MENU
Concertverslag: Lianne la Havas ,de schattigste femme-fatale ooit betovert Paradiso
1 december 2015
763 WOORDEN 2 MINUTEN

Een droge mond, een verstarde blik en zoetgeprikkelde oren stonden me bij toen ik gisterenavond Paradiso verliet. In mei vulde Lianne la Havas al eens het piepkleine People’s Place in Amsterdam met een try-out act voor haar nieuwe album Blood. Diezelfde stad werd gisteren wederom verrijkt met de aanwezigheid van de wondermooie Londense vinger-/stembandenkunstenares. De befaamde popkerk was tot de nok gevuld met mensen, afwachtend hoe La Havas’ nieuwe album het er in de praktijk vanaf zou brengen. Tussen die mensen bevond zich één zenuwachtig Muzify-redactielid…


Zoals het iedere degelijke hoofd-act betaamd is er een programma vooraf, de hele Blood-tour verzorgd door La Havas luidende: “my good friend and amazing singer, Roseau.” Deze driekoppige (eveneens) Londense formatie draait om de – van origine Colchesterse – zangeres en gitariste Kerry Leatham. Zij mocht de aanwezige trommelvliezen wakker maken met songs van haar debuutalbum Salt (2015). Dat gebeurt liefdevol en vriendelijk, alsof je moeder je zachtjes aan je schouders wakker schudt. Dit doet ze met een soundscape van natte, gesampelde pad-drums, duister-buitenaardse synths, een hemels echoënde gitaarsound en een heerlijk gegrond, doch weemoedig stemgeluid.

Spijtig genoeg voor Leatham en haar compagnons was het gros van het publiek al klaarwakker en hadden dus geen oor voor de rustige kabbelcomposities van eerdergenoemde. De tijd werd liever opgevuld met samenvattingen van het weekend, adviezen over waar je, vanuit prijs-kwalitatief oogpunt, het beste je avocado’s kunt krijgen en conclusies op die brandende discussie waarom Heineken minder te zuipen is dan Grolsch; één groot kippenhok dus in Paradiso. Dit gaat net zo goed samen als kruidenkoek en tandpasta en Leatham stond dus ook vaak tegen een hoop ruggen te praten, wat bijna respectloos aandeed. Jammerlijk. Wellicht de juiste setting, maar niet het juiste publiek voor Roseau.

Zo’n half uur later worden de koetjes en de kalfjes plots afgevoerd en zijn alle ogen en oren naar het podium gericht wanneer de betoverende verschijning van de Engelse pop-jazzmuzikante – met Grieks en Jamaicaans bloed – de bühne betreed. Voor haar nieuwe album is La Havas op reis geweest om de wortels van haar family-tree op te graven en met het lijflied van deze reis, Green & Gold, opent ze de show. Voor dit nummer heeft ze, voor de verandering, een basgitaar in haar handen, maar we kennen haar vanwege haar elegante tokkelende gitaarspel, dat lekker jazzy en warm aanvoelt. Bij Au Cinéma laat ze zien hóe jazzy, wanneer ze Pharrell Williams’ Happy omtovert tot een groovy, laag-tempo nummer dat iedere luie zondagochtend wel door mijn speakers mag komen sijpelen.

Het hele zooitje wordt bijgestaan door een leger aan vaste muzikanten, dat bijzonder goed performt in Paradiso. La Havas’ muziek eist sterke backing-vocals en die worden ook gegeven, met name door pianist James Wyatt en backing vocalist Frida Mariama Touray. Maar La Havas bewijst het ook prima alleen aan te kunnen als ze enkele nummers volledig solo voordraagt. “Now it’s just you and me, Paradiso,” zegt ze in haar meest beleefde, bijna poshy Engels. Met Wonderful, Ghost en – als kers op de taart – No Room For Doubt krijgt ze het publiek zo stil dat je letterlijk het kraantje van de bar kunt horen lopen. Een betovering waar Harry Potter een puntje aan kan zuigen.

Van adembenemend emotioneel gaat ze middels Lost & Found weer over op het beweeglijke Unstoppable van haar nieuwe, meer dansbare plaat. De praktijk leert dat La Havas voor die plaat bij enkele nummers de gitaar laat liggen en zelf de heupen horizontaal heen en weer beweegt, tot groot genoegen van menig mannelijk toeschouwer, wiens gezicht het niet kan voorkomen om standje ‘zwijmelen-met-je-tong-uit-je-bek’ aan te nemen. Terecht, overigens, want het is een prachtige vrouw. Zelfs de twee mannen voor me die allebei hun vriendin van achter omarmden waren het daar over eens.

Dat La Havas verzet toont tegen het soul-imago dat haar is opgespeld na haar eerste album, blijkt uit het heftigste nummer van haar tweede plaat: Never Get Enough. Zoals gewoonlijk heeft het een lekker mellow karakter dat we kennen van haar andere nummers, maar wordt ineens doorbroken door een intense uitbarsting van distorted fuzz-sounds, harde drums en stem die door een megafoon lijkt te zijn gehaald. Verrassend, stoer, maar eerder statement-matig dan muzikaal bijzonder.

Een dik anderhalf uur en zeventien songs later zegt Lianne la Havas het Amsterdamse publiek, in hetzelfde beleefde, poshy Engels, vaarwel. Maar niet voordat ze (nogmaals) een oorverdovend applaus naar haar hoofd krijgt geslingerd. Een publiek om trots deel van te zijn, want volgens mij verliet iédereen die avond Paradiso met een brede lach op zijn of haar gezicht.

Tweet Share
Geschreven door
Nick Vermeer

Nick, alias Nicholas, alias Rooie God, slijt zijn dagen met het bedenken van dubbelzinnige one-liners, terwijl hij keiharde Air door zijn - inmiddels versleten - speakers knalt. Slaap voor 10, energie voor 6 - ...