MENU
Interview: Bells Of Youth over Sziget, crowdfunden en vooroordelen
27 oktober 2014
2235 WOORDEN 6 MINUTEN

Omdat ze pas erg laat zijn gearriveerd op het festivalterrein, is het nog maar de vraag of we Bells Of Youth wel mogen interviewen. Gelukkig zien we het vijftal al snel aan komen lopen en vinden ze het helemaal geen probleem om even met ons te praten. Het wordt een heel gezellig interview (wat wil je anders met vijf vrouwen?) en we spreken Lisa, Hellen, Estelle, Marcia en Leonie over onder meer vooroordelen, hun debuutalbum en spelen op Sziget.

Nog voordat we beginnen, krijgen we het voor elkaar om een schroef uit de tafel, waar kaarsjes op staan, los te laten gaan, waardoor deze half naar beneden valt. “Oooo, kijk uit.” “O nee, hij is er ook echt uit.” “Ik zou hem niet meer aanraken.” “Aan deze kant zit-ie vast hoor.” “Niet aanraken, gewoon laten hangen.” “Oké, komt goed.” Dan kan het interview echt van start, in de hoop dat de tafel niet volledig losschiet.

Voor Muzify zijn jullie nog redelijk onbekend: zouden jullie een korte inleiding willen geven over Bells of Youth?
Marcia: “Meerstemmige popliedjes, het klinkt een beetje indie, alternatieve pop…”
Estelle: “Met een rauw randje…. Een band…”
Lisa: “Heel veel optredens…”

Waar hebben jullie allemaal opgetreden?
Door elkaar: “Waar? Nou, even de hoogtepunten: Zwarte Cross, Sziget, Paaspop, Noorderzon, Magneet Festival. Het zijn er héél veel, we hebben er wel veertig gedaan, misschien wel meer.”

En wat was de leukste tot nu toe?
Door elkaar: “Zwarte Cross was écht heel erg leuk, Paaspop ook. Maar heel veel was ook een aanloop naar Sziget.”
Lisa: “Sziget was natuurlijk wel heel speciaal, want het was de eerste keer dat we naar het buitenland gingen. We hadden die plek gewonnen en we speelden best vroeg, om twaalf uur al. In het begin was het nog redelijk rustig, we speelden op een podium wat niet direct op de loop is, dus er waren veel mensen wel speciaal voor ons gekomen. Niet alleen Nederlanders, maar ook buitenlanders.”
Marcia: “En ze hebben cd’s gekocht. Als je zeven dagen lang bands als Queens Of The Stone Age hebt gezien, dat je dan op dag zeven nog van een lokaal bandje – dat niet lokaal is – een cd’tje koopt.”

Hoe zijn jullie bij elkaar gekomen?
Marcia: “We zaten samen op school…”
Lisa: “We waren vrienden…”
Marcia: “Ja, we wáren vrienden, nu niet meer.”
*gelach*
Marcia: ”Eigenlijk gingen we per toeval samen muziek maken, het is er een beetje in gerold. Nou ja, erin gerold..”
Leonie: “We zaten gewoon een beetje te klooien op een kamer met gitaartjes en toen is het ontstaan.”

En hoe combineerden jullie school en muziek?
Leonie: “School draaide om muziek, we zaten op de Rockacademie, wel met andere bands. We wonen wel allemaal ergens anders, Eindhoven, Den Haag, Amsterdam en Tilburg, dus we moesten wel bij elkaar komen. Maar goed, als je het maar wil, is het te combineren.”
Lisa: “Nu zijn de meesten van ons ook klaar met school, dus we hebben een baantje en de band.”

Wat zijn jullie inspiraties?
Estelle: “Allemaal verschillend, maar toch ook wel hetzelfde.”
Marcia: “Ieder noemt er één!”
Estelle: “Ehhhh, jeetje mina, Led Zeppelin, dan.”
Marcia: “Papaya.”
Hellen: “Ik weet het niet hoor.”
Lisa: “Het is gewoon heel lastig, omdat we allemaal veel naar muziek luisteren en het loopt gewoon allemaal uit een. We hebben allemaal een andere voorkeur.”
Leonie: “We hebben er wel één gemeenschappelijk, dat is Fleetwood Mac.”
Lisa: “Warpaint trouwens ook!”
Marcia: “Maar je vroeg alleen bands? Of ook andere dingen?”

