MENU
Muzify Album van het Jaar 2016
20 december 2016
1522 WOORDEN 4 MINUTEN

Wat een jaar was het, in vele opzichten. Om 2016 voor onze redacteurs op de valreep nog nét wat zwaarder te maken, vroegen we hen om hun lijstje der lijstjes. De vraag: wat was het allerbeste album van het jaar? Het antwoord: naast de inviduele lijstjes een gezamenlijke lijst waarin diversiteit de grote winnaar is. Van de slotgebeden van David Bowie en Leonard Cohen tot de wat minder pessimistische preek van Chance The Rapper. Van het experiment van Radiohead en Bon Iver tot de hitcompilaties van Drake en Kanye West. Er is zelfs plek voor nieuweling Noname. Kortom, aan tien albums kwam de redactie wel. De volgorde, die ontdek je hieronder, net als de individuele lijstjes.

10. Noname – Telefone
Noname maakt naam voor zichzelf met dit debuut, hoe tegenstrijdig dat ook mag zijn. Telefone is een charmant debuut, groots en klein tegelijk. ‘Dance with me’, herhaalt ze zo’n tien keer in Freedom (Interlude), en dat is precies wat we na het horen van dit album willen doen. Telefone klinkt  dan ook als een spontane, verlichtende dans, vlak voordat de hemel openbarst. Dat president-elect Trump in die vergelijking de regenbui is, is niet eens zo vergezocht, toch?


9. Leonard Cohen – You Want It Darker 
2016 was een jaar van groots afscheid van grootse muziekiconen. Leonard Cohen was er daar één van en bracht, net als Bowie, vlák voor zijn dood zijn laatste studio album uit. De plaat, You Want It Darker, is er eentje die gemaakt is zoals alleen Cohen dat kon: de prachtigste poëzie, op de meest treffende, efficiënte en slimme manier gebracht. De muziek zoals altijd bij de tijd, maar toch op zijn eigen ingetogen en intieme manier (dit album werd geproduceerd door zijn eigen zoon). Zoals zijn jaren 80 meesterwerk I’m Your Man sterk leunde op synthesizers, is op deze plaat af en toe goed de droge, verstilde productie van beats te horen. De ongeloof charismatische man zal gemist worden, want de Canadese Leonard Cohen was een inspiratie voor veel muzikanten, bleek ook weer voor én na zijn dood, zoals duidelijk werd gemaakt door eerbetonen van jongere muzikanten als Kevin Morby.


8. Chance The Rapper – Coloring Book
In een jaar dat bol staat van duistere politiek brengt Chance the Rapper een eigenwijze mix van gospel en hiphop: Coloring Book. Een mooie balans van spirituele en zakelijke onderwerpen maakt Coloring Book tot een perfecte opvolger van zijn inmiddels legendarische mixtape Acid Rap. Zo predikt hij optimisme in nummers als Blessings, Angels en Finish Line, maar uit hij ook zijn haat voor platenlabels (No Problem) en roemt hij een vrije distributie van muziek (Mixtape). Maar Coloring Book is vooral heel kleurrijk. Op Same Drugs zingt Chance: ‘Don’t forget the happy thoughts / All you need is happy thoughts’. Hoop en moed zijn grote goederen in duistere tijden. Chance biedt ons beiden.


7. Radiohead – A Moon Shaped Pool
Dat Radiohead van experimenteren houdt, dat wisten we natuurlijk allang. Maar nog nooit klonk die drang zo duidelijk door op een album als op A Moon Shaped Pool. Gek genoeg maakt dat de band juist toegankelijker; zo dicht op de huid lieten Thom Yorke en de zijnen hun luisteraar nog nooit komen. Dat ligt voornamelijk aan het feit dat de band gas terug genomen heeft. De details waren er altijd al, maar ze zijn nu duidelijker hoorbaar dan ooit. Ieder album dat de Britten tot nu toe maakten lijkt op de ene of de andere manier een plaatsje gekregen te hebben. Het resultaat is een zwembad waarin het fijn verdrinken is.


6. Drake – Views
Als Drake iets niet doet, is het stilzitten. 2016 was dan ook een goed jaar voor Drizzy, aangezien hij nummer na nummer (en diss track na diss track) uit zijn mouw schudde, en als klap op de vuurpijl zijn vierde studioalbum Views uitbracht. Hits als Hotline Bling en Too Good hebben het album een enorme lading aan aandacht gegeven – zeg eerlijk: wie kan One Dance nou nog niet meebrullen – maar juist met de minder populaire tracks (Feel No Ways, U With Me?, Hype) bewijst Drake, die toepasselijk genoeg op 6 in onze albumlijst staat (de door hem vaak gebruikte code voor Toronto), nog altijd een belangrijke man in zowel de hiphop- als popwereld te zijn.


5. Kanye West – The Life of Pablo
Kanye West is er muzikaal op vooruitgegaan, echter niet emotioneel. Hij is té ironisch, té eerlijk, té narcistisch. Hij is zichzelf tegenwoordig zéér bewust van zijn persoonlijke fouten, zo blijkt uit zijn Twitteraccount de laatste tijd, maar lijkt daar ook stééds minder iets om te geven, zo bewijst I Love Kanye op deze plaat. “Name one genius that ain’t crazy”, vraagt hij op Feedback. Pablo’s naar wie dit album vernoemd zou kunnen zijn, die zijn er genoeg. Van Kanye is er maar één.



