MENU
Festivalverslag: Best Kept Secret 2016, dag 1 (+ foto’s)
18 juni 2016
2016 WOORDEN 5 MINUTEN

Muzify is op Best Kept Secret 2016! De eerste dag werd geopend door het Britse Kid Wave en geheadlined door de Amerikaan Beck. Hieronder lees je ons dagverslag, met recensies van de shows van The Slow Show, Mystery Jets, Bombino, Beach House, Christine & The Queens en meer! Inclusief fotoverslag door Hannah Jacobs.

Kid Wave

De eer om Best Kept Secret 2016 te openen ligt in de handen van het Britse viertal Kid Wave. Waar de vorige editie door METZ met ronkende motoren uit de startblokken geschoten werd, wordt de sleutel nu heel wat lieflijker in het contact omgedraaid. Het kwartet, dat werd opgericht door de Zweedse zangeres Lea Emmery, speelt op FIVE shoegaze van zijn debuut Wonderlust, dat vorig jaar na een aantal veelbelovende singles verscheen.

Emmery zorgt niet alleen voor wat multi-culti binnen Kid Wave, maar ook voor het avontuurlijke randje van de bij vlagen wat brave rock. De band beschikt beslist over aardige nummers en een eigen geluid is tot op zekere hoogte ook aanwezig. Waaraan het echter ontbreekt is écht memorabel materiaal, laat staan een hit. Met Kid Wave kent Best Kept Secret 2016 een geslaagde opener, maar of we de band in de komende jaren zullen terugzien op een groter podium, is de vraag.

BestKeptSecretVrijdag

The Slow Show

Een riskante boeking op Stage TWO dient zich aan met de set van het Britse folkcollectief The Slow Show, dat tourde met stadsgenoten Elbow en op Into The Great Wide Open en London Calling stond. Met een beetje pech sukkelen Rob Goodwin en de zijnen het net ontwaakte publiek met het grootste gemak terug in slaap. Over publiek heeft de band uit Manchester, die vorig jaar debuteerde met White Water (dat volgens Goodwin in oktober wordt opgevolgd), niet te klagen. Buiten komt het inmiddels met bakken uit de lucht, zoals het volgens de sympathieke frontman bij elk concert van The Slow Show doet (‘a Manchester curse’). Ook binnen zal het niet lang droog blijven.

Al snel begint The Slow Show, dat op het eerste gezicht doet denken aan een groepje huisvaders dat de ouderavond niet heeft weten te vinden, namelijk tsunami’s aan tranentrekkers in TWO uit te storten. Vanaf opener Dresden presenteert het vijftal gelaagde nummers die worden opgeluisterd met strijkers (van tape) en een hoorn. Het meest in het oor springende aspect van de set is echter de basstem van Goodwin, die bij vlagen versmelt met het geluid dat de basgitarist rechts van hem produceert. Hij zingt haperend, alsof hij tegen zijn tranen aan het vechten is, hetgeen niet eens onwaarschijnlijk lijkt. In combinatie met zijn nonchalante houding, die doet denken aan zaterdagheadliner Editors’ Tom Smith, zorgt hij ervoor dat het net lijkt alsof hij een gesprek voert met zijn geliefde. Oh wacht, die is er niet meer, dat is nu juist het probleem.

Editors? Nee, The Slow Show doet nog nét wat meer denken aan een andere band die óók als headliner in Nederland is deze festivalzomer. Wie het oeuvre van The National uit zijn hoofd kent, heeft namelijk al lang ontdekt dat de band van Goodwin zich zelfs naar Matt Beringer & co. heeft vernoemd. Doe ons, hoewel nummers als afsluiter Bloodline en publieskfavoriet Paint You Like a Rose prima werken, tóch maar de echte.

BestKeptSecretVrijdag-3

Bombino

De omslag qua sfeer kan niet veel groter zijn: na de tranentrekkers van The Slow Show volgt de Tuareg-blues van Bombino, de eerste act op het hoofdpodium. Hoewel het zandstrand door de regen inmiddels wat minder als een woestijn aandoet, slagen Omara Moctar en zijn kompanen er al snel in de zon door te laten breken, letterlijk en figuurlijk. Ondanks, of misschien juist door het onbegrip van het publiek met betrekking tot de politieke lading van Bombino’s bluesrock, verandert de modderpoel zich al snel tot een dansvloer.

