MENU
Festivalverslag: Best Kept Secret 2016, dag 3 (+ foto’s)
20 juni 2016
1546 WOORDEN 4 MINUTEN

Best Kept Secret 2016 zit er (helaas) op! In ons derde en laatste dagverslag lees je recensies van de shows van headliner Jamie xx, Two Door Cinema Club, Yeasayer, Ásgeir, Half Moon Run en VANT. Daarnaast zie je foto’s van onze fotograaf Hannah Jacobs!

VANT

Mattie Vant – frontman van het viertal dat zijn achternaam draagt – is zo’n gast die er nog cool uitziet als hij een witte broek en een Superman-shirt draagt. Dat Superman-shirt is overigens best symbolisch, want VANT lijkt een missie te hebben. De band heeft nog geen album op zak, maar is binnen de kortste keren uitgegroeid tot een van de meest veelbelovende rockbands. In Nederland heeft de band onder meer een geslaagde show op Eurosonic Noorderslag achter de rug. Is het hoogste doel de headlinepositie terugveroveren van die vreemde gast die er vanavond met zijn draaitafels staat? Voor VANT niet. Het viertal, volgens de zanger afkomstig van planet Earth (zijn accent verraadt zijn Ierse roots), staat op het hoofdpodium van Best Kept Secret om de mensheid te redden.

Van alle bands op Best Kept Secret 2016 is VANT degene die zich het meest uitspreekt op het gebied van politiek. Zelfs Sleaford Mods moet voor de jonge honden onderdoen. Al vroeg in de set, die wordt geopend met single The Answer, draagt Mattie Vant een nummer op aan de slachtoffers van de schietpartij in Orlando van vorige week. Iets later in de razendsnelle set zingt de jongeman nog over imigratiewetten, vluchtelingen en wapenbezit én spoort hij alle Britten aan ervoor te zorgen dat Groot-Brittannië (de band woont inmiddels in Londen) in de Europese Unie blijft. Hun grunge komt natuurlijk niet geheel tot zijn recht op het ontwakende veld voor het hoofdpodium, maar nummers als Parking Lot en Fly-By Alien brengen het publiek wel degelijk in beweging. In een interview zei Mattie Vant kort geleden nog dat hij zijn band net zo groot wil maken als U2. Dat lijkt met dit optreden in Best Kept Secret in gedachten niet onhaalbaar.

VANT-8

Half Moon Run

Het ligt vast niet alleen aan de manier waarop VANT de boel op Stage ONE aan stukken heeft gespeeld, maar de volgende band, het Canadese folkkwartet Half Moon Run, kampt met technische problemen: er is geen stroom. Gelukkig zijn de jongens, onder leiding van posterboy Devon Portielje (de trotse bezitter van Nederlandse roots), niet vies van een beetje inspiratie. Rondom de enige microfoon die werkt openen ze met een prachtige akoestische uitvoering van Devil May Care, inclusief gitaren, samenzang en mondharmonica. Daarna werkt alles wel weer, toch? Nou, nee. De gitaar van Portielje begeeft het keer op keer. Het komt zijn technicus op een scheldtirade te staan, die het publiek via de microfoon enigszins meekrijgt. Verder zijn het hele lieve jongens hoor.

Daarbij moeten we wel aantekenen dat het materiaal van de recente tweede plaat Sun Leads Me On een stuk zwaarder is dan de nummers van debuut Dark Eyes. De elektrische gitaar is minstens zo aanwezig als de akoestische en ook voor de drie drumconstructies die zich op het podium bevinden is een belangrijke rol weggelegd. Geen van de vier bandleden beperkt zich tijdens de korte doch krachtige set overigens tot één instrument. Half Moon Run beschikt over sterke nummers die elkaar op een fijne manier afwisselen, met Full Circle als prachtige afsluiter. De band verzuipt geen seconde op het grote podium (ook het publiek blijft vandaag gelukkig droog): Half Moon Run laat de zon schijnen.

halfmoonrun

Yeasayer

Zoveel nationaliteiten als er in Brooklyn rondlopen, zoveel muziekstijlen combineert de New Yorkse formatie Yeasayer, die dit jaar met Amen & Goodbye zijn vierde plaat uitbracht. Yeasayer voelt bij vlagen aan als de vreemde oom van Vampire Weekend. Het podium van het viertal staat vol met lichtgevende poppen, waar frontman Chris Keating handig gebruikt van maakt door het publiek op het ritme van de lichten mee te laten klappen. Dat publiek wordt sowieso meer en meer bij de show betrokken. Niet zo gek, want naarmate de show vordert worden de nummers van Yeasayer alsmaar dansbaarder.

De sterke tweede helft van de show, die wat tam begint, ontspringt vanuit de recente single Silly Me en kronkelt daarna via hitgevoelige refreinen en psychedelische passages via O.N.E., Sunrise en I Am Chemistry naar een climax. Daarbij toont de band zich niet bang om, net als op plaat, te experimenteren met complexe ritmes en invloeden vanuit Aziatische en Afrikaanse muziek (hetgeen af en toe doet denken aan Paul Simon’s Graceland). Yeasayer is een muzikale versie van The Big Apple, zonder rotte plekken.

dazzledsticks-2

Ásgeir

Leuke vraag voor bij je volgende muziekquiz: welke IJslandse muzikant verkocht de meeste albums ooit? Sigur Rós natuurlijk! Nope. Het juiste antwoord dient zich zondagmiddag aan op Stage TWO van Best Kept Secret 2016: Ásgeir Trausti is de naam. Trausti maakte indruk met zijn debuut Dýrð í dauðaþögn, dat door John Grant werd vertaald tot In The Silence. Op dat album mengt Ásgeir warme elektronica met de ijskoude teksten die zijn vader schreef. Of dat live werkt? Niet echt. Ásgeir pakt met zijn trage tranentrekkers donderwolken boven de tent samen. En daar hebben, na twee dagen vol regen, niet veel mensen behoefte aan.

