MENU
Recensie: BADBADNOTGOOD – IV
19 juli 2016
780 WOORDEN 2 MINUTEN

Wat willen we nou eigenlijk? Wanneer neemt die oneindige muzikale zoektocht nou pauze bij een verstijvende steek in het hart? “Iets nieuws, iets authentieks”, hoor ik je zeggen. Maar in een tijd van een cyclopisch aantal indrukken die verdwijnen voordat ze überhaupt verschenen zijn is ‘iets nieuws en authentieks’ gek genoeg vaak verborgen voor het grote publiek. Het gros is, zoals music critic Jeff Miers prachtig verwoord heeft, “over-the-shoulder glances toward the past, cellphone snapshots of what already was, dressed up in trendy sartorial splendor, and resold as if they are actually something new.” Het nieuwe is het oude na een groot aantal rode strepen; niets meer dan een samenvatting. Maar in dat veld van uniformiteit blijkt dat zo nu en dan een geluid ontsnapt dat in de voorhoede van de muzikale evolutie blijkt te staan. Matt Tavares, Alex Sowinski, Chester Hansen en Leland Whitty zijn BADBADNOTGOOD, een jazz-ensemble vermengd met een volle lepel hiphop; een cross-genre muzikaliteit die juist datgene biedt waar we zo heftig naar op zoek zijn.

Ze zien er uit als je doorsnee white boy high school band: basic en nerdy. Hun sociale status op het Humber College, Toronto zal niets zijn geweest om boeken vol over te schrijven. Wat zij deden op Humber daarentegen wel. Tavares, Sowinski en Hansen vonden in de klaslokalen een gedeelde interesse door muziek dat buiten hun klassieke jazz programma viel in artiesten als James Blake en rapper Lil B en ze besloten hun liefde voor hiphop te gebruiken als basis voor dat wat heeft geleid tot IV, het album dat 8 juli verscheen. Verstoten door hun professors, maar gehuldigd door Tyler, the Creator himself smeedde de ‘white niggaz wit attitudes’ een debuutalbum dat de grondvesten van de jazz-scene op verroeste veren zette.

Jeff Miers vernoemt Snarky Puppy tot boegbeeld van de contemporaine muzikale avant-garde. Dat is omdat The Pups het stereotype van de nieuwe artiest belichamen. “The present-day musician needs to know a little bit of everything, to be schooled in, and endlessly curious about, musical conceptions bonded only by their quality, the depth of their contribution to the ongoing dialogue,” zegt Miers. Het gaat dus om het aannemen van een fluïde karakter, altijd in beweging zijn zonder jezelf de kans te geven te stagneren. Het is het zijn van de chef die avocado met poedersuiker probeert, want ‘wie weet wat eruit komt’? En de sleutel ligt bij de samenwerking met andere, cross-genre artiesten, dat wat de gouden draad is in Snarky’s Family Dinner serie.

En als Snarky Puppy de jedi is, is BBNG de padawan. Onder de vleugel genomen door mama Tyler, is BBNG blootgesteld aan talloze grote samenwerkingen met de hoge heren van de hiphop, de één wat dichter bij de Odd Future core dan de andere. Sour Soul, 2015, met Ghostface Killah spant de kroon van de prestige. Half sinistere tonen en dromerige gitaarpartijen, gesteund door een groovy baspartij die altijd daar is wanneer het nodig is en Sowinski’s drums die de duidelijkste hiphop verschijnselen vertonen, vormen een warm jazz-bedje die samen met de scherpe, gewapende stem van Ghostface Killah hiphopmuziek een hele nieuwe potentiële dimensie schenken.

Ook op IV worden nieuwe dimensies opengetrokken, nog meer dan op Sour Soul. In plaats van invloeden te zoeken in Autumn Leaves en tot een puurdere vorm van contemporaine jazz muziek te komen, worden er bruggen geslagen tussen jazz en soul, surf, psych, hiphop en electronic music. BBNG’s eigen Speaking Gently bijvoorbeeld heeft bijzonder veel weg van Mac Demarco’s Chamber of Reflections, maar zou ook in dezelfde straat kunnen wonen als het eerdere werk van Tame Impala en Chompy’s Paradise is niet meer dan een Pink Floyd backing track met subtiele blazerssectie. Maar hoezeer BBNG invloeden overnemen, het blijft in essentie jazz door het grote improviserende karakter dat IV fel beschermd.

En omdat het moeilijk is je eigen leraar te zijn en te evolueren zonder te leren nog moeilijker is, staat de plaat bol van samenwerkingsverbanden: KAYTRANADA, Colin Stetson, Mick Jenkins, Charlotte Day Wilson en Samuel T. Herring (Future Islands) – wiens Seasons BBNG al eerder herïnterpreteerde – drukken elk hun eigen distinctieve stempel op hun track en maken daarmee dat IV meer variatie kent dat de kookkunsten van je moeder maar wel bij elkaar gehouden wordt door de maffe, experimentele maar altijd als BBNG herkenbare onderlaag: kalmerend sinister en eeuwig onvoorspelbaar.

Het is deze interactie tussen verschillende grootmachten in de huidige popcultuur die nieuwe, authentieke geluiden onze oren laten kietelen. En hoezeer het ook lijkt op de toenadering van complete uniformiteit, de combinaties zijn nog lang niet uitgespeeld. Het nieuwe duikt altijd weer op.

Tweet Share
Geschreven door
Nick Vermeer

Nick, alias Nicholas, alias Rooie God, slijt zijn dagen met het bedenken van dubbelzinnige one-liners, terwijl hij keiharde Air door zijn - inmiddels versleten - speakers knalt. Slaap voor 10, energie voor 6 - ...