Moctar toont zich niet slechts een uitstekende gitarist (zijn bijnaam is niet voor niets ‘de Jimi Hendrix van de Sahara’) maar ook een charmante frontman. Hoewel het grootste deel van de publieksparticipatie wordt geregeld door zijn gehandschoende bassist (inclusief ontwapenende praatjes in het Nederlands), lijkt de glimlach die zich onder een vlassig snorretje om Moctars lippen trekt hetgeen te zijn dat band en publiek opzweept. De show opent met Akhar Zaman, leadsingle van Bombino’s recente plaat Azel, maar voert het publiek daarna door het rijke verleden van de ervaren muzikant, die onder meer samenwerkte met The Black Keys en The Rolling Stones. Tegen het eind van de set verzandt (pun not intended) Bombino wat te vaak in gitaarjams (dat snappen we best als je zo kan spelen hoor), waardoor het optreden op het veld wat meer aan begint te doen als een ongemakkelijke vorm van Westers aapjeskijken. Het is de enige pessimistische noot bij een show die verder grossiert in optimisme.

BestKeptSecretVrijdag-4

Beaty Heart

De show van het Britse trio Beaty Heart is reden tot ons eerste bezoek aan het volledig vernieuwde THREE. Op die plek wil Best Kept Secret nog meer dan voorheen een clubvibe tot stand brengen: de zijkanten van het gevaarte zijn volledig dichtgetimmerd. Zonde dat Rock Werchter de podiumnaam The Barn al bezet heeft. De vernieuwing blijkt overigens uitstekend te werken, ook met dank aan een fraai lichtplan. Een belangrijke rol in de ervaring is daarnaast weggelegd voor de nieuwe koers die Beaty Heart vaart op het te verschijnen tweede album Till The Bomb, de opvolger van Mixed Blessings dat de band vergelijkingen met Vampire Weekend en Animal Collective opleverde.

Op Till The Bomb slaan de Londenaren de handen ineen met producer David Wrench, die onder meer werkte met Jungle, FKA Twigs en Caribou (dat op de zaterdag van Best Kept Secret staat). De samenwerking werpt met nieuwe singles als Soft Like Clay en Flora, dat als afsluiter wordt gebruikt, direct vruchten af. De invloeden vanuit house en dub die de indie van Beaty Heart hebben geïnfecteerd maken het voorheen al tropische tafereel nog wat kleurrijker. Het komt het eigen geluid en de aanstekelijkheid van de nummers enkel ten goede. Het is pas zes uur, maar dat deert niet: hoe vaker de handen van de drie Britten de zeer aanwezige percussiesectie betasten, hoe vaker de voetjes van de vloer gaan. Best Kept Secret staat niet stil, het publiek ook niet.

BestKeptSecretVrijdag-5

Mystery Jets

Leuk hoor, al die innovaties, maar soms verlangen we terug naar de goede oude tijd waarin we nog gewoon met cash betaalden voor smerige, lauwe hamburgers. Ook op dat gebied voorziet Best Kept Secret echter: niet in die smerige hamburgers of in de mogelijkheid om flappen te tappen, maar wél in de goede oude muziektijd. Het Britse Mystery Jets is een overblijfsel van de gloriedagen van de Britse rock. Waar The Kooks en Franz Ferdinand echter doorbraken naar het grote publiek, bleef Mystery Jets altijd een underdog: de band speelt op het kleinste podium van het festival.

Het gaat dan ook niet van een leien dakje: de band is onderweg naar Best Kept Secret in een file terecht gekomen en betreedt een kwartier te laat het podium. Vanaf dat moment gaat het beter. Hoewel een deel van de nuance van de nummers van het nieuwe, diepgaandere album Curve Of The Earth verloren gaat in het drum- en gitaargeweld, vormen tracks als opener Telomere, Bombay Blue en Bubblegum een fijne afwisseling binnen een set die daarnaast gevuld is met nostalgische indienummers die het publiek net niet genoeg kent om mee te zingen. Aan het enthousiasme van de band, die een aantal jaren pauze nam, zal het niet liggen: vooral nieuwe bassist Jack Flanagan is een showmannetje. Samen met de eerdergenoemde mix met gitaren en drums prominent aanwezig zorgt het ervoor dat de show geen moment doodvalt en dat het geen zier uitmaakt dat frontman Blaine Harrison door een aandoening niet staand, maar zittend te werk gaat. Mystery Jets toont aan dat het niet alleen tot het verleden, maar ook tot de toekomst toebehoort.

BestKeptSecretVrijdag-7

Christine & the Queens

Wat is het toch met Franstalige popsensaties? Stromae heeft Europa inmiddels veroverd en is hard op weg op dat huzarenstukje in de VS dunnetjes over te doen, Christine & the Queens lijkt hetzelfde traject af te gaan leggen. Met slechts één album op zak heeft de formatie rondom Héloïse Letissier zich ontpopt tot subheadliner van de eerste dag. En die positie, die vult ze met verve in: Christine, zoals haar artiestennaam luidt, staat haar mannetje.

