MENU
Recensie: Angel Olsen – My Woman
23 september 2016
769 WOORDEN 2 MINUTEN

Iedereen die gelooft dat kunst gelijkstaat aan autobiografie, zou foto’s moeten opzoeken van een lachende Angel Olsen (ja, ze bestaan) voordat My Woman wordt opgezet. Het nieuwe album van Olsen is een koortsachtig onderzoek in onrustige romantiek in al haar beschadigde facetten, van obsessief, onbeantwoord verlangen tot aan verpletterende hartenleed. Het is zó overtuigend, dat het verleidelijk is om haar te verwarren met een verloren ziel die behoefte heeft aan mentale noodhulp. In tegendeel: de primaire gevoelens die Olsen zo vakkundig toont, kunnen alleen het werk zijn van iemand die in totale controle staat over haar opmerkelijke talenten. Dus: onderdruk de drang om een interventie te regelen, wanneer je gestokt wordt door Angel Olsens nieuwe album.


Angel Olsen is op haar krachtigste wanneer haar songs op hun grimmigst zijn. Het beste nummer van haar vorige plaat, Burn Your Fire For No Witness (2014), was het zes-minuten-klokkende, Leonard Cohen-achtige White Fire, een smeulend en huiveringwekkende klaagzang die zijn intensiteit opdeed aan hoe intiem dat lied voelde. Het escaleerde in spanning, maar nooit in volume, met Olsens toon zacht, en haar performance subtiel, terwijl haar geleidelijk zwaarder wordende strumming een klaaglied in een woedende storm verandert, enkel met behulp van geleidelijke bewegingen. Persoonlijk heb ik haar een rumoerig zaaltje totaal stil zien krijgen met dat nummer.

Zo’n smeulende, opbouwende White Fire zou niet zo machtig zijn zonder een flinke rocksong die voorafgaat als maatje, zoals Hi-Five of Forgiven/Forgotten, en die nevenschikking staat ook centraal op haar nieuwe plaat: My Woman. Twee complementaire delen vullen elkaar aan, gemaakt met de dubbelzijdige aard van vinyl in het achterhoofd. De een een fuzzy rockende kant, en de ander bestaande uit iets slomere dramatischere ballades. Individueel is elk nummer een stukje sterk, op zichzelf staand, slim geschreven en emotioneel stukje indierock. Echter, door de meest urgente en vervormde tracks tegenover diegenen te zetten, die meer geduld vereisen, maakt elk apart nummer sterker. Olsen is altijd al een boeiende songwriter geweest, maar meer dan ooit tevoren showt ze een bereik dat haar veelzijdigheid in die songwriting benadrukt.

Met de zachte synths-beladen gloed van Intern, opent Angel Olsen haar nieuwe plaat met dit cruciale statement: “Everyone I know has got their own ideal / I just wanna be alive, make something real.” Ze klinkt haast vermoeid, alsof ze meer dan genoeg heeft van horen wat iedereen van haar denkt. Toen Olsen doorbrak met haar voorlaatste plaat in 2014, die wisselde tussen fuzzy rock en stoffige akoestiek, werd ze al gauw in een sad girl-hokje gestopt. Toen ze erna meer aandacht kreeg (uit de alternatieve scene), voelde ze wellicht de drang om met een groot statement te komen. Met My Woman gaat ze die uitdaging aan, terwijl ze een palet van schrijnende intense eenzame bekentenissen en full-band rockende tracks aanhoudt. Op het dreunende Give It Up, dat een vergeten Nirvana nummer zou kunnen zijn, geeft Olsen toe dat haar wanhopige verlangen fysieke pijn evenaart: “Whenever you’re beside me/A part of me is dying.” Sister uit vergelijkbare sentimenten op een rustigere manier, in elk geval totdat de song ontbrandt in een gitaarsolo. De meest catchy track, het baldadige Shut Up Kiss Me, zet de honger naar connectie in een vrolijker licht, zoals Olsen aandringt: “We could be still be having some sweet memories”.

Waar My Woman liefde veelal benadert met een gesperde vurigheid, overpeinzen de slotnummers haar ruïnes. Woman bouwt langzaam op tot epische proporties, onderbroken door gekwelde kreten, terwijl ze op Pops solo op piano gaat, terwijl ze bitter mompelt. Het voelt als het afluisteren van persoonlijke angst, wat een oncomfortabele sfeer geeft.

Olsen is een briljante songwriter en nóg betere zangeres, die van streng naar gevoelig naar gestoord kan gaan én weer terug, in één verse. Als een grootse blues-zangeres voegt Olsen een stokkende urgentie bij bekende situaties, waar anderen toevlucht zouden nemen tot afgezaagde sentimentaliteit. De meedogenloze hitte van My Woman kan uitputtend zijn over de tien liedjes, maar Angel Olsens onverschrokken en eloquente omhelzing van rauwe emoties in al hun rommelige pracht en praal voelt eigenaardig opbeurend, op de manier zoals het dat vaker doet, als je een begaafde artiest op haar (of zijn) best ziet.


Op zaterdag 5 november staat Angel Olsen op het Den Haagse festival Crossing Border, waar verder onder meer Rodrigo Amarante, Cass McCombs, Loyle Carner, Warhaus en Palace staan. Ook speelt ze op de zondag erna (6 november) in Tolhuistuin, Paradiso Noord.

Tweet Share
Geschreven door
Nout
Nout

Nout rondde zijn studie Artificial Intelligence af en verruilde Nijmegen voor Amsterdam, alwaar hij een master volgt. Hij reist graag en luistert al 10 jaar naar folk, rock&roll, hiphop, pop. Hij maakte een...