MENU
Festivalverslag: Down The Rabbit Hole 2016, dag 3 (+ foto’s)
27 juni 2016
2206 WOORDEN 6 MINUTEN

Muzify is op Down The Rabbit Hole 2016 met pen én camera! Het weer zit (voorlopig) mee en ook de acts laten het niet afweten. Op de tweede dag van de derde editie stonden onder meer Car Seat Headrest, DMA’s en Daughter op het programma. In ons tweede dagverslag lees je recensies én zie je foto’s van hun shows en andere sets.

Frightened Rabbit

Laten we ondanks de onweersbui die zondagochtend over Down The Rabbit Hole trok optimistisch blijven en ervan uitgaan dat het festival het Schotse vijftal Frightened Rabbit niet alleen om zijn naam heeft geboekt. Wat de reden ook is, het is maar goed dat het gebeurt is, want de formatie uit Selkirk is een van de onverwachte successen van de derde editie van het festival. Al vanaf de eerste keer dat frontman Scott Hutchinson zijn keel opentrekt en zijn gitaar laat aanzwellen is duidelijk dat we te maken hebben met een band die qua geluid beter zou passen op een locatie met driehonderd keer de capaciteit van de Fuzzy Lop: Pearl Jam, The Killers en Lonely The Brave zijn nooit ver weg. Met name het accent dat ook in Hutchinson’s zangstem doorklinkt doet daarnaast denken aan het rustigere werk van landgenoten Biffy Clyro, die dit jaar op de line-up van Down The Rabbit Hole’s grote broer Lowlands staan.

FR2

Frightened Rabbit opent zijn set met de opener van recente plaat Painting of A Panic Attack, Get Out, een opener die niet om de hete brei heen draait: Frightened Rabbit speelt op een behoorlijk tempo. De band doet dat met een vol geluid, dat naast Hutchinson’s stem afkomstig is van de vele gitaren op het podium; voor het grootste deel van de set hebben drie van de vijf bandleden er een in hun hand. Frightened zijn ze misschien inderdaad een beetje, want erg avontuurlijk is het niet wat de Schotten in de Fuzzy Lop laten horen. Eigenlijk is het verrassendste dat gebeurt dat de bassist en een van de gitaristen halverwege de show van plaats verwisselen. Het songmateriaal is echter van vrij hoog niveau, waardoor zelfs het ontbreken van een hit de pret niet echt weet te drukken. Frightened Rabbit speelt een show zonder hoogtepunten, maar ook zonder dieptepunten.

FR

Met nummers als het folky Living In Colour, recente single Lump Street en Keep Yourself Warm maakt de band duidelijk indruk op het publiek, dat zich herinnert hoe het lachen moet. Of ze ooit op een aantal kilometer van Down The Rabbit Hole het Nijmeegse Goffertpark zullen vullen blijft zeer de vraag, maar een groter podium zou Frightened Rabbit aankunnen en verdienen. Voor nu nemen de sympathieke Schotten, die eigenlijk al verbaasd zijn dat de kleinste tent van het festival zo vol staat, genoegen met de Fuzzy Lop. Ook daar komt hun gelaagde muziek, die precies emotioneel genoeg is, prima tot zijn recht.

Car Seat Headrest

Die bebrilde slungel die een uurtje later op het podium van diezelfde Fuzzy Lop staat, dat is zeker de geluidstechnicus? Welnee, dat is Will Toledo, een van de meest onwaarschijnlijke rocksensaties van het moment. Sensaties ja, want de Amerikaan pas 24-jarige Toledo bracht de afgelopen jaren via Bandcamp in eigen beheer liefst acht albums uit. Uiteindelijk werd hij vorig jaar opgepikt door Matador Records, waar hij dit jaar zijn officiële debuut Teens of Denial uitbracht. Toledo is, zoals een van zijn vele albumtitels luidt, een Nervous Young Man, en dat is nogal een understatement. Als hij nadat hij hoogstpersoonlijk gesoundcheckt heeft, komt hij terug het podium op, zet hij zijn bril recht en krabbelt hij eens aan zijn hoofd. Rockposes? Dat heeft Toledo helemaal niet nodig.

De Amerikaan, die een van de jongste artiesten op het festival is, maar waarschijnlijk de meeste albums op zijn naam heeft staan, bezit namelijk gitaarparels die hun weerga dit decennium nauwelijks kennen. Op Down The Rabbit Hole met dank aan die anthems in spe uit de startblokken: Fill in the Blank, het prachtige Drunk Drivers / Killer Whales en Vincent, allen singles van Teens of Denial, komen vroeg in de set achter elkaar voorbij. Ze worden zelfs voorzichtig meegezongen. En dat is knap lastig, want de vocalen van Toledo zelf verdrinken enigszins in de mix. Dat hoort een beetje bij het feit dat die Car meer een rammelbak dan een sportauto is, maar het is wel zonde dat Toledo’s karakteristieke snotterstem en zijn persoonlijke teksten live minder opvallen dan op de plaat.

