MENU
Concertverslag: Elephant Stone @Rotown
8 oktober 2013
730 WOORDEN 2 MINUTEN

Grote kans dat de naam Elephant Stone je inmiddels niet meer vreemd in de oren klinkt. Dit viertal heeft de afgelopen periode namelijk aan aardig wat promoting in Nederland gedaan. Ze waren bijvoorbeeld het voorprogramma van Allah-Las in Doornroosje, speelden op Into The Great Wide Open en in poppodium Ekko te Utrecht. Helaas heeft de band nu hun Europese tour beeïndigd om vervolgens vrolijk door te gaan naar Canada en de Verenigde Staten, als voorprogramma van Temples en The Besnard Lakes. Nu hopen dat deze vier Canadezen ons kikkerlandje leuk genoeg hebben gevonden om nog een keer terug te komen en ons te verblijden met wat psychedelische indierock! Muzify bezocht hun allerlaatste show in Europa die plaatsvond in Rotown en doet verslag.

Het is kwart voor tien op een ietwat koude zaterdagavond. Het is een mooie dag om jezelf te begeven in de Indiase sferen en net te doen alsof het weer even zomer is. De meeste concertgangers zijn al een dik half uur binnen, er wordt bijpassende muziek gedraaid en iedereen praat over de psych-indieband van het moment: het vierkoppige Elephant Stone. Muisstil en ingetogen bestijgt de band het kleine podium al, en zet gelijk in met het nummer I Am Blind.

Door de lange intro van de bas en gitaar wordt er gelijk al een Fata Morgana at sea-sfeer neergezet. Massaal draait het publiek zich om en staat het versteld van het uiterlijk van het podium: duizend-en-één-nacht kleedjes, gekke instrumenten en een breed lachende band die er (voor de helft blootvoets) bovenop staat. De zang van Rishi Dhir is helder, zuiver en de muziek is goed opgebouwd en op elkaar afgestemd.  Gitarist Jean-Gabriel Lambert is het hele concert in opperste concentratie en dat is volkomen begrijpelijk: de riffjes zijn snel, afwisselend en vrolijk. Ook de sfeer in het publiek is niet te verpesten: iedereen is overduidelijk versteld van de kwaliteit van het bandje dat concerten doet waar je al voor 8 euro bij kunt zijn.

Na een aantal flinke solo’s op een echte sitar, is het dan tijd voor het nummer met de meeste hitpotentie: Don’t You Know. Dhir zegt de violiste speciaal mee te hebben genomen uit Amsterdam, en ik moet toegeven dat het meisje in kwestie er ook zéér Hollands uitziet. De vioolpartij geeft gelijk een nieuwe dimensie aan het al haast perfecte nummer: het meezinggehalte zit goed, het publiek zit goed en de muziek zit goed. Wat echter niet zo goed zit, is de geluidskwaliteit. De teksten van Dhir zijn door de techniek van Rotown vaak onverstaanbaar, wat heel jammer is.

Maar dat mag de pret niet drukken: als een nummer van 7 minuten en 30 seconden, inclusief de meest psychedelische solo’s die je je maar kan voorstellen, je niet kan vervelen, is het een goede show. Organist Stephen Venkatarangam, beter bekend als Le Vent, neemt nog even de bas over en Dhir gaat over op de sitar. Ook drummer Miles Dupire pakt het even wat anders aan: drummen met sambaballen blijkt goed te werken. Nummers Sally Go Round The Sun en Love the Sinner , Hate the Sin doen het ook prima, en het publiek begint steeds losser te worden. Abrupt is het dan tijd voor het laatste nummer: A Silent Moment. Komisch als het is laat de band hun achtergrondzang uit een iPad komen, en blijft er zelf bloedserieus bij.

Nadat Elephant Stone vervolgens het podium verlaat kan het niet anders: een luid “We want more!” klinkt door de hele zaal. En natúúrlijk kan de band niet anders dan daarop reageren. Één toegift bestaat alleen uit gitarist Lambert en Dhir zit zelf achter een keyboard, en het nummer is in tegenstelling tot de rest van de set vrij rustig. Dan wordt er iets onverwachts aangekondigd: “The next song is a trip”. Nou jongemannen, dat was de hele show wel. De solo’s van de sitar en tamboerijn tijdens de afsluiter gaan in mijn ogen (en oren) iets te lang door, maar zijn nog net niet vervelend. Conclusie: Elephant Stone is een veelzijdige band met veel potentie. De tweestrijd is echter een beetje: de Indiase sferen achterlaten, de muziek toegankelijker maken en hierdoor meer bekendheid werven, of doen wat ze blijven doen en altijd ‘dat ene gekke leuke bandje’ blijven? Bepaal dat zelf maar, want hopelijk komen de mannen heel snel terug naar Nederland.

Foto: Jente Lammerts

Redactrice Loes hielp ook mee aan dit verslag.

Tweet Share
Geschreven door
Jente

Is jonger dan dat ze eruit ziet. Wordt elke 2 weken weer helemaal verliefd op een nieuwe (of oude) band. Heeft wat met hippies met baarden. Doet niet aan drugs, het enige waar ze aan snuift zijn boeken en vinyl...