaffende Cerberus, iedere vocale brul als die van een demon. Toch, iedere toon en iedere slag bevindt zich precies waar het moet zijn, ingekapseld in zijn eigen perfect gearrangeerde kamer. Alles op zijn plaats; vormelijke orde in een chaotisch sentiment.

Ik zei eerder ‘genuanceerder dan voorheen’, maar het blijft metalcore. Helaas betekent dat vaak dat het niet snel geaccepteerd wordt – en misschien is dat wel oké. Het is moeilijk om op diezelfde golflengte te komen. Lukt dat niet, dan jaagt Forever angst aan. Als je geen idee hebt in welke lichamelijke gedaante Code Orange vertoeft, zou de titulair-identieke albumopener met gemak de indruk wekken dat het gaat om een selecte groep links-intellectuele Uruk-hai. En een muzikale vertaling van pijn en haat betekent al snel agressiviteit en vormt daarom een beeld dat deze hele scene doordrenkt is met doodswensen en geweld, maar dat is niet zo volgens Jami Morgan: “We’re not brooding, mean people. We just want to provide an aggressive outlet for people to release some of these emotions that I know we sometimes feel too.” Code Orange is het sonische equivalent van een horrorfilm; je luistert ernaar om na een confrontatie met de dark side te klinken op catharsis.

Je hoeft dus echt niet bang te zijn dat je gelijk je polsen door wil snijden, dat de antichrist ineens voor de deur staat, of je bezeten raakt en je hoofd tegen de douchetegels kapot slaat. Geef het een kans. Als je het niks vindt zet je het na tien seconden af. Zo niet, droom zacht.

Tweet Share
Geschreven door
Nick Vermeer

Nick, alias Nicholas, alias Rooie God, slijt zijn dagen met het bedenken van dubbelzinnige one-liners, terwijl hij keiharde Air door zijn - inmiddels versleten - speakers knalt. Slaap voor 10, energie voor 6 - ...