Zijn er andere dingen?
Door elkaar: “Heel veel andere dingen.” “Corrie Konings!” “Seks!” “Alcohol” “Koningin Beatrix, o nee, die is geen koningin meer. Nee, grapje hoor.” “Papaya.”  “Nou ja…” “Het gaat echt nergens over.” *gelach* “Komt door het kaarslicht. En de koffie.”

Hoe is het om altijd met vijf vrouwen bij elkaar te zijn? Loopt het soms uit in ruzie, gaat het altijd goed? Zijn jullie misschien betere vriendinnen geworden?
Hellen: “Het is heel erg leuk en we zijn nog betere vriendinnen geworden. En als het een keer uitloopt in ruzie of een discussie dan wordt het gewoon ter plekke uitgesproken of er wordt meteen een grap over gemaakt.”

En hoe komen de nummers tot stand? Jullie zijn met vijf mensen, wie bedenkt wat?
Estelle: “Sommige mensen komen met een idee of met een soort geraamte van een lied. Iedereen brengt daarna wat in en zo ontstaat het.”
Marcia: “In de repetitieruimte.”
Lisa: “Het is best verrassend hoe goed het gaat om met zijn vijven een lied te schrijven. Wat Estelle zegt: iemand heeft iets van een ideetje voor een couplet of een refrein. En juist door die andere kijk van de anderen erop en dan komt er gewoon iets uit, iets wat je in je eentje misschien niet zo snel zou kunnen bedenken. Voor ons werkt het heel erg goed, want we vullen elkaar heel erg aan en geven elkaar de ruimte.”
Marcia: “Maar het gaat sneller en we hebben vrij weinig tijd om na te denken en dan is het er al.”

Gaan jullie daarvoor rond de tafel zitten?
Lisa: “In de repetitieruimte is het vaak.”
Estelle: “Wel met instrument. Niet zo van: ‘Dus, wat denk jij hierover?’, geen rond de tafel gesprek hoor.”
*Iemand doet een beat en iemand anders neuriet eroverheen*
Leonie: “Laten we een keer zo schrijven, dat is echt vet!”
Marcia: “We gaan nu zo schrijven, geïnspireerd door jou. Bij inspiraties hoort Tycho!”

Waar kijken jullie het meest naar uit?
Lisa: “We hebben veel festivalshows gespeeld en er komen er nog een paar, de laatste nawee van het festivalseizoen. We gaan ook drie eigen clubshowtjes doen in zalen, daar kijken we er naar uit. Het is de eerste keer dat we zelf headlinen en dus kaartverkoop hebben. En verder naar een tweede plaat.”

Willen jullie ook meer internationaal gaan dan?
In koor: “Jaaaaaaaaa!”
Lisa: “Ja, zeker. Nu we er even van hebben geproefd door die reis van Sziget zeker. We wilden het al, maar we hebben er eerder van geproefd dan we dachten en dat smaakt naar meer.”

Wat spreekt jullie het meeste aan, qua land of een bepaald festival?
In koor: “Alles.”
Lisa: “Nou, Rusland lijkt me niet zo handig nu.”
Estelle: “Oekraïne ook minder.”
Lisa: “Ja nee inderdaad, alles. We hebben nu in Duitsland gespeeld en in Tsjechië. Maar de rest van Europa lijkt mij ook tof.”
Door elkaar: “Of Japan.” “Indonesië.” “Australië.” “Alles.” “De wereld.” “Mars, de maan.”

Jullie zeiden net iets over een tweede album. Het eerste album (BOY) werd gecrowdfund, waarom hebben jullie daarvoor gekozen?
Hellen: “Noodzaak: we hadden zelf gewoon geen geld, in ieder geval niet in de bandpot en we zijn niet bij een label getekend, dus we hadden geen hoofdfinanciering. Dus we zijn zelf gaan crowdfunden inderdaad en dat ging goed.”

