MENU
Interview: Lewis Del Mar: “We willen een samenkomst van twee werelden zijn”
22 december 2016
2005 WOORDEN 5 MINUTEN

Dualiteit is het kernwoord binnen de muziek van Lewis Del Mar. Het New Yorkse duo verhuisde vanuit Manhattan naar de kust om daar een bungalow te betrekken en afgesloten van de buitenwereld hun debuut te schrijven. Op dat debuut klinkt de tegenstelling tussen, of eigenlijk vooral de samenkomst van de stad en het strand door, net als die van folk, latin en electro. Muzify spreekt Danny Miller en Max Harwood over in Amsterdam Donald Trumps Amerika, hun multiculturele achtergrond, hun opleiding literatuur, Rockaway Beach, maar vooral over hoe al die elementen van invloed zijn geweest op hun debuut.

Dit jaar kwam jullie debuutalbum uit. Hoe is het om daar, na een lang creatief proces, nu op terug te kunnen kijken?
Max: “Op creatief gebied kijk ik eigenlijk alweer vooruit naar het volgende. Dat hoofdstuk hebben we afgesloten en als creatief persoon kijk je nu eenmaal snel vooruit.”

Danny: “Mee eens. We hebben zo veel van dit album geleerd dat het onmogelijk is om niet vooruit te kijken. We proberen nu vooral het album naar het podium te vertalen en ermee te leren leven, maar we maken tegelijkertijd nieuwe plannen.”

Op jullie Spotify-account staat een playlist met de naam sculpting. the. debut.met een ongelofelijke diversiteit aan tracks, afkomstig van Jeff Buckley, Kendrick Lamar en Justin Vernons Volcano Choir. Wat bindt die invloeden samen?
Danny: “Dat is een goeie vraag. Ik denk dat de overeenkomst tussen die nummers hun individualiteit is. De muzikanten die die nummers maken zijn artiesten die echt hun eigen stem gevonden hebben. Iedereen in die lijst doet iets unieks en iets dat heel specifiek bij hen hoort. Er zijn verschillende redenen waarom ze in die lijst staan en verschillende manieren waarop ze ons beïnvloed hebben.”

Max: “Mijn eerste reactie op de vraag was dat er niet per se een rode lijn door die nummers hoeft te lopen. Wij waren het die ze aan elkaar verbonden hebben.”

Een andere playlist die jullie maakten bevat nummers met een sample én het origineel. Hoe belangrijk is sampling voor jullie album geweest?
Danny: “Enorm belangrijk. Wat ik cool vind aan die playlist is dat hij laat zien op hoe veel verschillende manieren samples een rol kunnen spelen in een nummer. Wij zelf samplen vooral geluiden die we op straat horen, bij ons huis in Rockaway Beach of in New York City. Max doet een groot deel van de productie, dus we gebruiken ook samples van passages die we vinden op percussieplaten. Dat is belangrijk geweest in de totstandkoming van de kleur en de smaak van het album.”

Max: “Wat interessant is aan percussiesamples is dat ze een menselijkheid teweeg brengen die je met puur elektronisch geluid niet kunt nabootsen. Samples hebben een element van menselijkheid, vibe en karakter, maar tegelijkertijd de verwerkte stijfheid van elektronische muziek. We hebben geprobeerd die elementen samen te laten komen.”

Is er een onderscheid in de elementen die de één brengt en de elementen die de ander brengt?
Danny: “Ik zou zeggen dat ik vooral de folk- en latininvloeden breng, evenals het idee van ‘een nummer’ afschrijven.”

Max: “Mijn kant heeft meer van doen met de industriële en elektronische geluiden.”

Jullie zijn bevriend sinds jullie negen jaar oud waren. Hoe belangrijk is dat geweest?
Max: “Dat is zo belangrijk. Uiteindelijk draait muziek om het uitdragen van je identiteit. Omdat ik samen kan werken met iemand die ik zo goed ken, voelt het alsof ik weet hoe ik naast mijn eigen identiteit ook die van Danny tot bloei kan laten komen in onze muziek.”

Later zijn jullie beiden literatuur gaan studeren aan de universiteit. In enkele nummers op jullie debuut, met name in wave(s), wordt veel aan literaire werken gerefereerd, met Homerus’ Odysseia en John Miltons Paradise Lost als bekendste voorbeelden.
Danny: “In dat geval noem ik eigenlijk gewoon wat titels op, denk ik. Ik was vast naar onze boekenplank aan het staren toen ik dat schreef. Op de rest van het album staan inderdaad nog wat referenties naar boeken. Vaak als ik aan bepaalde gebeurtenissen denk, zie ik ze voor me als passages uit een bepaald boek, bijvoorbeeld als Odysseus die op het strand van de sirenen wakker wordt.”

