MENU
Festivalverslag: Down The Rabbit Hole 2016, dag 1 (+ foto’s)
25 juni 2016
1716 WOORDEN 4 MINUTEN

Muzify is op Down The Rabbit Hole 2016 met pen én camera! Het weer zit (voorlopig) mee en ook de acts laten het niet afweten. Op de eerste dag van de derde editie stonden onder meer PJ Harvey, Mac DeMarco, Everything Everything en Courtney Barnett op het programma. In ons eerste dagverslag lees je recensies van Dirk Baart én zie je foto’s van Hannah Jacobs van hun shows en andere sets.

Sun Kil Moon

Niet alleen op Best Kept Secret, maar ook op Down The Rabbit Hole blijkt het meteen een probleem: de toegenomen toeschouwersaantallen zorgen voor een toename in praatpubliek, dat iets voor vieren de Fuzzy Lop (wij hebben de namen van de tenten ook niet bedacht) prima heeft weten te vinden. In tegenstelling tot op Best Kept Secret, heeft het daar de hulp van het slechte weer niet eens bij nodig. En wat zien we daar in de buurt van het mooi-roze-is-niet-lelijk festivalbandje? Juist, een telefoon. Mark Kozelek, vandaag met zijn formatie Sun Kil Moon, heeft er een oplossing voor bedacht: lief vragen om mensen alsjeblieft geen foto’s willen maken en of ze zo vriendelijk willen zijn om hun mond te houden. En het daarna nog een keer vragen. Een stukje minder lief.

Het werkt met name in het begin van de set averechts. Al voor de eerste toon geklonken heeft beginnen wat gasten luidkeels te schreeuwen en bij het tweede nummer wordt zelfs meegeklapt. Bij Sun Kil Moon ja. Kozelek zelf heeft het zelf al snel door: “I’m trying to make some magic happen here. It’s not gonna work.” Het roept een vraagstuk op: moet een muzikant het publiek met woord tot stilte manen of wordt het vanzelf wel stil als de muzikant indruk weet te maken? Magie forceer je niet, dat lukt Kozelek & co. vandaag op Down The Rabbit Hole dan ook niet. Maar de omstandigheden moeten natuurlijk wel wat toverkunst toestaan. En ook dat was niet het geval.

Michael Kiwanuka

Michael Kiwanuka is een soulzanger die hoorbaar gebukt gaat onder zwaar leed. In het geval van Kiwanuka bestaat dat leed niet alleen uit abstracte zaken zoals liefde en angst. Nee, het heeft ook een naam: Home Again. Het nummer is de hit van de Brit, een kabbelende meezinger die over ieders tong rolt. Die hit kan je als eerste spelen, om er vanaf te zijn, maar het risico dat de helft van de mensen dan doodleuk vlotten gaat bouwen is (zeker op een festival met zoveel randprogrammering als Down The Rabbit Hole) aanwezig en de tent staat al niet bijster vol.

DTRHvrijdag-2 - kopie (2) - kopie

Daarom laat Kiwanuka, die vergezeld wordt door een vijfkoppige band wiens geluid zo vol is als de stem van zijn frontman, zijn publiek wachten. En nog meer wachten. De nummers, waarvan een aanzienlijk deel afkomstig is van zijn binnenkort te verschijnen tweede plaat Love & Hate, worden uitgetrokken tot jamsessies die toch wat minder blijft plakken dan de modder aan onze regenlaarzen. We snappen ineens waarom het publiek weleens door een optreden heen praat. Als uiteindelijk Home Again als voorlaatste nummer volgt, is de eerste meezinger van Down The Rabbit Hole 2016 een feit. Daarna maakt Kiwanuka zelfs indruk met de uitgebreide versie van Love & Hate, niet alleen met zijn stem.