Hoe snel hadden jullie het bij elkaar?
Leonie: “We hebben niet het hele bedrag bij elkaar laten crowdfunden. We hebben ook nog twee benefietconcerten gegeven en alles gespaard van optredens. Tijdens de Popronde hadden we ons spaarvarken, Esmeralda, meegenomen en een praatje gehouden.  Zij heeft ook heel veel opgehaald.”
Estelle: “En een stukje subsidie van de SENA.”
Leonie: “Betalingsregelingen aanvragen bij studio’s en zo.”
Hellen: “We hebben alles bij elkaar gesprokkeld. Zo niet-sexy is het gegaan.”

Maar het is wel gelukt.
Leonie: “Het is wel gelukt, ja!”
Lisa: “We zijn heel blij hoor, dat we het zo hebben gedaan, want we hebben er superveel van geleerd. Ook door het zelf uit te brengen. Het voelde voor ons goed, we wilden dit gewoon doen en we zijn heel blij dat we het hebben gedaan, anders hadden we hier misschien nu niet gezeten.”

Dus jullie denken dat het album wel veel verschil heeft gemaakt voor waar jullie nu zijn?
In koor: “Ja, absoluut.”
Leonie: “Wij hadden in januari nooit kunnen dromen dat we veertig festivals zouden spelen, na de release van ons album in maart. We kregen in januari een stukje promo van de OOR, dat was een lekkere doorstart naar het album. Daarna hebben we tijdens Popronde veel aandacht gehad en we hebben De Wereld Draait Door gedaan. Naar aanleiding daarvan hebben we radioaandacht gekregen en dan gaat het vlot.”
Hellen en Estelle met hese stemmen: “Ging gewoon makkelijk, jonge.”
Lisa: “Zo praat onze boeker.”
Hellen: “Hij is hees.”
*gelach*

Hoe is de samenstelling van het album gegaan? Hadden jullie veel liedjes om uit te kiezen?
Estelle: “Nee, we hebben in een hele korte tijd héél veel geschreven.”
Hellen: “In juni hebben we besloten dat we een plaat gingen maken en in december waren we aan het opnemen. Dus in de tussentijd hebben we geschreven en bijna alles wat we hebben geschreven is erop gegaan.”
*gelach*
Leonie: “Waarom moeten we daar nou om lachen?”
Lisa: “Je hoort dan van andere bands: we hadden dertig nummers om uit te kiezen en daar kozen we er twaalf van uit. Bij ons was het: dit zijn de nummers die we hebben en die gaan op de plaat.”
Marcia: “Wij hebben natuurlijk ook coupletjes gehad die er niet op zijn gekomen, dus sneuvelen dan vanzelf. Dus op zich vind ik het niet heel raar om alles wat je afmaakt uit te brengen, want ik ga ook niet heel veel energie stoppen in een nummer waar we uiteindelijk niets mee doen.”

En jullie hebben achteraf geen spijt van de nummers die op te plaat staan?
Hellen: “Nee hoor, we vinden het goed zoals het is geworden. De volgende plaat gaat zeker anders worden: we zijn een jaar verder, we zijn instrumentaal veel beter geworden, we hebben meer ervaring.”
Marcia: “Ik heb wel spijt dat jij op de plaat staat.”
Lisa: “Ja, dat vind ik ook.”
Hellen: “Nee, maar we zijn er heel tevreden mee hoor.”

Je zei dat de volgende plaat anders gaat worden, in wat voor richting moeten we dan denken?
Hellen: “Niet per se wat de muziek betreft.”
Marcia (spottend): “Volwassener, wilde je dat zeggen?”
Hellen: “Gewoon diepgaander, om het maar zo te zeggen.”
Marcia: “We kunnen in elk geval beter spelen dan toen.”
Leonie: “We dénken dat het gaat veranderen, we weten het nog niet. We zijn nu een beetje aan het schrijven en welke kant dat op gaat weten we nog niet.”
Lisa: “Maar instrumentaal sowieso wel, daarin zijn we gegroeid, als band ook.”
Leonie: “Niet doordraven hè.”
Hellen: “Ik had nog nooit een hi-hat aangeraakt, hoor.”
Marcia: “’Mag ik de drumpartij in twee partijen spelen? Want ik kan geen bekkens en toms tegelijk!’”
Lisa: “Nou, in ieder geval qua samenspel zijn we beter geworden.”

