MENU
Recensie: Snarky Puppy – Family Dinner Volume 2
5 maart 2016
714 WOORDEN 2 MINUTEN

Twee Grammy’s op zak en een naamsbekendheid die niet verder reikt dan een kleine groep New Yorkers en hier en daar een Europese enkeling. Iets klopt er niet, toch? Aan de muziek kan het in ieder geval niet liggen, want fusioncollectief Snarky Puppy heeft op haar afgelopen negen albums laten horen dat hun muziek dieper gaat dan een vogelbadje en breder is dan de tante van de zus van je oom. Family Dinner Volume 2 is de jongste telg van het Snarky Puppy tuig en is inmiddels twee weken oud en weegt 180 gram.

snarkyfamilydinnervol2Genoeg dolletjes, uit met de gein. Snarky Puppy is een band om serieus te nemen, Grammy’s krijg je niet voor niks. Hun eerste wonnen ze in 2014 door hun samenwerking met Lalah Hathaway, de Chicagoan geloofd om haar vaardigheid in het ‘polyphonic overtune singing’, de kunst om twee tonen tegelijk te zingen. Something heet de track en is te vinden op Family Dinner Volume 1, het oudere nestgenoot van bovenstaande. Twee jaar later (voor de oplettende kijkertjes thuis, dit jaar inderdaad) werd de tweede Grammy in de wacht gesleept door Snarky’s samenwerking met Hollands-eigen Metropool Orkest en hun wondermooie baby genaamd Sylva.

Het verschil tussen de twee Grammy-winnende platen is de aan- en afwezigheid van zang en de eerste is met 3 tegen 7 dan ook een uitzondering voor de Snarky Puppy platen. Die uitzondering wordt echter graag gemaakt om verschillende wel-gerespecteerde artiesten van over de hele wereld mee te laten werken aan een plaat die bedoeld is geld op te halen voor het goede doel. Family Dinner Volume 2 staat in het teken van ‘The Roots of Music’ Foundation in New Orleans en bevat door Snarky’s bandleader Michael League herschreven arrangementen van o.a. Laura Mvula, KNOWER, Christ Turner, Jacob Collier en David Crosby (die guy van Crosby, Stills & Nash). Met een zachte, doezelige stem begint Crosby zijn ballade met een verontschuldiging van de man aan de vrouw, want “we [men] keep thinking that the wrapping paper is the gift, but the gift is inside.” Neem het van hem aan jongens, de uitspraak ‘Vrouwen komen van Venus, mannen komen van Mars,’ komt ergens vandaan. Crosby zou hier weleens het onuitgesproken geheim in handen kunnen hebben. Anyhow, wat erop volgt is een klaagzang met een leegte die je achter je scherm nog niet durft te doorbreken.

Een ongebruikelijke leegte volgens de Puppyaanse traditie. Hoe kan het ook anders als je live met minstens negen man het podium vult en ‘The Fam’ zelf zo’n veertig leden kent. Het moervolle, doch gecontroleerde geluid wat hier uit komt is de specialiteit van hun instrumentale werk – wat haarfijn wordt geïllustreerd op Shapons Vindaloo , maar kent een equivalent in o.a. I Asked, een song met een Snarky-waardige R&B-bodem die tijdig opzij springt voor de vrije-velden-klanken van de folk waar Becca Stevens en Väsen schuldig voor moeten worden bevonden. En daar waar je het ene moment nog luistert naar een verzadigd geluid met een country-snik hier en een Noorse invloed daar, slaat de muziek plots over op een bolero gezongen door de Peruaanse minister van cultuur, Susana Baca. Fuego Y Agua is het teken dat Snarky Puppy geen eenzijdige opleiding heeft gehad en cross-culture met open armen ontvangt.

Op een album dat niet onder één geluid geschreven kan worden is dat de drijvende motor: de collectieve kracht om dezelfde kant op te gaan. Met een leger aan virtuozen is Snarky Puppy een band van ongeëvenaarde klasse. Hun geheim gaat schuil in een denkwijze die tegenwoordig, spijtig genoeg, niet meer door alle musici wordt nagestreefd: muziek draait om de muziek. Iedere noot, samenklank, drumbeat, kopertoon en vocaal wordt met zo’n vastberadenheid naar buiten gebracht dat je bijna niet zou horen dat al hun materiaal, dus ook Family Dinner Volume 2, live gespeeld is. Die vastberadenheid is het product van honderden uren zwoegen, spelen, samen spelen (!) en uitvoeren, en heeft ook iets prachtigs voor het oog. De sessie is opgenomen en is te vinden op uw favoriete interwebs-videobibliotheek, maar als de kans zich aantoont, ga ze met eigen ogen aanschouwen. Het is een verademing een virtuoos te zien spelen, laat staan een podium vol.

Tweet Share
Geschreven door
Nick Vermeer

Nick, alias Nicholas, alias Rooie God, slijt zijn dagen met het bedenken van dubbelzinnige one-liners, terwijl hij keiharde Air door zijn - inmiddels versleten - speakers knalt. Slaap voor 10, energie voor 6 - ...