MENU
Festivalverslag: Down The Rabbit Hole 2016, dag 2 (+ foto’s)
26 juni 2016
2341 WOORDEN 6 MINUTEN

Muzify is op Down The Rabbit Hole 2016 met pen én camera! Het weer zit (voorlopig) mee en ook de acts laten het niet afweten. Op de tweede dag van de derde editie stonden onder meer The National, De Staat en Flume op het programma. In ons tweede dagverslag lees je recensies én zie je foto’s van hun shows en andere sets.

Whitney

Het is half drie en dat betekent dat de morgen op Down The Rabbit Hole op zijn einde loopt. In de Hotot moet het Nederlandse succesverhaal My Baby ervoor zorgen dat het publiek wakker wordt en blijft. Dat zit wel goed. Lukt het de Amerikaanse formatie Whitney in de Fuzzy Lop ook? Aan de ervaring van de bandleden zal het in ieder geval niet liggen. Whitney is de nieuwe band van Julien Ehrlich, drummer van wijlen Smith Westerns. Hoe nieuw? Nou zo nieuw dat debuutplaat Light Upon The Lake pas net uit is en het publiek in de Fuzzy Lop naar eigen zeggen de grootste menigte is waarvoor de band tot nu toe speelde.

Van zenuwen lijken echter geen sprake bij Ehrlich en zijn vijf bandleden. Dat de tent vol staat is in ieder geval deels de verdienste van de eerste regendruppels op Down The Rabbit Hole, dat ‘ie vol blijft is de verdienste van Whitney. De band speelt zijn soulvolle folk namelijk op een ruimtelijke manier die de genuanceerde laagjes van de nummers perfect tot uiting brengt. Als Ehrlich halverwege het optreden zijn bandgenoten aan het publiek voorstelt is het dan ook meer dan terecht dat hij de geluidstechnicus van dienst niet overslaat. Rommelig is Whitney, ondanks de hoeveelheid aanwezige instrumenten, geen moment. Écht gladgestreken gelukkig ook niet. Dat is bijvoorbeeld te danken aan de fraaie trompetpartijen de eerste kreetjes van euforie van de zaterdag uit weten te lokken.

Whitney speelt een korte set waarin succesvolle singles Golden Days en No Woman stragetisch gespreid zijn. Na veertig minuten zit de kennismaking van Whitney en Nederland er alweer op. Is dat erg? Ach, jammer hoogstens. Eigenlijk is vooral bewonderenswaardig dat Whitney zijn set niet op een onnodige manier uitbreidt met nummers die geen hond horen wil (zelfs niet de jonge honden die buiten nog steeds uit de lucht komen). De enige toevoegingen die worden gedaan op de sterkere tracks van eerdergenoemde debuutplaat zijn twee fraaie covers, waaronder een van Bob Dylans Tonight I’ll Be Staying Here With You. Smith Westerns was leuk hoor, maar de Golden Days van Julien Ehrlich (overigens de enige zingende drummer op het festival) lijken pas net begonnen te zijn.

Rhodes

Als we de gradaties van het Konijnenhol erbij pakken, bevindt de Britse singer-songwriter David Rhodes zich van alle acts misschien wel het dichtst aan de oppervlakte. Op het spectrum van slecht tot steengoed geven we hem het voordeel van de twijfel, maar op het spectrum van saai tot spannend is het al snel duidelijk dat aan de verkeerde kant van de scheidingslijn valt. Rhodes opent sterk met Close Your Eyes, Raise Your Love en Let It All Go, al is het maar goed dat hij voor ieder nummer even duidelijk zegt hoe het heet. Erg uiteenlopend is zijn set in de Fuzzy Lop niet.

downtherabbitholezaterdag-5

Naarmate het optreden vordert krijgen we niet alleen medelijden met het publiek, maar ook met de jonge zanger zelf. Is het echt mogelijk dat iemand zoveel leed te verduren krijgt? Op Better claimt Rhodes herhaaldelijk van wel: “I am feeling so much pain now.” We zouden hem graag op zijn blauwe ogen geloven, maar die gaan vandaag verscholen achter een zonnebril. De zon schijnt overigens niet: het komt met bakken uit de lucht. Rhodes doet ondertussen hard zijn best om ervoor te zorgen dat we het ook binnen niet droog houden. De basdrum vraagt regelmatig om een meeklapmoment, maar pas al Rhodes er bij afsluiter Turning Back Around persoonlijk om vraagt kunnen we dat van onze inmiddels vrij volle clichébingokaart afstrepen.