Max: “Referenties aan literatuur en kunst (het album bevat teksten over Jackson Pollock, de impressionisten enzovoorts, red.) zijn denk ik ook een product van New York. Je bent daar constant omringd door andere kunst, dat is geweldig. Op een gegeven moment begin je dat te absorberen.”

Danny: “Het album is erg autobiografisch, dus het is logisch dat het veel referenties bevat aan dingen die we bewonderen. Het is simpelweg een natuurlijke vorm van expressie voor ons.”

Voor jullie muziek uit begonnen te brengen als Lewis Del Mar speelden jullie samen Rage Against The Machine-covers en zaten jullie in een bluesrockband. Heeft dat enige invloed gehad op dit project?
Danny: “Stilistisch gezien denk ik van niet, maar we hebben veel geleerd in die periode. We runden onze vorig band helemaal zelf, dat heeft ons veel bijgebracht over de complicaties van een leven als professioneel muzikant.”

Max: “Interessant genoeg heeft die tijd ons juist geleerd wat we niet wilden doen. Toen we rocktrio speelden, vonden zelfs wij ons op een gegeven moment saai. Het voelde alsof we niet eerlijk tegen onszelf waren.”

Jullie zijn een tijdje geleden samen vanuit Manhattan verhuisd naar Rockaway Beach, een kustplaats in de wijk Queens. Wat waren jullie redenen om te verhuizen?
Max: “We zijn in Rockaway wat meer afgesloten van de buitenwereld. We nemen alles op in onze bungalow, dat heeft ons enorm geholpen om volledig op de muziek geconcentreerd te zijn. De reden waarom we besloten te verhuizen naar Rockaway was dat die plaats veel belichaamt van wat we wilden bereiken op muzikaal gebied. Het is waar de stad het strand ontmoet. Die samenkomst van twee werelden is iets dat we willen representeren in onze muziek.”

Die samenkomst lijkt ook vastgelegd te zijn op de hoes van jullie album.
Danny: ” Absoluut. Dat zijn wij zelf, om de hoek van ons huis in Rockaway. Omdat we daar nu samen wonen is er een heel constante stroom aan ideeën. Als we ’s ochtends ontbijt maken is het heel makkelijk om ondertussen over het creatieve proces te praten.”

Max: “Dat heeft ons er ook toe in staat gebracht om onze inspiratie meteen vast te leggen op een opname. Ik weet nog dat ik aan het werken was aan de beat die later Tap Water Drinking zou worden. Ik speelde hem in de woonkamer terwijl Dan ontbijt aan het maken was. Hij vroeg me wat het was en zei dat ik het meteen naar hem moest sturen. Een uur later had hij de tekst af.”

Maakt dat Rockaway zo’n geschikte plaats voor muzikanten? Onder meer Patti Smith en Mac DeMarco hebben er aanzienlijke delen van hun materiaal geschreven.
Danny: “Naast het isolement waar je in terecht komt, beland je op een plek waar duidelijk geleefd is. Rockaway is een beetje viezig en rough around the edges. Je ziet hoe de natuur eruitziet nadat hij overlopen is door de mens. Als songwriter vind ik veel inspiratie in mensen onder elkaar, maar ook in de mens in verhouding tot de natuur.”

Ik hoorde dat een van jullie een brief geschreven heeft aan Patti Smith. Al antwoord terug?
Danny: “Nee, nog niet. Ik weet niet zeker of ze hem ooit gekregen heeft.”

Hoe is het nou eigenlijk om als muzikant afkomstig te zijn uit New York, de plek waar waarschijnlijk de meeste muziek ter wereld wordt geproduceerd?
Danny: “Ik vind het een groot voordeel. Het duurt even voor je op een bepaald niveau bent aangekomen, maar uiteindelijk ontdek je dat er geen concurrentie bestaat in de muziekindustrie. Je maakt goede muziek, of niet.”