Met choreografieën en mashups (Paradis Perdus wordt gemengd met Kanye Wests Heartless) voldoet Christine & the Queens aan de kenmerken van de hedendaagse popster. Te allen tijden blijft de oprechte menselijkheid echter zichtbaar in haar act, die doorspekt is met grapjes. De regen komt (opnieuw) met bakken uit de lucht, maar in de gedaante waarin Christine & the Queens zich presenteert lijkt de formatie een geschenk uit diezelfde hemel. De indeling van de show, waarbij Letissier wordt vergezeld door mannelijke muzikanten en dansers en enkele keren hint naar genderrollen, doet vermoeden dat ze goed heeft gekeken naar eerdergenoemde Waalse superster, die met zijn liveshows en video’s voor bijvoorbeeld tous les mêmes eenzelfde schouwspel voorschotelt. Het lijkt een kwestie van tijd voordat ook Christine & the Queens haar poptroon zal bestijgen.

BestKeptSecretVrijdag-12

Beach House

Een volledig tegenovergestelde show vindt daarna plaats in TWO, waar Beach House het podium bestegen heeft. Net als de muziek is de set vrij sober en net als hun oeuvre is de set van de band (let op: understatement) niet extreem veelzijdig. Met haar zweverige stem neemt Victoria Legrand haar publiek – we gaan er vanuit dat de tent niet alleen vol staat vanwege de regen – mee naar dromenland, als is Beach House niet bang om soms dicht in de buurt van een nachtmerrie te komen.

Door de set heen zijn het eigenlijk juist die momenten, waarop de band extra aanzet en de muziek verandert in een explosie die het midden houdt tussen postrock en techno, die de meeste indruk achterlaten. De regen tikt op het tentscherm en ook Beach House weigert de zon te laten schijnen. Waar Héloïse Letissier de weergoden nog op haar knieën dankte dat het stopte met regenen, laat Legrand weten juist wel fan te zijn van een buitje voor het stof op zijn tijd: “In de regen geef je elkaar nattere zoenen.” En zo voelt de show van Beach House eigenlijk ook aan. De set is bij vlagen klef, spannend en een beetje vreemd, waarbij de kans op neerslag (vanuit de ogen welteverstaan) ook tot aanzienlijke percentages stijgt. Onbewust geeft Beach House alle coaches op het EK voetbal een wijze raad: never change a winning team.

BestKeptSecretVrijdag-16

Beck

Een man die al decennia weigert naar dergelijke raad te luisteren is even later de eerste headliner van Best Kept Secret 2016. We hebben het over Beck Hansen – maar jij mag gewoon Beck zeggen hoor. Tijdens een grotendeels droge set laat hij nog eens horen hoe veelzijdig zijn oeuvre wel niet is. De populariteit van Beck onder jongeren is met het Grammy-winnende Morning Phase en recente singles Dreams en Wow groter dan hij misschien zelf doorheeft. Hij speelt namelijk slechts één van de singles (Dreams) en één nummer van Morning Phase, in een akoestisch intermezzo in het midden van de set. Hit Loser, waarop het veld voor het eerst dit jaar in een collectieve meezingsessie losbrandt, komt al vroeg voorbij, waarmee Beck de weg heeft vrijgemaakt om naar hartenlust het publiek alle hoeken van het ve… uhm, zijn oeuvre te laten zijn.

Pronkstuk Odelay is vanzelfsprekend vertegenwoordigd, net als Guero uit 2005. De veelzijdigheid van de Amerikaan is bewonderenswaardig, maar hij resulteert live in een set die bij vlagen wat chaotisch en vreemd aanvoelt. Niet dat Beck met zijn hoofd in de wolken loopt trouwens, de routinier doet er alles aan om zijn publiek te vermaken, met wisselend succes. Het harde werken betaalt zich overigens wel uit in het sluitstuk van zijn set, wanneer hij covers van popsterren aan de hemel Bowie en Prince uit zijn hoed tovert, vergezeld van eigen hits Sexx Laws, E-Pro en Where It’s At. Kortom: een kleurrijke set, en dan doelen we eigenlijk nog het minst op het gigasccherm dat Beck heeft meegebracht.

BestKeptSecretVrijdag-18

Tweet Share
Geschreven door
Dirk
Dirk

Dirk raakte op Best Kept Secret 2013 verslaafd. Niet aan geestverruimende middelen, maar aan alternatieve muziek! Houdt van boeken en foto's, maar alleen degenen waar hij zelf niet op staat....