MENU
Festivalverslag: Paaspop 2014, dag 3
22 april 2014
1022 WOORDEN 2 MINUTEN

De laatste dag van Paaspop, was zeker weten ook de beste. Het festival werd afgesloten met een prettig temperatuurtje en mooie bandjes. Een betere eerste paasdag hadden we ons niet voor kunnen stellen bij Muzify! Op de derde dag van het festival was onder andere Circa Waves, Taymir, DeWolff, Kaiser Chiefs en Drenge te zien.

We trappen af met de Limburgse garage-pop van Afterpartees. De Jack Daniel’s tent is nog vrij leeg zo in de vroege middag, maar dat weerhoudt de vijfkoppige band er niet van om al een poging te doen om de tent aan het begin van de dag af te breken. Het stel doet hun best, maar op het gebied van charisma en performance valt er zeker nog wat te leren. Hun eerste en tevens enige single First/Last zorgt voor enkele dansjes in het publiek, maar daarbij houdt het op. Doorzetten, dat is wat Afterpartees moet doen. Dan zouden ze nog wel eens een van de grootste beloftes van Nederland kunnen worden.

Na het emotioneel en gevoelige gerap van Kraantje Pappie, is het tijd voor het Britse viertal Circa Waves. Tot mijn grote schrik is de Jack Daniel’s compleet leeg. Om de zoveel seconden komt de teleurgestelde manager een kijkje nemen of het publiek al is toegenomen, maar tevergeefs. Ondanks dat zet Circa Waves een fantastische show neer. Ze maken nog een grapje: “At least we’ve got one fan!” De vrolijke, Vampire Weekend-achtige riffjes en de vier lachende gezichten van de bandleden zorgen ervoor dat je zelf ook alleen nog maar wil lachen, en dat deed ik dan maar ook. Singles Stuck In My Teeth en Get Away zijn de hoogtepunten van hun optreden, maar alle gespeelde nummers hadden zeker potentie. Vooralsnog lijkt Circa Waves niet bestemd voor Paaspop, wat doodzonde is.

Dan is het de beurt aan de Haagse indielievelingtjes van Taymir. Gelukkig is de Jack Daniel’s deze keer stampvol, en hebben de fangirls zich al opgesteld tegen het hek. Ze trappen af met het Tame Impala-achtige She Goat. De voetjes gaan van de vloer, en het viertal gaat hartstikke lekker. Als dan ook nog eens blijkt dat de gitarist Mikkie B ook nog eens 19 is geworden vandaag kan de blijdschap niet meer op. Taymir knalt alle hitjes erdoorheen, en de laatste single All We Know wordt hier en daar zachtjes meegezongen. Aan het gejuich van het publiek te horen heeft de band het helemaal gemaakt in Nederland, wat totaal logisch is. Er wordt met volle overgave en enthousiasme gespeeld, en dat pikken de toeschouwers goed op. Na Taymir vele keren live te hebben gezien kan ik constateren dat de jongens met de dag groeien, en dat verdienen ze ontzettend.

Een terugkeer naar Paaspop, en een bijzondere: DeWolff staat om half 5 op het podium van de Phoenix. Ze beginnen met hun nieuwe single Evil Mothergrabber, waarbij ze net als bij het hele nieuwe album samengewerkt hebben met Mark Neil. Hij heeft ook met onder anderen The Black Keys gewerkt, en dat hoor je. De sound van DeWolff is anders dan die van de andere platen, maar dat maakt het er niet slechter op. Meteen al in het eerste nummer worden we weer overdonderd door het talent van Robin, die inmiddels is veranderd in een soort orgel-spelende haarbal, en broers Luka en Pablo. Naarmate de show vordert springt Pablo nog even soepeltjes op het orgel van Robin en het wordt in de Phoenix net zo’n groot feest als het een jaar geleden in Jack Daniel’s was.

Tribute 2 Bob Marley op 420, een strategische move van Paaspop. De band heet ook wel The Rootsriders en staat onder leiding van Mitchell Brunnings, die ook meedeed aan The Voice Of Holland. De hele tent lijkt alles te kunnen meezingen en vooral bij No Woman No Cry wordt het zingen compleet aan het publiek overgedragen. Hoewel iedereen zich prima lijkt te vermaken blijft het toch raar, een tributeband op het hoofdpodium. Het voelt een beetje onwennig en er is vooraan dan ook nog ruim genoeg plaats. Hoewel het een mooi tijdverdrijf is voor de middag, had Tribute 2 Bob Marley misschien toch beter in het theater kunnen staan.

Een flinke afwisseling: van de relaxte reggae gooit Paaspop het weer over een hele andere boeg. Het jonge rockduo Drenge staat namelijk te spelen in de Jack Daniel’s tent, en als echte fangirl kon ik niet anders dan vooraan staan en compleet losgaan. De twee Britse broertjes hebben in augustus een briljante debuutplaat afgeleverd, en ik kon niet wachten om dit nóg eens live te aanschouwen. De band trapt af met het ruige Backwaters. De volle tent aarzelt nog een beetje, maar langzaam maar zeker beginnen er mensen te dansen en zelfs te headbangen. Na een rap I Wanna Break You In Half komt de eerste single Bloodsports, wat een aparte gewaarwording blijkt. De jongens hebben vermoedelijk ook genoten van de internationale wietdag, want ze gaan finaal de fout in. Lachend spelen ze door, en niemand schijnt er wat van te merken. Drenge knalt er veel nummers doorheen, waaronder Fuckabout, Let’s Pretend en een vooralsnog naamloos nieuw nummer, wat rustiger en meer ingetogen klinkt dan wat we van Drenge gewend zijn. Het duo heeft weer een dynamische show neergezet, zoals altijd.

Iedereen die wel eens een liveshow van de Kaiser Chiefs heeft meegemaakt zal zich de hele dag al verheugd hebben op dit moment. Elke keer weer weet zanger Ricky Wilson de tent af te breken met zijn streken en abnormale hoeveelheid energie. Er wordt afgetrapt met het nummer Everyday I Love You Less and Less en de tent is meteen los. Bij het eerste nummer al staat hij ontzettend te flirten met de cameravrouw. In de trant van het nieuwe album Education, Education, Education & War spelen ze nieuwe liedjes The Factory Gates en Coming Home. Ze slaan bijna net zo goed aan als de oude nummers en voor we het weten is Ricky in de nok van de tent geklommen. Als kers op de taart danst hij ook nog even met de cameravrouw en laten de Kaiser Chiefs ons uitgeput achter. 

Loes schreef over Dewolff, Tribute 2 Bob Marley en Kaiser Chiefs.
Foto: Paaspop

Tweet Share
Geschreven door
Jente

Is jonger dan dat ze eruit ziet. Wordt elke 2 weken weer helemaal verliefd op een nieuwe (of oude) band. Heeft wat met hippies met baarden. Doet niet aan drugs, het enige waar ze aan snuift zijn boeken en vinyl...