Omdat hij al een aantal bescheiden hits op zak heeft en een niet onaardige muzikant is weet Rhodes in ieder geval een deel van het publiek te overtuigen. Zijn vele dankwoorden weten zijn verder vrij ongeïnteresseerde podiumhouding aardig te verhullen. De originaliteitsprijs wint hij op Down The Rabbit Hole niet. Getuige de inhoud van zijn nummers heeft hij die troostprijs toch veel harder nodig.

downtherabbitholezaterdag-6

The Cinematic Orchestra

Waar The Cinematic Orchestra op de plaat grossiert in filmisch minimalisme, is op Down The Rabbit Hole vanaf de eerste seconde hoorbaar dat live de jazz-kant van het collectief van Jason Swinscoe overheerst. Kan dat dan wel, jazz op een popfestival? Natuurlijk wel, zo bewees BadBadNotGood vorige week nog op Best Kept Secret. The Cinematic Orchestra speelt echter een ander soort jazz, een soort die qua amusementswaarde de veters van BadBadNotGood’s materiaal nog niet mag strikken. (Regenlaarzen hebben geen veters, dus dat komt goed uit.)

The Cinematic Orchestra speelt zo goed als het kan (en dat is heel goed), maar het publiek weet de band enkel bij vlagen te bereiken. Dat lukt bijvoorbeeld met de elektronische opening, waarbij de saxofonist zichzelf samplet. Jammer genoeg keert noch de elektronische noch de experimentele kant van The Cinematic Orchestra terug in de rest van het optreden. The Cinematic Orchestra zou moeten klinken als een soundtrack bij een film. Niet stom bedoeld hoor, maar doe ons dan maar een stomme film.

downtherabbitholezaterdag-10

De Staat

De grootste rockband van Nederland? Kensington? Doe normaal! De Staat is de meest relevante Nederlandse rockformatie van het moment. Dat is niet alleen de verdienste van recente plaat O, maar ook van zijn voorgangers, de tourervaring die de Nijmeegse band opdeed (onder meer als support van Muse) én de video’s die het kwintet de afgelopen maanden keer op keer in de spotlight zetten. Leuk hoor, die twee shows op Pinkpop, maar op Down The Rabbit Hole, waar de band al voor de derde keer uh… staat, speelt de band van Torre Florim een thuiswedstrijd.

Dat houdt in dat de band vanaf het begin met 1-0 voorstaat. Florim & co. verzuimen echter niet om er binnen een uur tijd 10-0 van te maken, als het niet meer is. Opener Blues Is Dead is het startsein voor een ware biggest hits-show die niet alleen put uit het recente verleden, maar ook uit de verre variant, met Sweatshop als oude koe uit de Staat-sloot. Het zijn echter de nummers van de laatste twee platen, O en I_Con, die de tot de nok toe gevulde Hotot laten opleven: Peptalk en Input Source Select bijvoorbeeld. O ja, en die zon die plots terug is. Gebeurt volgens Florim altijd als De Staat speelt. We geloven hem meteen.

downtherabbitholezaterdag-12

Binnen voert de charmante frontman de temperatuur namelijk stukje bij beetje op richting het kookpunt. Dat kookpunt volgt op een manier waarvan iedereen al weet dat hij gaat komen, maar Witch Doctor is er niet minder intens om. Florim werkt zich het publiek in en laat het publiek tot tweemaal toe rond zich draaien als douchewater rond een putje. Overigens doet hij dat niet voordat de Hotot uitgebreid geknield heeft voor Tsaar Torre en zijn Staat. Bij het afscheid handelt Florim alvast de formaliteiten af: “Tot volgend jaar.” De headlinepositie op Down The Rabbit Hole lijkt voor de Staat niet onhaalbaar. Nu op naar grote broer Lowlands.

