MENU
Interview: Kodaline: “We zijn betere vrienden dan vroeger”
27 november 2015
1759 WOORDEN 5 MINUTEN

Twee jaar geleden brak de Ierse formatie Kodaline plotseling door. Het viertal vrienden timmerde al aan de weg als 21 Demands, maar profiteerde als Kodaline met debuut In A Perfect World (2013) ten volste van de folkrevival. Van kleine zaaltjes groeiden Steve Garrigan en de zijnen aan de hand van ijzersterke singles tot de grootste festivals. Dit jaar keerden de Ieren terug op Lowlands, met tweede album Coming Up For Air op zak. Wij spraken gitarist Mark Prendergast en drummer Vinny May over de nieuwe plaat, hun gezamenlijke geschiedenis en het leven on the road.

Jullie zijn de afgelopen zomers veel te gast geweest op festivals in Europa, ook in Nederland. Hoe was het om dit jaar terug te zijn op Lowlands?
Vincent ‘Vinny’ May: “Het was super! Lowlands was één van de eerste Nederlandse festivals die we ooit deden en we kregen een geweldige respons. Het is een geweldig festival, dus we waren enorm opgewonden om dit jaar weer gevraagd te worden.”

Ik hoorde dat jullie de achtbanen in het naastgelegen pretpark ook ontdekt hebben?
Mark Prendergast: “Ja, haha, dat is alweer twee jaar geleden! We hadden toen een paar uur niets te doen en omdat we de hele zomer festivals spelen en andere bands zien, besloten we om dit keer wat achtbanen te pakken. Ik geloof dat we nu nog ongeveer twee uur de tijd hebben voor ons optreden, dus ik denk dat de jongens straks weer gaan.”

Vinny: “Ja!”

Je gaat zelf niet mee?
Mark: “Nee, ik ga wat rondhangen. Mijn haar zit goed vandaag, daar ga ik geen risico’s mee lopen.”

Vinny (hard lachend): “De vorige keer was er zelfs een achtbaan waar Mark niet in mocht… Omdat hij te lang is!”

Mark: “Gelukkig gaan we niet weg tot tien uur ’s avonds, dus we kunnen ook nog wat bands meepakken.”

Jullie speelden deze zomer, zoals gezegd, op een hoop festivals. Beginnen festivals voor jullie op een bepaald moment op elkaar te lijken of is ieder festival uniek?
Mark: “Voor ons voelt ieder festival uniek omdat de backstage overal anders is. De meeste tenten zien er natuurlijk hetzelfde uit, maar elke show is net iets anders. De backstage is hier heel cool. Ik vind het leuk als alle bands samen in een soort dorp zitten. We ontmoeten nieuwe mensen en zien oude bekenden.”

Jullie zijn zelf al heel lang vrienden met elkaar. Zijn er in jullie onderlinge relatie dingen veranderd nu jullie een succesvolle band geworden zijn?
Vinny: “Ik denk dat alles nu beter is. We zijn betere vrienden dan ooit tevoren.”

Mark: “We houden van elkaar.”

Vinny: “Toen we jong waren gingen we vaak samen skateboarden. We zagen elkaar na school of in het weekend. Nu werken we samen en gaan we samen uit. We kunnen veel beter met elkaar overweg dan jaren geleden. Het is moeilijk om te klagen als je werk bestaat uit muziek maken voor mensen samen met je vrienden.”

Wat zorgde ervoor dat een groep vrienden die skateboardde veranderde in een band die muziek maakt?
Vinny: “We waren destijds ongeveer vijftien. Mensen begonnen gewoon een band voor de lol. We hadden allemaal al een paar jaar ervaring op onze instrumenten. We ontdekten dat we samen liedjes konden spelen en dat het niet verschrikkelijk klonk, haha! We zijn dat gewoon blijven doen en we zijn nooit meer gestopt. Zelfs als we een tijdje geen shows meer speelden, bleven we repeteren. We hebben maandenlang iedere week geoefend.”

Zijn er nummers die jullie toen geschreven hebben die jullie nu als Kodaline hebben uitgebracht of zijn veel van de nummers simpelweg verdwenen?
Vinny: “All Comes Down en High Hopes zijn oude nummers.”

Mark: “Brand New Day ook.”

Vinny: “All I Want is nu vier à vijf jaar oud. Er staan ongeveer vier nummers op het eerste album die we twee jaar voor de opnames begonnen al geschreven hadden.”

Een paar jaar geleden speelden jullie in kleine zaaltjes voor een handjevol mensen, nu spelen jullie in de grootste zalen en op enorme festivals. Als jullie terugkijken, kunnen jullie dan hét moment van de ommekeer aanwijzen?
Mark: “Het belangrijkste moment in Nederland was toen één van onze eerste singles, All I Want, werd opgepikt door radiostations. Voordat we waar dan ook ter wereld onze eigen shows konden spelen, hadden we al getourd in Nederland. We speelden hier voor een paar honderd mensen per keer. Dat waren onze allereerste gigs ooit, dat was geweldig. In de eerste zomer na de release speelden we al op festivals voor enorme menigtes. Dat was het moment waarop we ons beseften dat we daadwerkelijk ons beroep konden maken van muziek. Sindsdien zijn we niet echt meer gestopt eigenlijk, het is een constante achtbaan geweest. We willen volgend jaar een pauze van een paar maanden nemen om aan nieuwe nummers te werken.”