DTRHvrijdag-3 - kopie (2) - kopie

Parquet Courts

Op Down The Rabbit Hole 2014 speelden ze tegelijk met The Black Keys, op Pinkpop 2016 waren ze te alternatief en op Eindhoven Psych Lab te mainstream. Kortom, Parquet Courts en Nederlandse festivals, het is nog geen match made in heaven. Vandaag komt de band, de allereerste die voor de tweede keer op Down The Rabbit Hole speelt, daar verandering in brengen. Het is grotendeels aan het sterke nieuwe album Human Performance te danken dat dat lukt. De Texaanse New Yorkers openen weliswaar met oudje Master of my Craft, maar daarna ligt de nadruk toch echt op het recente materiaal. Slacker-hitparade? Zoals ze in de opener zelf zingen: “Forget about it.” Overigens zorgen die oudjes wel voor de eerste moshpits en crowdsurfers van het festival. Dat dan weer wel.

Verder blijken de tracks van Human Performance ook live wat genuanceerder en interessanter dan hun voorgangers. Hoogtepunten in de set, waarin de heren niet nalaten zich in het zweet te werken, dienen zich aan in de vorm van eigenlijk ieder nummer dat van de plaat gespeeld wordt: Outside, Dust, Berlin Got Blurry, Human Performance, I Was Just Here, Captive of the Sun en One Man No City. Parquet Courts op een Nederlands festival: zo kan het dus ook.

Courtney Barnett

Down The Rabbit Hole is een perfecte graadmeter voor het succes van de Australische grungerockster Courtney Barnett. Op de eerste editie in 2013 stond ze nog weggestopt op de planken van de kleinste tent te spelen voor een handvol mensen, nu speelt ze met speels gemak (eigenlijk doet ze alles met speels gemak) de tweede tent van het festival vol op een mooi tijdstip in de avond. Niet dat Barnett zich er naar gedraagt overigens: ze raffelt haar nummers af in de meest positieve zin van dat werkwoord. De eerste die die behandeling ondergaat is Dead Fox, een van de sterkste tracks van haar debuutplaat Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit. De andere uitblinkers van dat album zijn vakkundig over de show verspreid, waardoor het concentratieniveau op het podium en in het publiek geen moment inzakt.

DTRHvrijdag-7

Al snel is duidelijk dat het niet alleen draait om de muziek van Barnett, maar ook om haar charmante verschijning en haar humor in en buiten haar nummers, dat ontwapenend werkt. De vrije associaties in de tekst van hit Pedestrian At Best, die halverwege de show wordt gespeeld, klinken als tongbrekers, maar ze worden stuk voor stuk meegezongen in de tent die inmiddels de grens van de euforie nadert. Barnett en haar bandleden spelen geen noot meer dan ze moeten spelen: met een effectiviteit waar iedere ploeg op het EK jaloers op zou zijn scoren ze goal na goal. Dat het gewillige publiek inmiddels wat wegheeft van een open goal is slechts de verdienste van Courtney Barnett. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.

DTRHvrijdag-6

Mac DeMarco

Een man die dat motto niet helemaal begrepen heeft, is Mac DeMarco, die na Barnett in de Hotot speelt (we hebben slackers nog nooit zo snel zien lopen). Daar blijkt al snel dat dat Konijnenhol niet langer het eigendom is van Alice, maar dat het vanaf heden toebehoort aan Big Mac (met joppiesaus, zo legt hij zijn voorkeur tijdens de show uit). De Amerikaan opent sterk met de bekendste nummers van zijn laatste twee releases, respectievelijk The Way You’d Love Her en Salad Days. Ook in de rest van de set komen gergeld liefdesnummers (alles is bij Mac DeMarco een liefdesnummer) van die recente albums, Another One en Salad Days voorbij.

