MENU
Concertverslag: Marilyn Manson en Rob Zombie @ Heineken Music Hall
9 december 2012
936 WOORDEN 2 MINUTEN

Op maandag 3 december speelden Marilyn Manson en Rob Zombie in de Heineken Music Hall in Amsterdam.

Marilyn Manson was de eerste die het podium betrad. Het begon met de stem van Manson die iets mysterieus mompelde in een donkere zaal, wat redelijk wat indruk maakte. De sfeer zat er meteen goed in onder de Manson fans. Op het moment dat het eerste nummer Hey Cruel World… begon stortte dat een klein beetje in. Je merkte meteen al aan de fans dat de nieuwe nummers er niet zo goed in kwamen. Nadat Manson echter begon met Disposable Teens kwam het meer op gang; het publiek kent het, het is een catchy en duidelijk nummer en werd redelijk goed neergezet. Na Disposable Teens kwam The Love Song, ook een ouder nummer van Manson dat duidelijk werd neergezet. Vervolgens speelde Manson weer iets nieuws: No Reflection. Dit nummer is waarschijnlijk het meest bekende van zijn nieuwe album, en nog steeds kende bijna niemand het. Het sloeg nauwelijks aan. Toen mOBSCENE inzette, en het decor ook voor het eerst echt gebruikt werd door uithangborden met mOBSCENE er op, kwam de ietwat ingezakte sfeer wel weer op peil, wat hij ook goed in stand hield met het hierop volgende The Dope Show, waar ook weer gebruik werd gemaakt door in grote lichtgevende letters DRUGS neer te hangen. Het idee hiervan is tof, helaas was de uitvoering iets minder. De letters liepen niet gelijk met de muziek, wat het geheel wel veel indrukwekkender had gemaakt. Slo-Mo-Tion, dat daarna kwam, was weer een nieuw nummer, wat je ook meteen weer merkte aan het publiek. Voor het eerst werd het heel erg duidelijk dat Manson oud (aan het worden?) is. Hij redde het meeste wel, maar wat hij niet redde was nogal cruciaal. Een nummer wat hij beter had kunnen weglaten. De nummers hierna waren goed gekozen: Rock is DeadPersonal JesusSweet Dreams (Are Made of This)Coma WhiteKing KillAntichrist Superstar en The Beautiful People kenden de meesten en konden ze hier en daar meeroepen.

Als je dit optreden vergelijkt met het optreden van Marilyn Manson drie jaar terug, zie je gigantische vooruitgang. Hij gaf een show, was weer iets beter in vorm en leek er weer een beetje zin in te hebben. Helaas is Marilyn Manson in de tussentijd aardig wat aangekomen, maar dat lijkt hij zelf niet altijd door te hebben. Af en toe waren de pakjes iets te strak, of gewoon iets wat je niet als iets te dikke veertiger zou moeten dragen. Manson ging vaak aan het einde van het nummer het podium af om zich om te kleden, wat erg leuk was om te zien, maar na een paar keer ging het wel een klein beetje vervelen. Het waren geen spetterende outfits, en hij deed ze ook vaak al aan het begin van het nummer weer af. De kreten/monologen die hij af en toe uitriep waren een beetje cliché, maar dat hoort er stiekem ook wel weer bij. Al met al was Marilyn Manson een goed optreden wat vooral hoop geeft voor de toekomst. Wanneer hij zo doorgaat, kan hij misschien wel weer een erg goede artiest zijn. Het af en toe noten missen was wel erg jammer, maar kijkend naar hoe hij in het recente verleden heeft opgetreden geef ik het optreden drie sterren.

Na Marilyn Manson werd er een doek opgehangen van de cover van een hele oude King Kong, een typerend iets voor Rob Zombie: oude horrorfilms.

Het optreden begon met een spookachtige kerkorgel met een melodie die iedereen wel kent, een standaard horrormelodie. Toen dit was afgelopen begon Sawdust in the Blood, een intronummer van Rob Zombie. Erdoorheen waren alle samples die Zombie vaak gebruikt gemixt. Het publiek herkende de meeste dingen wel en begonnen bij het begin van elke sample vaak hard te juichen. Het eerste werkelijke nummer was Jesus Frankenstein, een krachtig nummer dat iedereen ook oppikte. Zombie verscheen uit een gigantische pop die midden op het podium stond, wat de meeste mensen ontging. De microfoon werd gehuld in rook, en opeens stond hij daar met zijn hoge hoed en skelettenarm. Het werd hier al duidelijk dat het een goed optreden zou worden. Elk nummer dat Rob Zombie speelde was voorzien van een complete videoshow, reusachtige poppen en robots. Tijdens dit optreden speelde hij al zijn klassiekers: SuperbeastMeet the CreeperLiving Dead GirlMore Human than HumanMars Needs Women (met als intro Theme for an Angry Red Planet), Never Gonna Stop (The Red, Red  Kroovy) (ingeleid met een drumsolo), Sick Bubble-Gum, Scum of the EarthLords of SalemThunder Kiss ’65 (met als outro een gitaarsolo) en leek te eindigen met een cover van School’s Out (origineel van Alice Cooper). Het leek alsof het optreden hiermee beëindigd was, maar na kort gejuich voor nog een nummer kwam er beweging op het podium. Op de grote videoschermen waar eerst de videobeelden op werden getoond, lieten ze nu een trailer zien van Zombies opkomende film Lords of Salem. Na de trailer begonnen ze nog met hun laatste nummer Dragula, waarna het publiek werd bedankt en de band van het podium verdween.

Het optreden van Rob Zombie was duidelijk heel veel beter dan dat van Marilyn Manson, en had veel meer pit. Rob Zombie mag dan ouder zijn dan Manson, hij oogt nog begin dertig. Hij staat te dansen op het podium zonder vermoeid te raken, hij heeft een toffe interactie met zijn publiek en is voornamelijk gewoon heel erg goed. Rob Zombie krijgt van mij 4.5 sterren. Geen enkel optreden is perfect, maar dit kwam wel heel erg dichtbij.

Tweet Share
Geschreven door
Kas

Een 16-jarige liefhebber van rock, metal, dubstep, neo-classico en overige zaken....