Zijn jullie al bezig met nieuw materiaal of hebben jullie de komende tijd andere plannen?
Leonie: “De komende tijd hebben we wat minder shows, omdat het festivalseizoen is afgelopen. We hebben dan de clubshows en daarnaast hebben we heel veel schrijfweekenden staan. Dus dat is naast de liveshows wel prioriteit nummer één.”

Jullie zijn natuurlijk met vijf vrouwen, hebben jullie last van stereotypering of vooroordelen?
Lisa: “Nou ja last… In de zin van: het gebeurt. Heel veel zelfs. Of we ons daar wat van aantrekken: minder, maar het valt wel heel erg op. We hebben daar in de media een uiting over gedaan, dat is wel goed gevallen. Noisey had onze open brief gepubliceerd. Het valt gewoon nog steeds op, het is zo.”

Wat voor dingen zeggen ze dan?
Estelle: “Je bent nooit een band, je bent een vrouwenband.”
Lisa: “We zijn een band, maar we zijn met vijf vrouwen, dus dan ben je een vrouwenband. Alsof dat een ander soort genre is dan een band. Het valt op dat je meteen in een hokje wordt geplaatst.”
Hellen: “We hebben ook wel eens gelezen dat mensen denken dat we ‘voorgefabriceerd’ zijn, omdat we met vijf vrouwen zijn.”
Marcia: “Dat is wel een complimentje.”
Estelle: “We kunnen er ook gewoon om lachen.”
Marcia: “Maar ze zijn ook heel erg benieuwd, hoor, omdat ze het minder vaak hebben gezien dan mannen in een band. Dat is ook leuk.”

En dan verras je mensen achteraf, omdat het toch wel goed is.
Estelle: “Ja, je kan mensen ermee verbazen op de een of andere manier.”
Lisa: “Je krijgt ook gewoon meer aandacht dan andere bands, omdat je niet met vier of vijf jongens bent. Maar dat dat zo is is eigenlijk wel gek.”

Voelen jullie dan soms alsof jullie je moeten bewijzen, dat het niet zomaar een meisjesband is?
In koor: “Nee, helemaal niet.”
Lisa: “Wij voelen dat niet zo.”
Leonie: “We hebben gewoon superveel plezier met elkaar en per ongeluk was het heel erg leuk en dat is het nog steeds. We hebben niets te bewijzen. Ja, aan onszelf misschien, maar niet aan andere mensen.”
Lisa: “Wij willen gewoon net zo’n goede show neerzetten als Go Back To The Zoo dat wil.”

Hebben jullie zin in het optreden zometeen?
In koor: “Jaaaaa! Maastrikkie!”

Jullie spelen wel laat, vinden jullie dat vervelend?
Marcia: “Nee hoor. Of nou ja, als je op een festival staat waar al je lievelingsbands staan en een koelkast vol bier en je speelt pas om één uur ’s nachts, dan wilde je misschien liever om twee uur ’s middags spelen. Maar voor het publiek is het waarschijnlijk wel leuker.”
Estelle: “Mensen zijn waarschijnlijk dronken, dus die gaan helemaal los bij ons. Dat vinden we altijd leuk.”
Lisa: “Je kunt ons altijd wakker maken, voor optredens.”
Estelle: “Oké Lisa, dan ga ik jou vannacht wakker maken voor je soloproject.”

Tweet Share
Geschreven door
Vera

Ontvluchtte het verre Limburg voor booming metropool Utrecht. In een vorig of volgend leven succesvol romanschrijfster en muzikante, maar nu vooral studente Nederlands. Schrijft, luistert, leest en gelooft niet...