DTRHvrijdag-13

De echte euforiemomenten volgen echter als oude koeien Cooking Up Something Good en Ode To Viceroy (vandaag Ode to Joppiesaus) van stal worden gehaald. O ja, én wanneer DeMarco en de zijnen besluiten het podium besluiten te decoreren met de planten die inmiddels door de voorste rijen van het publiek circuleren (in dit geval doelen we gek genoeg op échte planten). Via andere hoogtepunten als Let Her Go, My Kind of Woman, Freaking Out the Neighbourhood en afsluiter Chamber of Reflection, waarbij de crowdsrufers niet meer van de lucht zijn, toont DeMarco aan dat de lijn tussen geniaal en gek dun is. (En wit.) Hebben we het leukste concert van Down The Rabbit Hole 2016 op vrijdagmiddag al gehad? De kans lijkt aanwezig.

DTRHvrijdag-11

Everything Everything

Zijn we net lekker op gang aan het komen, hapert de motor: het Britse Everything Everything blijkt een diesel. Bij de eerste nummers van de set, waaronder hitje Kemosabe, zijn de vocalen van frontman Jonathan Giggs niet (aan) te horen. Dat is niet zo gek hoor, want de beste man zingt driekwart van het concert in een falset waar Matt Belammy jaloers op zou zijn. Toch is het zonde dat de vocale sectie het wat laat afweten in het begin van de show, want juist de stem speelt zo’n belangrijke rol in het eigenzinnige werk van Everything Everything. Dat blijkt goed als de band zich na de – letterlijk en figuurlijk – valse start herpakt. En hoe.

DTRHvrijdag-14

Everything Everything is net als bands als Foals nogal fan van ingewikkelde ritmes en gitaarloopjes. Is dat vervelend op een festival? Niet als die er haast machinaal uit worden gestampt. De tweede helft van de set, die wat meer leunt op het geslaagde recente album Get To Heaven, voegt zich dan ook bij de hoogtepunten van de eerste dag. Spring / Sun / Winter / Dread opent de dansvloer, waarna het oudere Photoshop Handsome en nieuwe singles No Reptiles, Regret en climax Distant Past hem vullen. Duurt even, maar dan heb je ook wat. Lieve jongens zijn het ook trouwens. Op de dag van het vertrek van Groot-Brittannië uit de Europese Unie drukken ze ons op het hart: “We didn’t vote to leave you.” Goed zo jongens, jullie mogen blijven.

DTRHvrijdag-15

PJ Harvey

Als Everything Everything zich al uitspreekt over de uitslag van het Britse referendum, dan zal de eerste headliner van Down The Rabbit Hole 2016, PJ Havrey, dat ook wel doen. Let England Shake is niet voor niets de titel van haar meest bekende en Mercury Prize-winnende plaat. En ja hoor, ze heeft in haar set ruimte gemaakt om het gedicht No Man Is An Island van John Donne uit 1624 voor te dragen. Het betoverende intermezzo draagt bij aan de balans die Polly Jean Harvey en de haren in de Hotot vinden tussen een militaire operatie en een kerkdienst (die kerk is even verderop op het terrein, maar die grote tent is toch wat praktischer). Harvey’s acht(!)koppige band vuurt haar nummers, voornamelijk afkomstig van haar recente The Hope Six Demolition Project, met angstaanjagende precisie af op het publiek, dat er inmiddels in geslaagd is de uit de kluiten gewassen tent te vullen.

DTRHvrijdag-19

Uiteindelijk komen ook oude bekenden als To Bring You My Love voorbij en is het geluid op het terrein eindelijk alleen afkomstig van gejuich. PJ Harvey heeft het met een magistrale set meer dan verdiend. Terwijl ze met haar saxofoon accenten legt, raast de snelheidstrein door een set die haar carrière vat, mede door de altijd aanwezige nadruk op nieuw materiaal. PJ Harvey verkiest mysterie boven menselijkheid en het werkt als een tierelier.

Tweet Share
Geschreven door
Dirk
Dirk

Dirk raakte op Best Kept Secret 2013 verslaafd. Niet aan geestverruimende middelen, maar aan alternatieve muziek! Houdt van boeken en foto's, maar alleen degenen waar hij zelf niet op staat....