MENU
Interview: Mozes and the Firstborn
24 december 2013
1081 WOORDEN 3 MINUTEN

Noorderslag, Paaspop, Best Kept Secret, Lowlands: het was nogal een jaar voor Mozes and the Firstborn. En dan hebben we het nog niet eens over de clubtour in Nederland, of de vele shows in het buitenland die de band gespeeld heeft. Ze begonnen hun avontuur dit jaar in Area51, een klein zaaltje te Eindhoven. Vanavond zijn de heren weer terug in Eindhoven om het jaar thuis af te sluiten, dit keer in de grote zaal van de Effenaar. Voor het optreden sprak ik Melle (zanger) en Raven (drummer) van de band.

Omschrijf jullie muziek in drie woorden.
Melle: Grunge, garage en pop.

Hoe kennen jullie elkaar?
Raven: Dit ging eigenlijk via Guus, onze tourmanager. Melle zocht een band en mijn oude band was net uit elkaar. Guus was degene die ons samen bracht. Het klikte gelijk, het ging allemaal heel makkelijk. We begonnen gewoon gelijk de eerste keer dat we elkaar zagen met muziek schrijven en het klopte gewoon. Later kwam eerst Corto (bassist) erbij en sloot ook Ernst-Jan (gitarist) zich bij ons aan. Het gaat nu nog steeds zo makkelijk als in het begin.

Hebben jullie nog een bepaald doel met de muziek die jullie maken?
Raven: We willen op dit moment gewoon een nog betere tweede album maken, dat is voor ons het belangrijkste. De rest maakt niet zo heel veel uit.
Melle (grappend): We willen vooral heel veel geld verdienen, daar draait het allemaal om.

Waar halen jullie je inspiratie vandaan?
Melle: Ik weet het niet eigenlijk. Ja, ik weet het niet.
Raven: Ik denk vooral uit het alledaagse leven toch? Als je kijkt naar de teksten van het eerste album.

Wat maakt jullie anders dan andere bands?
Raven: Ik denk vooral dat we een groep vrienden zijn. Je ziet soms bands die puur samen spelen omdat er een muzikale klik is of omdat ze gewoon heel goed kunnen spelen. Wij zijn echt een hechte vriendengroep, samen met de geluidsman en Guus. Je zit toch vaak met elkaar in een klein busje en we hebben relatief weinig ruzie. Dat maakt het denk ik wel bijzonder.

Hebben jullie een bepaald ritueel voor optredens?
Raven: Eerst wel, maar dat doen we tegenwoordig niet meer.
Melle: We hadden altijd een soort groepsknuffel, maar dan een wat mannelijkere uitvoering daarvan.
Raven: Het was vooral Guus’ idee. Tegenwoordig kan hij niet meer altijd mee, dus nu hebben we allemaal zoiets van ‘we slaan het wel over’.  Het was altijd gewoon grappig.
Melle: Het was ook altijd een soort geruststelling voor het optreden, maar tegenwoordig weten we dat het wel goed komt. We hebben die groepsknuffel niet meer nodig.

Het is dit jaar heel hard gegaan met de band. Hoe was dat voor jullie?
Melle: Het is niet zo zeer heel hard gegaan, we hadden gewoon de beslissing gemaakt dat we er nu klaar voor waren om heel veel te gaan spelen. Vorig jaar was minstens net zo intens. We waren echt tot de dag voor kerst bezig met schrijven voor het eerste album.
Raven: Ja, dat creatieve proces waar je dan in zit is zowel fysiek als mentaal veel vermoeiender dan spelen. Veel spelen is fysiek wel vermoeiend, maar mentaal heb je dan best veel rust, zeker nu.
Melle: Toen was je vaak 12 uur op een dag, elke dag, bezig met schrijven.
Raven: En nu speel je twee, drie shows per week en dan heb je de rest van de week ‘vrij’. Nu heb je gewoon tijd om zelf dingen te doen, te lezen of zoiets.
Melle: Ik weet wel dat die eerste periode na het schrijven van de plaat alsnog niet echt rustig was voor mij. Ik heb toen thuis kerst gevierd en ben daarna doorgegaan naar Amsterdam om te feesten. Achteraf dacht ik: ik heb niet eens rust gehad.

Jullie zijn afgelopen zomer naar Amerika geweest om daar ook te spelen. Kunnen jullie daar wat meer over vertellen?
Raven: Ja, dat was wel heel vet. We willen denk ik allemaal wel heel graag weer terug. Dat was echt een fijne tijd. Je merkt ook dat het publiek daar veel meer voor bands over heeft dan in Nederland. Dit komt ook wel omdat ze daar veel meer gewend zijn om lang te reizen. Er waren daar mensen die drie uur onderweg waren geweest om naar ons te komen kijken, terwijl we daar helemaal niet bekend zijn. Dat is toch een best bizar gevoel. In Nederland is dat toch anders. Ik zou in ieder geval niet naar Groningen rijden om naar een band te gaan die ik eigenlijk helemaal niet ken.

Tegen welke Nederlandse artiest kijken jullie het meest op?
Raven: Jacco Gardner! Het is heel bijzonder om te zien dat een Nederlandse act het zo goed doet in het buitenland; in de rest van Europa, maar ook in Amerika. Dat is ook wel onze droom.

Wat was jullie favoriete show van afgelopen jaar?
Raven: De albumrelease in Area51! Het was zo’n fijn gevoel na dat harde werken.
Melle: Aan de andere kant maakte het toch niet uit of we nou wel of niet goed speelden, het zou toch wel een toffe avond zijn. Ik vond die ene show in Californië wel heel bijzonder.
Raven: Ja, dat was wel echt raar. In Amerika speelde je soms voor tien man, en toen, uit het niets, speelden we een avond voor 100 – 200 man. Dat gaf wel echt een gevoel van overwinning.
Melle: Voor 3voor12 Eindhoven hadden alle medewerkers een lijstje gemaakt met vijf muzikale hoogtepunten van dit jaar. Veel mensen hadden daar onze albumrelease inderdaad tussen staan, maar er was een iemand die de introductiedag voor nieuwe studenten in Eindhoven noemde. Toen speelden we zes keer een show van ongeveer 20 minuten. In dat stuk zei die man dat het al die zes keren sterk was en de kwaliteit hetzelfde bleef. Ik vind het veel fijner om dan achteraf zoiets te lezen dan het gevoel dat je krijgt tijdens zo’n avond zelf.

Hebben jullie nog specifieke plannen voor 2014?
Raven: We gaan begin dit jaar onze plaat ook in Amerika uitbrengen, dus dan kijken we gewoon hoe het gaat. Ook gaan we rustig werken aan het nieuwe album, maar we hebben nog geen deadlines. Daarvoor is het nog te vroeg in het proces. We willen niet dat we in Amerika spelen en dan gedwongen worden om naar Nederland te komen om de studio in te gaan, terwijl er daar dan nog heel veel kansen daar liggen. We kijken wel hoe het loopt.

Foto: Nick Helderman

Tweet Share
Geschreven door
Sanne

Heeft het voor elkaar gekregen om op haar achttiende al een old catlady te zijn. Schijnt vrij veel van een bepaalde vliegerman met zijn orkest te houden en studeert Muziek Management. Ze is soms een tikkeltje l...