Het helpt niet mee dat er tussen de nummers door niet of nauwelijks gelachen of gepraat wordt. We snappen best dat het bij de nummers hoort, maar verder is Best Kept Secret heus niet zo verschrikkelijk. Het gebrek aan visuals bij de show helpt ook niet bepaald mee. Niets positiefs te melden? Jawel, want muzikaal zit het wel snor bij de bebaarde IJslander. Zijn zang, die doet denken aan Bon Iver’s Justin Vernon, is dik in orde en met prijsnummers als King and Cross en Going Home én een cover van Nirvana’s Heart-Shaped Box wat later in de set durven we toch nog voorzichtig te glimlachen.

asgeir-2

Two Door Cinema Club

Als we na Ásgeir het veld voor ONE oplopen, lijkt het wel of we in de spiegel kijken: zoveel glimlachen zagen we dit weekend zelden bij elkaar. Niet zo gek trouwens, want een band die een beter feestje kan bouwen dan Two Door Cinema Club stond eigenlijk nog niet op het hoofdpodium. We moeten toegeven dat zelfs wij even vergeten waren hoe veel hits de Ieren wel niet op zak hadden. Goed, de teksten van het drietal (dat twee extra muzikanten bij zich heeft) zijn niet de meest ingewikkelde van het weekend, maar het zegt nog steeds veel dat een aanzienlijk deel van het publiek de nummers van Tourist History en Beacon woord voor woord kan meezingen.

Waar toeschouwers hun confettikanonnen bewaard hebben voor de show van Two Door Cinema Club, bewaart de band zelf het lekkerste niet per se voor het laatst: de set wordt voortvarend geopend met Sleep Alone en Undercover Martyn. Best Kept Secret hoeft daarna niet lang te wachten op de volgende hit. Changing of the Seasons van het gelijknamige tussendoor-EP’tje volgt als vijfde, en na het titelnummer van de eerste nieuwe plaat in vier jaar, Gameshow, volgen ook Sun en I Can Talk. De fraaie lichtshow van de band bewijst zijn waarde bij nieuwe single Are We Ready (Wreck), die al voorzichtig schittert in de ondergaande zon. Daarna werkt Two Door Cinema Club zonder om de hete brei heen te draaien toe naar een bloedhete climax die bestaat uit Something Good Can Work, Someday, Cigarettes in the Theatre en What You Know. Leuk hoor, al die bands op Best Kept Secret die ingewikkelde muziek maken, maar als je zoveel hits hebt als Two Door Cinema Club, doe je iets goed. Heel goed.

twodoorcinemaclub-4

Jamie xx

Zo’n veilige boeking als Editors was als zaterdagheadliner, zo riskant (en een tikje controversieel) is die van Jamie xx als festivalafsluiter. Best Kept Secret en elektronica, dat gaat in principe goed, maar op het hoofdpodium was op de afgelopen edities nog niet zoveel plaats voor dj’s als op een festival als Lowlands. De dj van dienst heeft bovendien pas één eigen album op zak en draait bepaald niet altijd de sterren van de hemel. Als remixer en bandlid van The xx heeft Jamie Smith zijn sporen recentelijk verdiend, als dj put hij uit een wat verder verleden. Zo is de Engelse danscultuur rijkelijk vertegenwoordigd in zijn set op Stage ONE.

Smith grijpt daarbij niet terug op de meest obscure platen, maar stopt zijn set vol met subtiele aanknopingspunten. Dat is, al duurt het vaak maar een paar seconden, een fijne tegemoetkoming aan een publiek dat, hoewel het nachtprogramma van BKS zich ook dit jaar weer bewees, waarschijnlijk wat meer gewend is aan bandjes. Op het hoofdpodium draait Smith onder meer zijn remix van Florence + The Machine’s You’ve Got The Love, Idris Muhammed’s Could Heaven Ever Be Like This (de bron van de sample voor Loud Places, dat later voorbij komt) en New Order’s Blue Monday. Af en toe mixt hij die platen met materiaal van zijn solodebuut In Colour, waarvan Gosh, SeeSaw, Sleep Sound en hit Loud Places over het goed gevulde veld schallen. (Good Times, dat ontbreekt, was overigens geen overbodige luxe geweest.) Festivaldirecteur Robert Swarts doet zijn best het dag- en het nachtprogramma op elkaar aan te laten sluiten. Als Jamie xx met het afsluitende Loud Places het veld voor een laatste keer verenigd, slaagt Best Kept Secret op een magistrale manier in die missie.

Tweet Share
Geschreven door
Dirk
Dirk

Dirk raakte op Best Kept Secret 2013 verslaafd. Niet aan geestverruimende middelen, maar aan alternatieve muziek! Houdt van boeken en foto's, maar alleen degenen waar hij zelf niet op staat....