4. David Bowie – Blackstar
Ziggy Stardust, de Thin White Duke, de Man Who Sold the World, de Goblin King en de Elder Statesman lijken allemaal in één man samen te komen. Met Blackstar liet David Bowie de wereld echter dichter op de huid dan ooit. Bowie geeft (bijna) alles, op geheel eigen wijze. Geen hits a la Heroes, maar experimentele jazzmelodieën die zich moeiteloos kunnen meten met zijn hoogtepunten. Bowie is perfect in balans. Pas als het Britse icoon twee dagen na de release op 69-jarige leeftijd overlijdt, wordt de ware aard van Blackstar pas duidelijk. Dit was een afscheidsalbum. Juist een dergelijke dood zegt alles over het leven van David Bowie.



3. The Last Shadow Puppets – Everything You’ve Come To Expect
Everything You’ve Come To Expect behoort met zijn nieuwgevonden nuance en (relatieve) volwassenheid tot de beste dingen die Alex Turner en Miles Kane hebben gemaakt, samen óf apart. Het beste van twee werelden en een vibe die alleen uit vriendschap ontstaan kan zijn. Je wilt weten wat er omgaat in die twee, die in interviews elkaars zinnen afmaken, en te pas en onpas vervallen in typetjes en inside jokes. Everything You’ve Come To Expect is duidelijk een album gemaakt uit plezier, niet uit behoefte.



2. Frank Ocean – Blonde
Ein-de-lijk was de nieuwe plaat van Frank Ocean daar. Oceans weemoed over het leven voelt op Blonde als een bredere culturele tendens om onze levens te projecteren in een endless (zoals het bijgaande videoalbum heet) stream van online foto’s en dergelijken. Franks melodieën lijken meer afgestemd op specifieke states of mind, dan op grootste popgebaren.  Samen met de drugs, de zonsondergangen, de vakanties, de landschappen, de beroemdheden– duidt Blonde op een vlucht van de werkelijkheid, een afleiding van het onoverkomelijke.




1. Bon Iver –
 22, A Million
In 2012 trekt Justin Vernon, geplaagd door zijn eigen succes, de stekker uit Bon Iver. Hij maakt een plaat met zijn oude band Volcano Choir en hangt met de heren West, Blake en Ocean. 22, A Million kent precedenten in die samenwerkingen, maar Bon Iver klinkt vooral als (een volledig veranderde versie van) zichzelf. Vernon gooit de ruiten van zijn eigen identiteit in en zet zichzelf opnieuw in elkaar. In hun saillante samenhang brengen de scherven een enorm geluk.

 



Dirk Baart                                                                         
1. Bon Iver – 22, A Million
2. Parquet Courts – Human Performance
3. James Blake – The Colour in Anything
4. Car Seat Headrest – Teens of Denial
5. Radiohead – A Moon Shaped Pool
6. Whitney – Light Upon The Lake
7. Yak – Alas, Salvation
8. David Bowie – Blackstar
9. Savages – Adore Life
10. Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree

Ibe Rossel
1. Frank Ocean – Blonde
2. Anderson .Paak – Malibu
3. KAYTRANADA – 99,9%
4. Roméo Elvis – Morale
5. Kendrick Lamar – untitled unmastered
6. Mick Jenkins – The Healing Component
7. Drake – Views
8. Kanye West – The Life of Pablo
9. Chance The Rapper – Coloring Book
10. Noname – Telefone

Maartje de Vos
1. The Last Shadow Puppets – Everything You’ve Come To Expect
2. Drake – Views
3. Anbu – Het Zonnige Zuiden
4. Bon Iver – 22, A Million
5. Radiohead – A Moon Shaped Pool
6. Kanye West – The Life of Pablo
7. David Bowie – Blackstar
8. Red Hot Chili Peppers – The Getaway
9. Bazart – Echo
10. Leonard Cohen – You Want It Darker

Nick Vermeer
1. Bon Iver – 22, A Million
2. ANOHNI – HOPELESSNESS
3. BADBATNOTGOOD – IV
4. A Tribe Called Quest – We Got It From Here… Thank You 4 Your Service
5. Moderat – III
6. David Bowie – Blackstar
7. Cass McCombs – Mangy Love
8. King Gizzard & The Lizard Wizard – Nonagon Infinity
9. Solange – A Seat At The Table
10. Savages – Adore Life

Nout van Deijck
1. Devendra Banhart – Ape In Pink Marble
2. Hiss Golden Messenger – Heart Like A Levee
3. Bon Iver – 22, A Million
4. The Last Shadow Puppets – Everything You’ve Come To Expect
5. Leonard Cohen – You Want It Darker
6. Frank Ocean – Blonde
7. Nicolas Jaar – Sirens
8. Gabriel Bruce – Come All Sufferers
9. Helado Negro – Private Energy
10. Alex Cameron – Jumping The Shark

Wouter Greven
1. Schoolboy Q – Blank Face
2. Chance The Rapper – Coloring Book
3. Danny Brown – Atrocity Exhibition
4. NxWorries – Yes Lawd!
5. Frank Ocean – Blonde
6. Huerco S – For Those Of You Who Have Never
7. Noname – Telefone
8. DJ Kicks (Moodymann)
9. Pop Ambient 2017
10. Kanye West – The Life of Pablo

Tweet Share
Geschreven door
Dirk
Dirk

Dirk raakte op Best Kept Secret 2013 verslaafd. Niet aan geestverruimende middelen, maar aan alternatieve muziek! Houdt van boeken en foto's, maar alleen degenen waar hij zelf niet op staat....