downtherabbitholezaterdag-13

Savages

De manier waarop De Staat tekeer gegaan is in de grootste tent van het terrein moet het Londense kwartet Savages ervan overtuigd hebben dat het festival na vandaag af is. Het viertal speelt de Teddy Widder zonder dollen aan gort alsof we de tent na hun show weer netjes op kunnen vouwen en in een doosje kunnen doen. Qua stijl doet de band, met recente plaat Adore Life op zak, wat denken aan PJ Harvey die de vrijdag van Down The Rabbit Hole headlinede. Ook Jenny Beth & co. vuren hun nummers met dodelijke precisie af op hun publiek. De enige vorm van onweer die Down The Rabbit Hole (tot nu toe) mee heeft gekregen is Savages: de band overdondert zijn publiek met iedere track.

Die tracks klinken, voor zover dat mogelijk is, live nóg wat harder en intenser dan op de ijzersterke platen van de Britten. Overigens bestaat de show van Savages niet alleen uit rocken en raggen; hun set zit juist vol contrasten. Binnen een paar seconden wisselt Beth, die haar lijkbleke lichaam net als haar bandgenoten volledig in het zwart gestoken heeft, van een schreeuw tot doodse stilte. Pessimistisch? Welnee, dat Adore Life is welgemeend. Beth heeft op de valreep ook nog een goed advies voor haar publiek: “Don’t let the fuckers get you down.” Geldt ook voor die regen trouwens. En Down The Rabbit Hole? Dat geeft massaal gehoor. De energie was op de tweede dag even met het water het Rabbit Hole door gezonken, maar het vuur is met De Staat en Savages helemaal terug. En dan doelen we eigenlijk nog het minst op die bal lava in de lucht.

Mura Masa

Die zon is nog niet onder of de eerste producer van de avond dient zich aan. Dan blijkt dat het terrein van Down The Rabbit Hole niet alleen een kerk en een piratenschip herbergt, maar ook een geruchtenmolen. En die heeft zijn werk goed gedaan. De verhalen van Mura Masa’s shows op Lowlands, Catch en Pitch hebben duidelijk de ronde gedaan: de Fuzzy Lop stond deze editie nog nooit zo vol als voor de show van de Britse jongeling Alex Crossan.

De Brit is een telg van de producersgeneratie die het liefst alles met een drumstok doet. Hoewel hij omringd wordt door apparaten van alle soorten en maten, zien we Crossan dan ook met name in de weer met zijn elektronische drumstel. Daarnaast zingt en samplet hij onder meer. Een groot deel van de zang wordt daarnaast verzorgd door de zangeres, Bonzai, die Crossan heeft meegenomen. Het onderscheidt zijn show van die van zijn genregenoten en zorgt ervoor dat de producer niet in zijn eentje voor al het leven in de brouwerij hoeft te zorgen. Écht grote hits heeft Mura Masa nog niet, al doen nummers als What If I Go? en Firefly het wel extra goed. Maar eigenlijk is vanaf de eerste seconde iedere track een schot in de roos.

Mura Masa zet een veelzijdige show neer die invloeden vanuit alle hoeken van de Britse danswereld vertoont. Zijn set is gebouwd op house, maar Crossan speelt ook met invloeden vanuit dubstep, UK garage, grime en R&B. Mura Masa’s concert op Down The Rabbit Hole vormt geen stijlbreuk met zijn geslaagde shows op andere Nederlandse festivals. Het lijkt een kwestie van tijd tot er nog meer volgen.