CSH

Nadat hij met zijn singles het publiek heeft overtuigd, gaat hij de diepte in met een tweetal rustigere nummers van oudere albums. De singles waren al niet echt optimistisch, maar de ballades zijn nóg wat zwartgalliger. Stiekem hopen we dat Rhodes, die gisteren in de Fuzzy Lop stond, een dagje is blijven hangen: zo kun je verdiet en verveling dus óók in je nummers verpakken. Aan het einde van zijn set schakelen Toledo en zijn driekoppige band weer door naar een hogere versnelling. Met Unforgiving Girl krijgt de setlist nog een nummer van Teens of Denial, al is het oudje Something Soon dat als afsluiter de aandacht opeist. Daarin geeft Toledo zijn gitarist uitgebreid de tijd om rustig zijn gitaar opnieuw te stemmen, waarna het viertal toewerkt naar de climax van een geslaagd optreden. Als de gitaren even wegvallen krijgt het publiek eindelijk Toledo’s stem in volle glorie te horen. Car Seat Headrest geeft een overtuigende show, maar misschien moet Toledo volgende keer tóch maar zelf voor geluidstechnicus spelen.

The Sore Losers

Down The Rabbit Hole, of eigenlijk welk popfestival dan ook, is tegenwoordig niet meer compleet zonder de aanwezigheid van een vooraanstaande Belgische act. Na Balthazar in 2014 en Oscar & the Wolf in 2015 wordt de Belgische eer in 2016 verdedigd door The Sore Losers. Hoewel ze minder talrijk zijn dan vorige week op Best Kept Secret zijn ook de Belgische toeschouwers, uitgedost in hun voetbaloutfit (zondagavond speelt België zijn kwartfinale tegen Hongarije) naar de Fuzzy Lop getogen. Een gevoel van jaloezie op zowel het Belgische pop- als het Belgische voetbalniveau bekruipt ons. Gelukkig zijn we geen slechte verliezers. Maar zelfs als we dat wel waren, waren The Sore Losers niet van een slechte recensie te voorzien. En dat ligt niet alleen aan het feit dat de Belgen de Nederlandse trots met een cover van Golden Earring’s Radar Love een beetje strelen.

De spontaniteit en het spelplezier straalt namelijk van het Vlaamse viertal af. Daarbij maakt de band de afwezigheid van rockclichés bij Car Seat Headrest overigens meer dan goed. We zien leren jases en vuisten in de lucht. Meestal staat die podiumpresentatie volledig in dienst van de dampende riffrock van het kwartet, maar bij vlagen voelt het toch wel een beetje overdreven. Het contrast tussen frontman Jan Straetemans die Vlaams praat en frontman Jan Straetemans die Brits praat, is aanzienlijk. Halverwege hun set zingen The Sore Losers: “You’re a girl that believes her own lies.” Ze lijken zelf al bijna te geloven dat ze echt Brits zijn. Wij trouwens ook.

Want dat leren jasje, dat zit de Vlamingen als gegoten. Mocht die Brexit daadwerkelijk leiden tot een afname van Britse bands op de festivals van de Benelux, dan hebben we altijd nog The Sore Losers achter de hand. Gisteren opende De Staat – de enige band die deze editie net zo gretig met gitaarriffs smeet als The Sore Losers – met Blues Is Dead. Het enige gelijk dat de Belgische bluesrockers hun noorderburen daarin gegeven is het moordende tempo waarmee ze zich door hun set slaan. Als er pannen op het dak van de Fuzzy Lop hadden gelegen, dan lagen ze er nu niet meer.

Daughter

Het festival loopt op zijn einde, het is best een beetje warm geworden en het is etenstijd. Kortom, hét moment voor dromerige indiefolk met een fragiele vrouwenstem. Niet dus. De show van het Britse drietal Daughter (live aangevuld met een vierde muzikant) lijkt aan alle voorwaarden te voldoen om compleet de mist in te gaan. Dat dat niet gebeurt, past perfect bij de zondag, die van tevoren werd afgeschreven als minste festialdag, maar die vol zit met onverwachte overwinningen.

De miserabele muziek van Daughter lijkt gemaakt te zijn voor een klein en knus podium, maar de Britten spelen met gemak de Teddy Widder vol. Dat levert verrassend weinig problemen op qua geluidsoverlast, die vaker van het publiek afkomstig is dan van het podium. Een groot deel van het publiek is in de loop van de zondag al huiswaarts gekeerd en tijdens de show van Daughter blijkt dat zich bij dat deel een aanzienlijk percentage praatpubliek bevond. Als gitarist Igor Haefeli een slow sad song aankondigt, wordt dat zelfs met veel gejuich ontvangen.