Een flink aantal Kodaline-songs is geïnspireerd door liefdesverdriet en hartenpijn. Is het vreemd voor jullie om te zien hoe mensen genieten van nummers die voortkomen uit jullie persoonlijk verdriet?
Vinny: “Het is eigenlijk best cool. We ontmoeten vaak fans na onze shows of via social media. Het is geweldig om verschillende visies op een bepaald nummer te horen en om te weten te komen wat een nummer voor hen betekent. De nummers betekenen iets specifieks voor ons alle vier, maar het is fantastisch om te horen dat onze nummers mensen over een gebroken hart heen helpen of dat mensen hun eerste dans op hun huwelijk dansen op onze muziek of dat ze een nummer van ons draaien op de begrafenis van hun opa. Dat geeft een nummer leven.”

Zo’n verhaal gaat ook schuil achter The One op jullie tweede album Coming Up For Air. Wat gebeurde er precies?
Mark: “We speelden een show in Toronto. Voor het concert nam een man contact met ons op via Twitter. Hij wilde zijn vriendin ten huwelijk vragen en vroeg of hij dat op het podium mocht doen. We hadden dat nummer net geschreven voor een vriend van ons die getrouwd was en het paste perfect bij die gelegenheid.”

Vinny: “Het was niet de bedoeling dat het nummer ooit werd uitgebracht op een album. Iemand in het publiek had het nummer opgenomen en online gezet. Mensen maakten er covers van. Mensen reageerden op de video dat we het nummer moesten opnemen. Zo belandde The One bijna per ongeluk op het album.”

Het heeft lang geduurd voor jullie als band een eerste album uitbrachten. De nummers zijn dus geschreven over een vrij lange tijdsperiode. Was het moeilijk voor jullie om het album toch de nodige samenhang mee te geven?
Mark: “We hebben nooit geprobeerd op bewust met een sound of een algemeen thema op de proppen te komen. We leggen ook nooit expres een link tussen meerdere nummers; we tackelen iedere track op zichzelf. Misschien komen we op een volgend album met een soort ‘bigger picture’, maar de eerste twee albums gebeurden allebei gewoon. We schrijven ook heel veel samen in de studio. Er zitten een paar songwriters in de band, dus als we eenmaal bezig zijn blijven de nummers maar komen.”

Het tweede album, Coming Up For Air, klinkt erg anders dan jullie debuut In A Perfect World. Is daar een specifieke reden voor?
Mark: “Het was gewoon toeval, de manier hoe alles in de studio samenviel. We hebben niet te veel nagedacht voor we aan de opnames van het album begonnen. Er waren veel dingen in de studio waarmee we nog niet geëxperimenteerd hadden, nieuwe instrumenten die we nog nooit bespeeld hadden. Het was interessant om nieuwe geluiden te horen. Ik heb geen idee welke kant we op zullen gaan met het nieuwe album. Tijd om terug te gaan naar de basics waarschijnlijk, haha.”

Zijn er naast nieuwe geluiden ook nieuwe thema’s op het tweede album?
Mark: “Het grootste deel van de nummers behandelt dezelfde thema’s denk ik. Onze nummers zijn nog altijd erg persoonlijk.”

Heeft het tourleven invloed gehad?
Mark: “Niet echt. Als het erop aankomt in de studio zijn we nog steeds vier vrienden die muziek maken. Dan denken we niet meer na over touren of grote shows. We willen geen nummers uitbrengen omdat ze goed zullen klinken in grote zalen; we schrijven nog op dezelfde manier als vroeger.”

Heeft het succes van de eerste plaat druk gelegd op het schrijf- en opnameproces van het tweede album?
Vinny: “We hadden geen flauw idee hoe het eerste album ontvangen zou worden eerlijk gezegd. We hadden geen ambities, geen verwachtingen. Toen het album het zo goed deed, waren we compleet verrast. Die mentaliteit hebben we behouden toen we werkten aan het tweede album. We probeerden op niemand indruk te maken, behalve op onszelf. If it did well, it did and if it didn’t, it didn’t. We hebben genoten van het proces en genoten van de nummers. Ik wil niet egoïstisch klinken, maar dat is het enige dat belangrijk is voor ons.”

Rondom de release van In A Perfect World brachten jullie een aantal EP’s uit. Is dat iets dat jullie in de toekomst weer willen doen?
Vinny: “Ja, ik denk het wel. Waarschijnlijk brengen we in aanloop naar het derde album een paar EP’s uit. We deden dat omdat we zo snel mogelijk muziek uit wilden brengen. We hadden veel nummers die we al met mensen wilden delen voor het album er was. Voor Coming Up For Air, maar ik denk dat we het voor het derde album wel zullen doen. Het was leuk voor ons en het is fantastisch dat een groter deel van onze muziek op die manier onze luisteraars kan bereiken.”

Jullie staan bekend als een band die heel makkelijk emotioneel contact legt met enorme menigtes. Hoe komt dat?
Mark: “We schrijven hele persoonlijke nummers. Mensen luisteren onze nummers en halen daar een nieuwe betekenis uit. Wij schrijven een nummer over een specifiek onderwerp, maar de woorden betekenen iets anders voor onze luisteraars. Een heleboel mensen associëren All I Want met de dood, ze draaien dat nummer op begrafenissen, terwijl het nummer in eerste instantie niet daarover gaat, maar over…”

Vinny: “Hartenpijn!”

Mark: “Dat is het beste aan muziek. Muziek kan zijn waarde verliezen als je ontdekt waar het precies over gaat.”

Kodaline speelt op 9 februari 2016 in De Oosterpoort, Groningen en op 10 februari 2016 in Paard van Troje, Den Haag. Op 13 maart 2016 keert de band terug voor een show in Tivoli Vredenburg, Utrecht.

 

Tweet Share
Geschreven door
Dirk
Dirk

Dirk raakte op Best Kept Secret 2013 verslaafd. Niet aan geestverruimende middelen, maar aan alternatieve muziek! Houdt van boeken en foto's, maar alleen degenen waar hij zelf niet op staat....