Max: “Veel muzikanten pakken het verkeerd aan en proberen de beste te worden in iets dat allang gedaan is. Dat is natuurlijk een manier om het te doen, maar ik zou het je niet aanraden. Als je in New York leeft en omringd bent door andere artiesten zie je heel snel en op een heel directe manier dat of hetgeen dat je doet anders of hetzelfde is. Dat was heel behulpzaam voor ons.”

Jullie begonnen uiteindelijk op te vallen tussen de andere met dank aan jullie single Loud(y). Hoe was het voor jullie dat alles ineens zo snel gebeurde?
Danny: “We waren stiekem wel wat overrompeld, maar we werkten ook naar dat punt toe. Dat was precies wat we wilden. Het was veel toen het eenmaal gebeurde, maar het voelde nooit alsof we de controle kwijt waren. In ieder geval een klein deel van je houdt er rekening mee dat er zoiets kan gebeuren. In die periode was onze vriendschap opnieuw heel waardevol. We konden echt op elkaar rekenen. Ik weet niet of ik het allemaal zo goed had verwerkt in mijn eentje.”

Danny, een van de nummers op jullie plaat verwijst naar Puerto Cabezas, een stadje in Nicaragua waar jouw roots liggen. Hoe belangrijk is die multiculturele achtergrond voor jullie geweest?
Danny: “Enorm belangrijk. New York kan nogal een eiland zijn. Als je er bent besteed je aandacht aan wat er daar gebeurt. Als je invloeden van buitenaf bij je proces betrekt, of die nu afkomstig zijn van je voorouders of vanuit reizen die je gemaakt hebt, zie je heel snel dat de wereld een stuk groter is dan New York of de VS. Dat verbreedt het idee over wat je met je muziek doet enorm. Het is heel belangrijk voor me om die geluiden in onze muziek te kunnen verwerken en om over die achtergrond te kunnen praten met Max.”

Max: “Op het gebied van productie heeft die achtergrond ons een bijna conceptueel kader voor het album gegeven. We wilden niet alleen dat het album een mix van verschillende dingen was, maar ook dat die verschillende dingen het onderwerp van het album waren. Van de geluiden op het album tot de verschillende werelden in Rockaway: alles draait om verschillende dingen die één identiteit worden.”

Voelt het alsof die multiculturele samenleving momenteel in gevaar is, bijvoorbeeld door de verkiezing van Donald Trump in de Verenigde Staten?
Max: “Bijna het tegenovergestelde. Trump is niet verkozen omdat de multiculturele samenleving te véél omarmd wordt, maar omdat we dat te weinig doen. In de taxi hierheen zei iemand zoiets als: Trump is zo Amerikaans als maar zijn kan. Het grappige – of eigenlijk is het helemaal niet grappig – is dat hij dat totaal niet is. Wat écht Amerikaans is, is de mix van mensen die in dat land leeft. Wit Amerika is niet het enige Amerika en aan het eind van de dag is het geen representatie van wat dat land is. We moeten de identiteit van de Verenigde Staten juist nog meer omarmen, en daar horen een hoop mensen bij die niet blank zijn.”

Het idee van dualiteit lijkt telkens terug te keren in jullie muziek en in alles daar omheen. Op 14 Faces zingen jullie bijvoorbeeld hoe we voor iedere dag van de week twee gezichten hebben.
Danny: “Dat is een van de belangrijkste thema’s van het album: het idee dat we allemaal twee personen zijn – hoe we zijn en hoe we gezien worden bijvoorbeeld – die proberen ons heden en verleden te verzoenen.”

Wat op dat gebied opvalt aan de tracklist van jullie album zijn de haakjes in veel songtitels, alsof je die namen op twee verschillende manieren kunt lezen.
Max: “Dat is een geweldige interpretatie, die gaan we van je stelen, haha.”

Danny: “Nou, het punt is dus dat er twee verschillende ma… Just kidding.”

Max: “Ik herinner me dat we het er destijds over hadden dat taal, woorden en letters een heel natuurlijke manier van communicatie zijn en dat vormen van interpunctie, zoals haakjes, stijve en bijna industriële elementen zijn die de mens taal heeft opgelegd. Die tegenstelling zie je ook terug in de rode en gouden lijnen op ons artwork. We wilden het menselijke van schilderkunst combineren met het mechanische van fotografie.”

Tweet Share
Geschreven door
Dirk
Dirk

Dirk raakte op Best Kept Secret 2013 verslaafd. Niet aan geestverruimende middelen, maar aan alternatieve muziek! Houdt van boeken en foto's, maar alleen degenen waar hij zelf niet op staat....