MENU
Recensie: Ab-Soul – Do What Thou Wilt.
6 januari 2017
446 WOORDEN 1 MINUUT

‘I’m a bastard with black lips / Black shirt, black shades, long black dick’, aldus Ab-Soul, maar laat ik daar nog wat aan toevoegen. Hij is deel van de hiphop-crew Black Hippy (met o.a. Kendrick Lamar) en leed aan een huidaandoening op jonge leeftijd, vandaar zijn black shades en black lips. Zijn muziek is net zo zwart en Do What Thou Wilt. volgt die duisternis. Ik zie het zo: Ab-Soul is de wicked professor die zijn dagen slijt in een grot. Daar contempleert, blowt en schrijft hij. Eigenlijk, (ha, deze is voor je filosofie-vrienden) is Ab-Soul Plato’s geesteskind in de mondiale rapgame. De wereld is voor hem een spel van schaduwen. Dus: noem ‘Ab-Soul’, ‘rapgame’ en ‘Plato’s allegorie’ tijdens het avondeten en je bent ineens cool én slim. Geloof me.

Om duidelijk te maken wat Ab-Soul’s kracht is, een fragment uit Threatening Nature: ‘The black man could vote before the woman could / You singin’ hymns in church, I’m lookin’ for the her’s / In 66 books in the Bible, they ain’t let a lady say one word / Hilary Clinton is out somewhere / Tryin’ to get ahead in the Senate / I’m getting head and I’m sinnin’, nigga, I’m threatenin’ nature’. Dit zijn minstens vier thema’s: feminisme, religie, actuele politiek en zondigheid, of ja, ‘hoofd krijgen’ als ik heel vrij vertaal. Ab-Soul lijkt dan ook altijd slimmer dan de rest te zijn, en vat deze voorsprong in onvoorspelbare teksten: zijn woorden lossen op in zinnen als melk in zwarte koffie.

Ja, wat een goede teksten op dit album. Ab-Soul kan grappig zijn (Wifey vs. Wifi /// P.M.S.), maar ook bombastisch (Beat The Case /// Straight Crooked) en enorm scherp (Raw Backwards). Kortom, hij weet hoe woorden te gebruiken. Maar sterke nummers worden afgewisseld met zwakkere nummers: Portishead in the Morning, God’s a Girl en Womanogamy bijvoorbeeld. Bleke nummers die fel contrasteren met het ondoorgrondelijke zwart van de andere nummers. Helaas.

Tegenwoordig zijn er meer rappers dan woorden. Al die rappers hebben iets te zeggen, en maar weinig is relevant. Ab-Soul is echter altijd relevant, zo ook op dit album. Ik vergeef hem die zwakke nummers dan ook, want twee of drie rotte tanden maken een mooi persoon ook niet gelijk lelijk. Had ik daarnaast al verteld dat Ab-Soul in mijn ogen de Plato van de hiphopcultuur is?

Waarom? Nou uhm, hè hè, die grot van Plato, weet je wel, die Griek en zijn theorie, met die grot, ach, je weet toch wat ik bedoel, zo is Ab-Soul eigenlijk ook… Uhm, hoe heet het nou, hè, oh wacht, die categorie van de grot, of zoiets? Dat allegoritmische? Toch? Van Plato… toch?

Laat maar. Smakelijk eten, allemaal.

 

Tweet Share
Geschreven door
Wouter

Wouter schrijft over muziek, film en literatuur, en bouwt in zijn stukken graag aan een doolhof waarin de uitgang zijn mening blijkt....