MENU
Recensie: Bonobo – Migration
22 januari 2017
419 WOORDEN 1 MINUUT

Voor wie bij biologie even niet oplette: de bonobo is een soort chimpansee. De meerderheid van die mensapen is wild en niet bepaald vrouwvriendelijk, de bonobo is kalm en heeft zelfs seks for the hell of it. Prima naam dus voor het project van de Britse producer Simon Green, die de wereld inmiddels al bijna twee decennia warmdraait met zijn downtempo, een soort ambient met ritme. Green bracht in die periode vijf studioplaten uit, de een nog succesvoller dan de ander. Het weinig verrassende Migration biedt ook wat dat betreft weinig verandering.

Niet dat er geen beweging in de nummers op Migration zit hoor. Outlier en No Reason (met Nick Murphy fka Chet Faker) zijn bijvoorbeeld meesterwerken van ruim zeven minuten die de luisteraar langzaam maar zeker van een droomwereld naar de dansvloer lokken. Het album doet de inspiratie voor zijn titel dan ook eer aan. Niet de vluchtelingencrisis, maar Greens eigen verhuizing van Brighton naar Londen en van Londen naar Los Angeles. In combinatie met zijn tours komt Bonobo tot heel wat kilometers. Kilometers die de basis legden voor het gebruik van een Indiase piano op leadsingle Kerala, een hoorn en harp op Break Apart (met Rhye) en het Marokkaanse koor Innov Gnawa op Bambro Koyo Ganda. De plaat bevat zelfs een sample van een lift op het vliegveld van Hongkong.

Zelfs dat zorgt er echter niet voor dat het geluid van Migration mijlenver verwijderd is van dat van voorgangers The North Borders (2013) en Black Sands (2010). Wel geeft het Green hoorbaar meer houvast: de liedjes zouden zich prima redden als losse flodders. Maar dat zijn ze niet. Migration is juist een eensgezind schot in de roos: van opener Migration (ergens tussen minimal music en moderne jazz) tot het fraai gearrangeerde strijkslot Figures wordt de betovering nergens verbroken. De zwakte van Migration? Dat het escapisme van Simon Green inmiddels niet echt meer als ontsnappingsdrang voelt. Migration voelt bij vlagen als een truc. Een perfect uitgevoerde truc weliswaar, maar een truc niettemin, van de soort die iets afdoet aan de warmte waar Greens producties het juist van moeten hebben.

Zoals het een muzikant op het gewaardeerde electrolabel Ninja Tune betaamt liep Bonobo altijd drie stappen voor op de rest. Een vaandeldrager is Simon Green op Migration nog steeds. Maar hoewel het misschien zijn beste plaat tot nu toe is, staat het zijn voorsprong toe te slinken.

Bonobo staat op 20 februari in een uitverkocht Paradiso en op 22 februari in een eveneens vol TivoliVredenburg.

Tweet Share
Geschreven door
Dirk
Dirk

Dirk raakte op Best Kept Secret 2013 verslaafd. Niet aan geestverruimende middelen, maar aan alternatieve muziek! Houdt van boeken en foto's, maar alleen degenen waar hij zelf niet op staat....