Daughter gaat soms verborgen achter een waas van wijdse klanken, maar prikt daar naarmate de show vordert steeds wat meer doorheen. Verrek, tussen haar teksten vol ellende door zien we de lieflijke Elena Tonra zelfs even glimlachen, vlak voor ze met Youth de grootste hit van de band inzet. Live legt de band nadruk op elektronica en percussie, waardoor nummers als uh… Numbers nóg wat meer als The xx klinken. En daar is natuurlijk nooit iets mis mee. Daughter heeft een helder geluid zonder onnodige poespas en vertaalt zijn twee fraaie platen, doorbraakalbum If You Leave en het recente Not To Disappear, op een fraaie manier naar het podium. Verdwijnen, dat doet de band geen moment. Daughter is soms net een kameleon, maar wie goed kijkt ziet prachtige kleuren.

Suede

Leuk hoor, al die relatief jonge acts, maar plek voor oude (niet vergane!) glorie is er op Down The Rabbit Hole ook, al lijkt het publiek het daar niet helemaal mee eens te zijn. De Hotot was eigenlijk het hele weekend nog niet zo leeg als bij de Britpoppers van Suede. En dat terwijl het vijftal van Brett Anderson (de artistiekelingen) zich in de jaren negentig kon meten met Oasis (de hooligans) en Blur (de nerds).

Suede

Twee decennia later is er eigenlijk niet eens zo heel veel veranderd. Anderson (hij lijkt synoniem voor Suede) combineert zijn geladen teksten met een energieniveau waar de meeste frontmannen die half zou oud als hij zijn veel van zouden kunen leren. Hij staat vaker op de monitoren op de rand van het podium dan op dat podium zelf, pakt letterlijk de camera, slingert met zijn microfoon (de manier waarop hij hem keer op keer opvangt verraadt jaren ervarin) en duikt al vroeg in de set het publiek in. De set van Suede geeft er reden toe: uitstekende plaat hoor, dat nieuwe Night Thoughts, maar het album wordt door slechts één nummer vertegenwoordigd in de setlist. In plaats van nieuw materiaal krijgt Down The Rabbit Hole een greatest hits-show voorgeschoteld, met klassiekers als Trash en Animal Nitrate vroeg in de set. De tent is inmiddels niet veel voller geworden (integendeel), maar Suede bezit duidelijk een harde kern fans. Veel wordt er niet meegezongen, hard wel.

Suede2

Karen Marie Aagaard Ørsted Andersen. Wie? MØ! Oh, die! Ja, die: de Deense zangeres heeft een verleden in punkrock, maar maakt inmiddels elektronische popmuziek, waarbij ze de handen ineen sloeg met kopstukken als Avicii en Major Lazer. Die laatste samenwerking leverde Andersen vorig jaar plotseling dé zomerhit van 2015 op met Lean On, het meest grestreamde nummer op Spotify ooit. In een matige gevulde Teddy Widder bewijst MØ echter dat ze ook solo een aantal hele aardige singles bezit: Kamikaze is het eerste hoogtepuntje, het recente Final Song volgt richting het einde van de set.

MO2

Tussen die singles in bevat de show van MØ echter te veel muzikaal purschuim. MØ show is er een van momenten, maar die momenten bevinden zich nog te ver uit elkaar om een sterk geheel te creëeren. Aan de energie van de Scandinavische zal het niet liggen: al bij de eerste nummers zit ze zingend op de rand van het publiek en loopt ze een rondje langs de voorste rij. Als met Lean On de allsbehalve onverwachte climax volgt, waagt ze zich zelfs aan een crowdsurfsessie. Eindbestemming? De Hotot.

MO

DMA’s

Oasis. Zo, hebben we dat meteen gehad. Ja, het Australische DMA’s klinkt en ziet eruit als het Manchesterse Oasis. Vandaag speelt het drietal uit Sydney (live een zestal) zijn grootste show tot op heden in een aardig gevulde Fuzzy Lop. De band heeft alle verplichtingen van de gag afgezegd, om scherp ten tonele te verschijnen. Dat gaat ten koste van het gevaar dat bij eerdere shows van de Australiërs nog weleens in de lucht kon hangen, maar het komt de oer-Hollandse gezelligheid ten goede. Er wordt op het podium veel gelachen en het is werkelijk onmogelijk om niet te glimlachen om gitarist Matt Mason (de grootste hooligan van het stel) die zijn versterker langzaam maar zeker vult met lege bierblikjes.

DMAs2

Ook op muzikaal gebied is DMA’s de perfecte afsluiter van een festivalervaring. Nummers als In The Moment en Lay Down zijn zonnige anthems die je ervan overtuigen om je laatste derie munten niet uit te geven aan een zeewierburger, maar aan drie bier. Delete, een fijn rustmoment in de energieke show, is een van de mooiste gitaarballades van de agelopen jaren. Eigenlijk willen we na de show van DMA’s op Down The Rabbit Hole nooit meer naar de platen van de band luisteren. Zo bijzonder als het was, wordt het waarschijnlijk zelden meer.

DMAs

Tweet Share
Geschreven door
Dirk
Dirk

Dirk raakte op Best Kept Secret 2013 verslaafd. Niet aan geestverruimende middelen, maar aan alternatieve muziek! Houdt van boeken en foto's, maar alleen degenen waar hij zelf niet op staat....