The National

Zou het een primeur zijn, een headliner die zijn openingsnummer niet kan spelen? Het overkomt The National, dat de zaterdagheadliner van Down The Rabbit Hole 2016 is. Een nieuw nummer, Find A Way, wordt aangekondigd, maar na een kleine minuut breken Matt Berninger & co. het nummer plotseling af. Het is een rommelig begin van een concert dat eigenlijk een uur lang wat rommelig blijft. Niet dat The National zich niet herpakt overigens: Don’t Swallow The Cap is de nieuwe setopener en met Trouble Will Find Me en Bloodbuzz Ohio volgen vroeg in de set twee onwaarschijnlijke meezingers. Ook Squalor Victoria is een vroeg hoogtepunt in de set.

downtherabbitholezaterdag-15

Het blijft trouwens een imponerende aanblik, de boomlange Matt Berninger. Hij wordt geflankeerd door de gebroeders Dessner en vijf andere bandleden en staat zelden langer dan tien seconden op een plek stel. Als een bezopen zwerver dwaalt hij verward of quasi-verward over het podium. Ten alle tijden houdt hij een alcoholische versnapering binnen handbereik. Het komt de connectie met het publiek niet ten goede, hoewel nummers als Afraid of Everyone en het verstilde I Need My Girl prachtuitvoerigen aangemeten krijgen. De tweede helft van de show is met onder meer England, Terrible Love en Mr. November nóg wat sterker. The National speelt op Down The Rabbit Hole niet zijn beste show ooit, maar zet nog altijd een zeer overtuigende set neer. Dat wil wat zeggen.

downtherabbitholezaterdag-14

Flume

Waar zich eerder op de avond in de Fuzzy Lop een kroonprins aandiende, staat de koning van de drops een paar uur later in de Teddy Widder. Vrijwel eigenhandig zette Flume (echte naam Harley Streten) Australië op de wereldwijde elektronica-kaart. De Australiër opent zijn show met Helix, de eerste track van zijn recentelijk verschenen tweede plaat Skin én een van de sterkste nummers op dat album. Daarna volgt direct hit Holding On, waarmee de nacht definitief geopend is.

Flume laat ook live horen dat er niet of nauwelijks producers rondlopen die een unieker geluid hebben dan hij. Iedere drop die hij liefdevol laat vallen, draagt als het ware zijn watermerk. De show schetst daarnaast een veelzijdig beeld van de muzikant Streten. Zowel zijn eigen singles als zijn remixes krijgen voldoende aandacht: zo wordt zijn versie van Lorde’s Tennis Court direct gevolgd met recente singles Never Be Like You en Smoke and Retribution. De vocalen bij die singles komen, zoals altijd bij Flume, van het bandje. Geen probleem. Maar naarmate de set vordert dringt de vraag zich op wat er eigenlijk niet van dat bandje afkomt. Flume is, net als Mura Masa dus, druk in de weer met een drumstok en draait volle continu aan de knopjes op zijn fraaie tafel, maar van toegevoegde waarde lijken zijn inspanningen niet: de singles zijn exacte kopieën van hun studioversies. Of dat ligt aan het feit dat Flume een hele goede of juist een hele slechte DJ is, is vanuit het letterlijke standpunt van het publiek niet goed te zien en vanuit het figuurlijke helemaal niet zo belangrijk.

Want wat hij ook doet, het werkt wel. Iedere keer dat je denkt dat de set doodvalt, knalt hij er een nóg hardere drop overheen. Sterker nog: hoe saaier de opbouw, hoe euforischer de drop, zo lijkt het haast. Het is inmiddels flink afgekoeld, maar als Flume zijn set afsluit met kersen op de taart Drop The Game en zijn remix van Disclosure’s You & Me, merken we daar helemaal niets meer van. Dikke Plume!

downtherabbitholezaterdag-17

Tweet Share
Geschreven door
Dirk
Dirk

Dirk raakte op Best Kept Secret 2013 verslaafd. Niet aan geestverruimende middelen, maar aan alternatieve muziek! Houdt van boeken en foto's, maar alleen degenen waar hij zelf niet op staat....